Vervolg dag 288: maandag 24 februari (Auckland, Nieuw Zeeland)  

Om 17.00 uur eindelijk in Auckland aangekomen. Daar een luchthaven bus gepakt naar mijn hostel. In die bus nog een paar Aussies ontmoet. Nadat ik ingecheckt had mijn camera gepakt en de stad ingegaan. Maar Auckland vind ik tegenvallen. Onderweg nog even langs de Chinees geweest. Het was best lekker alleen vond ik het vervelend om weer alleen te zijn. In het vliegtuig nog een paar Koreanen ontmoet. Morgen ga ik met de Kiwi Experience op stap. Waar ik wel naar uit kijk nu. Het was rond de 27 graden in Auckland en onbewolkt. Om 23.00 uur gaan slapen want ik was hartstikke moe.

Dag 289: dinsdag 25 februari (Waitomo)

Om 07.00 uur schoot ik alweer wakker. Ik kon niet meer slapen dus maar opgestaan. Om 08.00 uur een gratis ontbijt gehad, cornflakes met melk. Het is nu best koud en sinds lange tijd heb ik mijn lange broek weer aan. Het is nu wachten op de bus die om 09.15 uur mij op komt halen. Het is nu zwaarbewolkt en 15 graden. Om 08.30 uur werd ik door de bus opgepikt. Nadat we nog wat anderen opgepikt hebben we koers gezet naar een oude vulkaan. Daar hadden we een heel mooi uitzicht over Auckland. Van daaruit zijn we naar Waitomo gereden om te overnachten. Nog even in Hamelton gestopt om boodschappen te doen. Daar ook maar meteen een korte broek gekocht want die had ik hard nodig. Wat me enorm op viel was dat de mensen zo ontzettend vriendelijk zijn. Vriendelijker dan in Oz. Maar meteen wat gezond voer gekocht. Om 15.00 uur in Waitomo aangekomen. Het is een klein dorpje in een heuvelachtige omgeving. Het regende dus maar besloten om wat over Nieuw-Zeeland te lezen. Ik had een Engels meisje ontmoet (Claire) die een Lonely Planet over Kiwi land heeft. Dus die maar geleend. ’s Avonds biefstuk, broccoli en aardappels gehad. Daarna film gekeken en een glaasje Ouzo gedronken met Claire. Om 23.00 uur mijn bed ingedoken. Ik was bekaf.

Dag 290: woensdag 26 februari  (onderweg naar Rotorura)

Om 08.15 opgestaan en om 09.00 uur de bus gepakt naar Rotorura waar ik nu nog steeds zit. Vanmorgen was het steenkoud toen ik wakker werd, 12 graden. Nog ergens gestopt voor een wandeling over een hangbrug. Om 12.00 uur in Rotorura aangekomen. Het hostel is geweldig en er is hier heel veel vulkanische activiteiten. Het is gewoonweg prachtig. In het hostel hebben ze twee thermaalbaden. Maar besloten om een flink eind te gaan lopen langs een meer. Langs het meer waren heel veel kokende modderpoelen en overal was stoom. Het stonk ook heel erg naar rotte eieren. Na zo’n drie uur rondgelopen te hebben en mijn ogen uitgekeken te hebben teruggelopen naar mijn hostel en in het zwembad gedoken. ’s Avonds zijn we om 18.00 uur naar de Maori’s gegaan. Er was daar een concert. Maori’s zijn de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland zoals de Aboriginals in Oz. We werden verwelkomt door een vrouw. Daarna werden we naar een schuurtje gebracht. We moesten eerst onze schoenen uittrekken voordat we naar binnen mochten. Daar werden we verwelkomt door het ‘opperhoofd’. Hij begon te bidden in Maori’s. Na het gebed begon hij iets te vertellen over de cultuur van de Maori’s. Daarna zijn we naar een eetstal gegaan en daar hebben we flink zitten schransen. Toen we alles op hadden zijn we ergens anders gaan zitten en begon het concert. Het was hartstikke mooi. Om 21.30 uur waren we terug bij het hostel en zijn we de kroeg ingedoken. We kregen een gratis biertje daar. Ook nog een stom drankspelletje gespeeld. Het was weer te gezellig en ik lag pas weer om 02.00 uur op bed. We hebben een hartstikke leuke groep.

Dag 291: donderdag 27 februari (Taupo)

Om 09.00 uur zijn we weer vertrokken. De halve bus had een kater, behalve ik. Omdat we nog voldoende tijd hadden zijn we ergens in een woud gaan lopen. Het was hartstikke mooi. Er waren hele hoge bomen en varens. Na de wandeling zijn we naar een geiser gegaan die elke dag precies om 10.20 uur 30 meter de lucht in spuit. Het was een geweldig gezicht. Ook nog even naar de kolkende modderpoel gekeken. Na 40 minuten gereden te hebben zijn we ergens gestopt en kunnen we twee uur door een woud lopen langs een wild stromende rivier. Het was wel aardig. Ik heb het eigenlijk de laatste tijd zo druk gehad dat ik opnieuw geen tijd heb gehad om in mijn dagboek te schrijven of iets over Nieuw-Zeeland te lezen. Ik zit nu al vijf dagen in de bus en ik ben het hartstikke beu. Maar ze hebben gezegd dat het Zuid eiland mooier is dus gaan we daar maar naar toe. Na de wandeling zijn we naar Taupo gereden. Daar hebben we nog een bungy jump platform bezocht. In het hostel aangekomen vlug ingecheckt. 

’s Avonds zouden 15 mensen gaan parachute springen. Ik vond het te duur en ik wilde eigenlijk andere activiteiten gaan doen. Maar ik zat er toch wel over te denken want zoiets doe je toch maar eens in je leven. Toen ik Claire en een andere jongen tegenkwam heb ik besloten toch maar mee te gaan. Het kostte me N$165. Tegen de buschauffeur gezegd dat ik ook wilde springen. Hij belde op en er was nog plaats. Ze kwamen ons om 17.00 uur ophalen. Iedereen was bloednerveus behalve ik. De stad maar ingegaan. Taupo staat bekend om zijn meer. Lang geleden was daar een enorme explosie, nu is het een meer. Het was de grootste aardse explosie die ooit op de wereld heeft plaatsgevonden. Het stadje was wel leuk. Om 17.00 uur werden we opgepikt en zijn we naar het vliegveld gereden. Daar moest ik anderhalf uur wachten want ik zou als laatste springen met een Zweeds meisje. Het was een hartstikke mooie dag, lekker weer en bijna onbewolkt. De mensen die gesprongen hadden waren zo enthousiast. Om 18.25 uur was het mijn beurt. Met zeven mensen in een heel klein en oud vliegtuigje gegaan. Na een kwartier waren we op 9.000 feet (drie kilometer). We waren ook nog langs een vulkaan gevlogen. Het was prachtig. Ik keek mijn ogen uit. Eigenlijk besefte ik niet dat ik dadelijk het vliegtuig uit zou springen. Dat kwam pas toen de deur open ging en toen ik op het randje ging zitten. Ik werd bijna naar buiten gezogen. Toen dacht ik: ‘Waar ben ik aan begonnen?’, maar voordat ik het besefte sprongen we. De eerste vijf seconden mis ik denk ik. Want het was zo onnatuurlijk. Je springt uit een vliegtuig en dan val je drie kilometer omlaag. We hadden zo’n 20 seconden een vrije val met 200 km/u. Het was heel erg koud maar geweldig! Toen hij zijn parachute open trok was het net of hij aan de handrem trok. Na wat foto’s gemaakt te hebben vroeg ik hij wat gekke dingen uit wilde halen. Hij begon rond te cirkelen met de parachute. Ik werd er een beetje dol van maar het was echt gaaf. In totaal duurde het maar vijf minuten maar het was geweldig. Na een perfecte landing de video bekeken die ze hadden gefilmd. De film was mooi maar ze vroegen er A$35 voor en iemand anders had mij ook gefilmd. 

Om 19.00 uur waren we terug bij het hostel en zijn we gelijk de bar ingedoken om onze sprong te vieren. Ik heb ook maar besloten om alles te doen want ik wil doen en niet naar geld te kijken want ik ben maar een keer in mijn leven hier, denk ik. Het was gezellig in de bar. De chauffeurs feestte ook vrolijk mee en ze waren straalbezopen. Ik had nog ouzo dus ik dacht laat ik dat maar eens gaan halen op mijn kamer. Ik liet dat de chauffeur proeven en dat vond hij wel lekker. Een dag later zei hij dat hij wel ziek was geworden van dat spul. Rond 23.00 uur zijn we naar een kroeg gelopen en daar verder gefeest. Iedereen had het goed naar zijn zin en binnen de kortste keren stond iedereen op de tafels te dansen. Om 00.20 gaan pitten want ik was moe.

Dag 292: vrijdag 28 februari (River Valley)

Om 10.00 uur vertrokken we na een gratis ontbijt in het hostel. Sommige mensen uit de bus waren nog ergens gaan zwemmen ’s nachts in een therminal water pool en waren pas om 05.00 uur ’s nachts terug in het hostel. Er hadden er veel een kater. Na een half uur gereden te hebben zijn we gestopt bij een National Park en daar gingen we 2,5 uur rond een meer (krater) lopen. Lake Rotopounamu. Het was best mooi en je wordt er wat wakker van. Na zo’n drie uur gelopen te hebben waren we terug en zijn we verder gereden naar Turangi. Daar hebben ze hele grote vulkaan die vorig jaar nog uitgebarst was. Het was een geweldig gezicht en eindelijk had ik het gevoel dat ik in Nieuw-Zeeland was. Om 17.00 uur zijn we in River Valley aangekomen. Het is weer in de middle of nowhere langs een rivier. Toen ik mijn kamer zag dacht ik, ik kan beter buiten slapen. Het was ook goedkoper om te kamperen. Dus mijn slaapmat uitgerold maar ik was even vergeten dat ik in Nieuw-Zeeland zat en niet in Oz. Het is hier namelijk ’s nachts 8 graden. ’s Avonds nog lekker eten gehad. Je kon hier een maaltijd krijgen voor N$7. Daarna wat biertjes gedronken en om 21.00 uur mijn bed ingedoken onder de sterren. Het was steenkoud maar ik ben toch in slaap gevallen.

Dag 293: zaterdag 1 maart (Wellington)

Om 04.30 uur schoot ik wakker van de kou en heb mijn boeltje gepakt en ben binnen gaan liggen. Uiteindelijk om 10.00 uur opgestaan en ontbeten en mijn spullen gepakt. Nu ben ik alweer anderhalf uur aan het schrijven want ik lig weer flink wat achter en heb heel veel meegemaakt. Om 19.00 uur zijn we in Wellington aangekomen. Wellington is de hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Ik ben vlug de stad gaan bezichtigen want het was om 20.00 uur al donker. Toen ik terug kwam even wat eten klaar gemaakt. Daarna naar de bar gelopen in het hostel waar de hele groep van bus zat. Daar wat biertjes gedronken. Ik vind overigens het Nieuw-Zeelandse bier niet te zuipen. Rond 22.00 uur zijn we de stad ingegaan. Het was weer een gezellige avond. Er zijn veel nationaliteiten in de bus maar de Engelsen overheersen. Om 02.00 uur met de buschauffeur teruggelopen naar het hostel.

Dag 294: zondag 2 maart (in de veerboot op weg naar Picton – Nelson)

Het is weer een typische zondagmorgen of zaterdagavond in Nederland. Het is nu 10.45 uur en 22.45 uur in Nederland. Twaalf uur tijdsverschil dus. Vanmorgen om 07.15 uur opgestaan want om 08.00 uur moesten we klaar staan. We werden met de bus naar de haven gebracht waar we om 09.30 uur de veerboot hebben gepakt naar het Zuider eiland. Dit eiland schijnt het mooist te zijn dus ik ben benieuwd. Het noorden is wel tegengevallen. De vulkanische activiteiten waren wel mooi. Net nog een paar dolfijnen gezien. Om 12.30 uur waren we bij het Zuider eiland. Het weer was omgeslagen, het was stralend weer en lekker warm en de omgeving was adembenemend mooi. Ik hen nog nooit zoiets moois gezien. Het was net of je in een ansichtkaart binnen voer. Er waren overal bergen met heel veel groen en in de verte zag ik een berg liggen met sneeuw. Nadat we wat boodschappen hadden gedaan in Picton zijn we naar Nelson gereden langs de fjorden. Om 17.00 uur in Nelson aangekomen. Ik zou hier eigenlijk een paar dagen blijven. Ik had ook al opgebeld en gereserveerd voor de volgende bus. Het is best vervelend want de bussen zitten propvol en als je niet op tijd reserveert kun je wel eens ergens een week vast komen te zitten. Nadat ik door het stadje had gelopen (wat tegen viel) heb ik maar besloten om morgen maar weer verder te gaan en meer tijd te besteden in het zuiden. Daar hebben ze namelijk gletsjers en hoge bergen van 3800 meter. Vanavond hebben we een rustdag. Dadelijk naar bed toe want morgen vertrekken we al om 07.00 uur. ’s Middags ook nog overheerlijke Nieuw-Zeelandse mosselen gegeten. Ze waren mega groot.

Dag 295: maandag 3 maart (Westport)

Om 09.00 uur kwamen we in Abel Tasman National Park aan. Daar hadden we de optie om met de boot het park in te gaan en dan twee uur een tocht te lopen langs de kust. Na anderhalf uur gevaren te hebben waren we er. Het was best mooi maar het maakte niet veel indruk op me omdat ik al zo veel stranden en kliffen heb gezien. Maar de wandeling was wel aardig. Ik heb die samen gelopen met een meisje uit Nieuw-Zeeland. Om 14.30 uur kwamen we terug en zijn we meteen de bus ingesprongen. Van daaruit hebben we koers gezet naar Newport. De omgeving was wel mooi maar deed mij veel denken aan Oostenrijk. Veel bergen en veel heldere rivieren. Om 19.30 uur in Westport aangekomen. Na ingecheckt te hebben, hebben we een potje rugby gespeeld maar na vijf minuten had ik het wel voor gezien. Wat een stomme sport. ’s Middags waren we ergens gestopt waar ze lekker en goedkoop ijs hadden. Ik heb flink wat ijs gegeten zodat ik ’s avonds geen eten meer hoefde. Na een douche de kroeg ingedoken want we kregen een dollar korting op een pint. Maar er was geen zak aan en om 22.00 uur was ik al terug en ben maar wat in mijn dagboek gaan schrijven. Het hostel is uitstekend. Ze hebben een kamer met tv, douche, bank, alles.

Dag 296: dinsdag 4 maart (Mahinapuna)

Om 09.00 uur weer de bus gepakt richting Mahinapuna. We hebben nu echt een gave groep. We zetten de hele bus op zijn kop. ’s Morgens hebben we een zeehondenkolonie bezocht. Om daar te komen moesten we eerst anderhalf uur langs de kust lopen. Het was een schitterend uitzicht. Na de wandeling zijn we nog ergens gestopt bij een blowhole maar die werkte niet. Na daar een uur rondgehangen te hebben zijn we uiteindelijk om 17.00 uur in Mahinapuna aangekomen. Mahinapuna is eigenlijk de naam van een hotel in de middle of nowhere. ’s Avonds weer met de hele groep daar in de bar gehangen en om 24.00 uur naar het strand gegaan en daar een groot kampvuur gemaakt. Ik had weer een kask wijn gekocht. De wijn hier is beter en goedkoper dan in Australië.

Dag 297: woensdag 5 maart (Frans Joseph)

Om 10.00 uur koers gezet naar Frans Joseph. Iedereen voelde zich hartstikke duf van de vorige avond. Om 10.30 uur in een plaatsje gestopt dat bekend staat om zijn goud.  Daar een uur door de bossen gelopen samen met de Ierse Janet. Er was weinig aan maar ik moest even wakker worden. Het regende ook nog en het was koud. Nu zit ik ergens in de bush in een restaurant te schrijven. De groep is weer met een tour mee maar daar had ik geen zin in. Dus maar wat gaan schrijven. Omdat het bleef regenen zijn we direct naar Frans Joseph gereden. Daar aangekomen zijn we naar de gletsjer gaan kijken. Het was een indrukwekkend gezicht. Teruggekomen in het dorp hebben we onze tours geboekt die we morgen gaan doen. Ik zou samen met veertien anderen een helikoptervlucht maken en dan op de gletsjer lopen voor twee uur. Het is weer vrij prijzig, N$155, maar ja, zoiets kun je in Nederland niet doen. ’s Avonds was het happy hour in de bar. Dus daar maar een paar jugs gedronken. Ze hadden ook nog allerlei hapjes aan de bar (pizza, friet en vis) maar ik had helaas al gegeten (wortelenstamp met biefstuk).

Dag 298: donderdag 6 maart (Frans Joseph)

Eens een keer lekker uitgeslapen. Toen ik net wilde gaan ontbijten ontmoeten ik de buschauffeur. Hij vroeg of ik zin had om vanmiddag mee te gaan vissen op zalm. Ik zei dat is goed maar ik moet eerst kijken of ik mijn bus kan verzetten naar morgen maar dat was geen probleem. Dus met de bus naar het dorp gegaan. Daar moest de buschauffeur (Booger) nog wat regelen en hebben we geluncht met de andere buschauffeurs van de Kiwi Experience. Daarna zijn we naar een vriend van Booger gelopen die een boot had. In totaal kostte het N$42 voor 2,5 uur vissen. We moesten eerst een dagvergunning kopen, die was duur, namelijk N$12. Na 15 minuten gereden te hebben kwamen we bij lake Mapouriha aan. Daar de boot te water gelaten en de hengels uitgegooid. De boot was uitgerust met radarapparatuur om de vissen op te sporen. Dat was best grappig. We vaarden er overheen en ze beten niet. Na een uur rondgevaren te hebben hadden we nog steeds niks gevangen en ik begon er al aan te twijfelen of we iets zouden vangen. Het uitzicht was overigens schitterend. We keken zo op de gletsjer en het was bovendien een mooi meer met helder water. We visten met blinkertjes. Na ruim een uur voelde ik iets en dacht ik zal maar aanslaan. Ik voelde iets trekken maar niet zo hard. Ik dacht dat het een forel of een hele kleine zalm was maar dat kwam omdat de vis naar de boot toe zwom. Pas toen hij een paar meter van de boot was begon hij flink te trekken. Het was een monster. Na vijf minuten had ik hem in de boot liggen en Booger keek me ongeloofwaardig aan. Hij kon het niet hebben dat ik de eerste gevangen had. Maar ik was nu uitgevist want je mag er maar een vangen. De zalm was 72 cm lang en woog ruim vijf kilo. Een goede vangst dus. Een half uur later had Booger beet en ving er een die iets kleiner was maar toch een mooie vangst. De andere twee probeerde het nog een half uur maar hadden minder geluk. Dus daarom maar teruggegaan naar de wal en daar de vissen schoon gemaakt. Die van mij zat vol met kuit.

Booger stelde voor om de zalm te gaan roken. Dus zijn we teruggegaan naar het huis van zijn vriend midden in de bossen. Daar wat bier gedronken terwijl hij de zalm klaar maakt. De staart was volgens hem het beste stuk vlees. Hij had het gemarineerd met honing, zout en peper. Ik heb nog nooit zo’n lekker stukje vis gehad. ’s Avonds met Booger en de andere buschauffeurs de vis gebarbecued. Het was een koningsmaal, voor N$5 kreeg ik er ook een bord salade bij wat ook goed was. Daarna van een mooie zonsondergang genoten. Het was prachtig. De hemel kleurde helemaal roze. Nog een potje bier gedronken aan de bar. Toen ik daar zat kwamen Mark, Allen en nog meer bekenden binnen gevallen. Zij zitten in een ander hostel omdat dit hostel vol zat. Dus weer een flink feestje gebouwd. Ik had besloten om hier een paar dagen langer te blijven want als ik bij deze groep blijf bras ik al mijn geld op in de kroegen en dat vind ik zonde. Iedereen begon te zeuren dat ik morgen mee moest. De vrouwen zeiden zelfs dat ze mij niet konden missen. Was best grappig vond ik. Booger begon ook al en zei dat ik mee moest gaan naar Queenstown  om zaterdagavond een feestje te bouwen. Hij zou mijn ticket niet aftekenen zodat ik terug kon gaan naar Frans Joseph en daar mijn heli hike kon doen.

Dag 299: vrijdag 7 maart (Frans Joseph)

Toen ik om 07.30 uur wakker schoot van de herrie op de gang dacht ik, ik blijf toch maar hier, ik zie ze wel in Queenstown. Ik lig maar twee dagen achter hen. Om 11.00 uur mijn bed uitgekomen want om 11.30 uur zouden ze mij op komen halen voor de heli hike. Maar het bleek flink te stormen op de gletsjer dus het feest ging niet door. Ze zei dat ik om 14.00 uur moest bellen, misschien dat het beter weer werd. Dus mijn wasje gedaan en wat in mijn dagboek gaan schrijven. Nu even mijn route verder uit gaan plannen want ik ga denk ik eerder naar Indonesië toe want dat is goedkoper. De heli hike bleek niet door te gaan. Dus nu maar hopen dat ik morgen kan gaan anders ga ik met een andere tour mee. Je gaat dan de hele dag op de gletsjer lopen. Maar besloten om wat rond te gaan lopen want in het dal waaide het helemaal niet en de zon scheen. Toen ik ergens een richtingaanwijzer zag met een naam van een track erop dacht ik, waarom niet? Het was een route van 20 minuten. Halverwege bleek al gauw dat het wandelpad afgesloten was want er was een deel weggeslagen door de rivier maar ik dacht, ik zal wel zien hoe ver ik kan komen. Toen ik aan het einde van het pad kwam betrapte ik nog een vrijende paartje dat niet op bezoekers had gerekend. Toen ik laat in de middag terug kwam in het hostel kwam ik twee Nederlandse meiden tegen die ik eerder had ontmoet dus was het weer gezellig om even bij te praten. ’s Avonds wortelenstamp gehad met zalm. De zalm was verrukkelijk.

Dag 300: zaterdag 8 maart (Frans Joseph)

Om 08.30 uur stond ik alweer op de stoep want we zouden op worden gehaald voor de heli hike, als deze tenminste door ging. Om 08.15 uur nog even oma gebeld om te laten weten dat alles goed gaat met me. De heli hike zou doorgaan vandaag en om 09.30 uur zat ik in de helikopter met mijn spijkerschoenen aan. Na tien minuten vliegen werden we op de gletsjer afgezet. Daar liepen we zo’n twee uur rond met een gids. Het was best spectaculair maar de prijs die ik ervoor betaald had was nog spectaculairder. Maar het was weer een ervaring op zich. Ik heb door sneeuwgrotten gelopen en in een helikopter gezeten. Om 12.30 uur waren we weer terug in Frans Joseph en maar teruggelopen naar het hostel. Daar een extra lange brief geschreven. Ik had toch niks beters te doen en de zon scheen lekker. Het was echt lekker weer vandaag. Over een uur en tien minuten begint het happy hour weer. Dus ga ik maar eens een douche nemen. Aan de bar gezeten met twee Nederlandse meiden. Om 23.00 uur gaan slapen.

Dag 301: zondag 9 maart (Maharora)

Om 09.00 uur de reis voort gezet naar Maharora en daar om 16.00 uur aangekomen. ’s Morgens zijn we nog twee uur langs een meer gelopen. Het was hartstikke lekker weer maar het sloeg binnen een half uur om en het begon zelfs te regenen. Dus recht naar Maharora gereden. Je kon het geen plaats noemen want het was een tankstation wat tevens een winkel was. Achter in de tuin hadden ze dan een hotel. Ze hadden ons de mogelijkheid gegeven om een vat bier te kopen van 50 liter. Dat dus gedaan met elf man. Die werd om 19.30 aangebroken en weer het drankspelletje gespeeld. We hadden leuke regels gemaakt die je alleen maakt als je aangeschoten bent. Rond 01.00 uur was het vat leeg en kwamen er een paar aan met een fles rum. Maar naar bed gegaan want ik had geen zin om ziek te worden.

Dag 302: maandag 10 maart (Queenstown)

Om 08.00 uur vertrokken en elf man voelde zich niet lekker. Om 12.00 uur in Queenstown aangekomen en we kregen een praatje van het informatiecentrum en die probeerde ons meteen een hoop tours aan te smeren. Ik zou eigenlijk eerst een auto huren en met twee Nederlandse meiden en naar Milford Sound gaan. Maar toen ik even op pad was geweest om te informeren naar auto’s en terug kwam bij het informatiecentrum bleek dat ze de vrouwen om hadden gepraat. Ze zeiden dat het veel te gevaarlijk was en dat er veel ongelukken gebeurde op die weg en dat ze er zelf niet naar toe moesten rijden. Ik dacht, wat een flauwekul. Maar die twee Nederlandse meiden boekten dus maar zo’n stomme tour. Ik vond het te duur en wilde nog steeds met de auto gaan. Ik dacht, ik zal wel zien wie er in het hostel zit. In het hostel aangekomen bleek dat de hele groep er nog zat en ze zouden morgen met een klein busje naar Milford Sound gaan. Ze hadden nog een plaats over en dat kwam dus goed uit. We zouden om 06.00 uur vertrekken. ’s Avonds zouden we ergens een biertje gaan drinken maar dat werden er meer. Er was overal happy hour maar toen die afgelopen was bleven we hangen. Het was veel te gezellig maar toch besloten om 00.30 om naar het hostel te lopen samen met een Amerikaanse jongen.

Dag 303: dinsdag 11 maart (Queenstown)

Om 05.30 uur opgestaan. Het was steen- en steenkoud. Later bleek dat we nachtvorst hadden gehad. Dat is nou zomer hier of eigenlijk herfst. Om 06.30 uur uiteindelijk vertrokken omdat de anderen een beetje langzaam waren. Maar ik kon ze dat niet kwalijk nemen want ze waren vannacht pas om 03.00 uur teruggekomen. Het was vijf uur rijden naar Milford Sound. Het was een hele mooie route, het leek best veel op Zuid-Frankrijk. Er waren veel gletsjers en af en toe was het uitzicht schitterend. Iedereen was hartstikke moe. Achteraf bleek de weg 100% mee te vallen. Het was goed te rijden en het was helemaal niet zo gevaarlijk. Uiteindelijk om 12.00 uur daar aangekomen en een glas bier gepakt met zijn allen. Om 12.30 uur ging de boot. Het was best duur maar dat is heel Nieuw-Zeeland. Het was heel mooi, we vaarden door fjorden en zagen ook zeehonden. Na 2,5 uur gevaren te hebben waren we weer terug. Na de brunch zijn we weer vijf uur terug gereden. Nog even naar het ziekenhuis gereden want gisterenavond was Kerri (Kiwi meisje) met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Achteraf bleek dat ze een maaginfectie had maar ze was alweer naar huis. ’s Avonds weer met de hele groep op stap geweest. Het was enorm gezellig en ik kende bijna iedereen die in de kroeg was. Om 02.30 uur ging de kroeg dicht. We hadden nog zin om door te gaan maar alle kroegen waren dicht. Dus na wat frietjes gegeten te hebben weer teruggelopen met Mark, Allen en Janneke.

Dag 304: woensdag 12 maart (Queenstown)

Om 12.00 uur mijn bed uitgekomen. Het was stralend weer. Na een douche weer N$34 betaald voor twee nachten accommodatie. Met de Janneke en Carla het dorp ingelopen. Gisterenavond de video gekeken op tv en ik schrok van de beeldkwaliteit. Dus vandaag maar naar de winkel geweest met mijn camcorder en daar achter gelaten. Ze proberen hem te maken in vier dagen tijd dus nu maar afwachten. Na wat boodschappen gedaan te hebben (en weer geschrokken te zijn hoe duur het allemaal is) teruggelopen naar het hostel en daar in de zon gaan liggen.

Dag 305: donderdag 13 maart (Queenstown)

Alweer tien maanden van huis af en het lijken wel tien dagen en ik moet er niet aan denken om over twee maanden weer op Nederlandse bodem te zijn. Maar mijn geld raakt op dus ik moet wel. Ik kijk er wel naar uit om over tien dagen naar Indonesië te gaan. Na het ontbijt de stad ingegaan (Queenstown heeft een bewonersaantal van 15.000 inwoners) en eens gaan kijken of mijn camera klaar was. Dat bleek het geval te zijn, er zat een hoop stof op de koppen en dus hebben ze de koppen schoongemaakt. Na N$85 afgerekend te hebben mocht ik hem meenemen. De beeldkwaliteit is niet 100% maar wel beter. Nu hopen dat ik mijn geld terugkrijg van Sony. Ook nog even twee activiteiten geboekt. Jetboaten en bungy jumpen. Om 16.00 uur zou ik gaan jetboaten en morgen de sprong van 102 meter wagen. Tot 15.00 uur in de zon gelegen en naar het jetboat office gelopen. Daar werd ik naar de rivier gebracht. Met jetboaten ga je met een speedboot die 70 km/u gaat rakelings langs rotsen. De boot is makkelijk te manoeuvreren dus ze halen er de gekste dingen mee uit. Het ging bloedhard maar het was wel gaaf. Na een half uur was het weer voorbij en was ik N$58 armer en weer een ervaring rijker. Teruggekomen weer wat spaghetti gemaakt. Daar werd ik gevraagd of ik vanavond weer uit ging omdat het voor de rest de laatste avond was. Dus waarom niet? Mijn bungy jump maar verzet naar overmorgen. Kan ik morgen tenminste uitslapen. Er was vanavond niks te doen in de kroeg dus vroeg mijn bed ingedoken. Wel hadden ze in de kroeg ‘The World’ een spelletje horizontaal bungy jumpen. Dat was geinig. Je kon er een gratis bungy jump winnen.

Dag 306: vrijdag 14 maart (Queenstown)

Vandaag mijn camera gepakt en de omgeving gaan verkennen. De rest van onze groep is vanochtend vertrokken dus ben ik weer alleen. Kan ik op mijn gemak mijn reis naar Indonesië voorbereiden. Na wat in de stad gefilmd te hebben ben ik naar een berg gelopen. Er ging een stoeltjeslift naar de top maar dat kostte 8,50 Euro. Ik besloot om te gaan lopen want ik heb toch niks te doen vandaag. Het was een flinke klim. Tijdens de klim kwam ik een Nederlands echtpaar tegen en ze vertelde dat ze al bijna 5.000 kilometer gefietst hadden hier. Ze waren 59 jaar. Met hen naar de top gelopen of eigenlijk halverwege want ik kon hun tempo niet bijhouden. Dus op mijn gemak naar de top gelopen. Het uitzicht was schitterend. Morgen ga ik van een 102 meter hoge brug afspringen. Teruggekomen wat te eten gemaakt en wat over Indonesië zitten lezen. ’s Avonds een film gekeken. Ik kom net terug in mijn kamer en daar zitten zeven Jappen binnen en nog wat meiden. Nu, 22.45 uur, ga ik maar naar bed toe. Ik ben nu al zenuwachtig voor morgen. Dus hopelijk slaap ik een beetje.

Dag 307: zaterdag 15 maart (Queenstown)

Vandaag de engste dag van mijn leven meegemaakt. Om 06.45 uur ging mijn wekker af en de Jappen schoten ook wakker. Een paar meiden stonden op en probeerde de deur te openen die ze afgesloten hadden. Ze kregen hem niet open en na tien minuten dacht ik, ik zal ze eens even helpen. Ze zijn stommer als ik dacht want ze kunnen nog niet eens een deur openen. Binnen een seconde was de deur openen. Na een douche en een paar sterke bakken koffie ben ik naar het buggy centre gelopen. Daar stonden nog meer zenuwachtige mensen te wachten. We moesten N$120 betalen voor de bungy jump. Nadat de groepen ingedeeld waren zijn we met een jeep naar de Shippers Bridge gereden. Het was een mooie route en duurde ongeveer een half uur. Het viel me op dat het ontzettend stil was in de jeep. Op de plaats des onheils aangekomen werden we gewogen. Ik was vijf kilo aangekomen, volgens mij heb ik te veel biertjes gehad de laatste tijd. Na een half uur gewacht te hebben vroegen ze wie als eerste wilde maar mij niet gezien. Stel je voor dat het touw te lang is! Ik was nummer vijf van de groep. Ik moest in een stoel gaan zitten en daar begonnen ze mij in te pakken. Ze gebruikte alleen maar een handdoek en wat touw. In Nederland zou je een speciale broek aangekregen hebben. Voordat ik het wist stond ik al op het randje van het platform. Toen dacht ik, waar ben ik aan begonnen? Maar het was al te laat. Het aftellen was al begonnen. Five, four, three, two, one………..bungy. Ik kon de eerste twee seconden herinneren, toen ging het licht volgens mij uit. Ik ging met 120 km/u en 2,8 G naar beneden. Ik begon het pas te beseffen toen ik weer naar boven veerde. Wauw, wat gaf dat een kik. Na een paar keer omhoog geveerd te zijn was het alweer voorbij en besefte ik dat ik het overleefd had. Ik werd binnengehaald en op de boot gezet samen met een Australisch meisje. We moesten toen 102 meter naar boven klauteren. 

Op de terugweg was iedereen wat spraakzamer in de auto. We werden teruggebracht naar het bungy centre. Daar konden we de videofilm bekijken. Ze vroegen N$50 voor de video dus ik was blij dat ik zelf gefilmd had. Wel een T-shirt gekocht. Ik kreeg ook nog een gratis foto omdat ik YHA kaart had. Teruggekomen bij het hostel een paar bekenden ontmoet en mijn film bekeken. De rest van de dag wat film gekeken en ansichtkaarten voor het thuisfront geschreven. Vanavond gaat de klok een uur terug uit. Om 22.00 uur weer naar ‘The World’ gegaan want daar hadden ze happy hour. Het kostte maar N$1 voor alle consumpties. Toen dat afgelopen was zijn we naar een discotheek gelopen. Daar een meisje ontmoet die ik negen maanden geleden in Brisbane had leren kennen.

Dag 308: zondag 16 maart (Mount Cook)

Om 09.00 uur de bus gepakt naar Mount Cook maar voordat ik vertrok moest ik eerst met zeven Japanse meiden op de foto. Om 15.00 uur bij Mount Cook aangekomen. Mount Cook is de hoogste berg van Nieuw-Zeeland en heeft een hoogte van 3.754 meter. Er ligt voortdurend sneeuw op de top. De omgeving is prachtig hier. Het is ook heel afgelegen hier, het dichtstbijzijnde dorp ligt 100 kilometer verderop. Voordat we hier aankwamen kwamen we langs een hartstikke blauw meer dat veroorzaakt werd door de gletsjer. Twee Amerikaanse jongens die ik eerder ontmoet had vroegen of ik mee ging om een eind lopen. Een lange broek aangetrokken en een jas want het was hartstikke koud. Het uitzicht was prachtig. Op een gegeven moment een berg beklommen die hartstikke steil was. Halverwege maar omgedraaid want het zou binnen een uur donker zijn. Ik had het steenkoud, zo koud heb ik het de laatste tien jaar niet meer gehad. Teruggekomen in het hostel meteen onder de douche gesprongen om op te warmen. Toen ik vanmiddag wat foto’s wilde maken deed mijn fotocamera het niet. Hopelijk zijn mijn batterijen leeg. Nu zit ik James Bond te kijken. We hebben met zeven man een eigen appartement. Twee komen uit Israël, twee uit Denemarken, twee uit de VS en ikke. Ik kijk er echt wel naar uit om naar Indonesië te gaan want het is hier veel te koud.

Dag 309: maandag 17 maart (Mount Cook)

De hele dag wat rondgelopen samen met de Amerikanen. Eerst naar de gletsjer gelopen. Het was prachtig maar ijskoud. Na zo’n zes uur rondgelopen te hebben kwamen we terug in het hostel. Daar weer wat eten klaargemaakt en de X-files gekeken. Hopelijk zit ik morgen op de bus want net gebeld naar Kiwi Experience en wat bleek: mijn naam stond niet op de lijst en de bus is vol terwijl ik wel geboekt heb.

Dag 310: dinsdag 18 maart (ergens tussen Mount Cook en Christchurch)

Vannacht goed geslapen want ik was hartstikke moe van die wandeling. Toen ik in Mount Cook was dacht ik dat ik op wintersport was want er lag overal sneeuw op de bergen. Om 09.30 uur de Kiwi bus gepakt, gelukkig was er nog plaats op de bus. Na een uur gereden te hebben zijn we bij een meer gestopt voor de lunch. Het was hartstikke mooi daar. Na anderhalf uur in de zon gelegen te hebben zijn we weer verder gegaan. We hadden de optie om ergens te gaan raften in de buurt van Gevaldline. We zijn daar met vier man uitgestapt, twee Duitse meisjes en een Australische. We werden opgepikt door een busje en na een half uur gereden te hebben kwamen we op een boerderij. Daar blijven we vannacht slapen en morgen gaan we raften. De eigenaar is schijnbaar naar huis gegaan en nu zit ik hier met anderen tv te kijken. Buiten regent het, hopelijk is het morgen droog. Het is ook ijskoud buiten dus de openhaard is goed aan.

Dag 311: woensdag 19 maart (Rangitata)

Om 09.00 uur opgestaan en ontbeten in de zon. Het was lekker weer, de zon scheen maar het was koud. Om 11.00 uur kwamen de rest van de mensen om te raften. Nadat we geluncht hadden zijn we met de bus een eind stroomopwaarts gereden. Daar werden we in groepen gedeeld. Een groep van zes mensen en een groep van zeven mensen. De rivier was heel kalm, veel te kalm vond ik. De gids begon uit te leggen hoe alles te werk ging. Na een half uur gevaren te hebben kregen we onze eerste stroomversnelling en meteen was ik zeiknat. Gelukkig hadden we een wetsuit aan want het water was steenkoud. Het was namelijk gletsjer water. Ik zat helemaal vooraan samen met een Duits meisje. Op een gegeven moment kwamen we in een flinke stroomversnelling aan en de andere raft sloeg om. Wij gelukkig niet. Het was hartstikke gaaf alleen had ik eigenlijk verwacht dat de rivier wilder was. Op een gegeven moment kwamen we langs een punt waar we tien meter naar beneden moesten springen van een rots af. Dat was wel leuk maar het was ijskoud. In de laatste stroomversnelling gebeurde het, iedereen bleef braaf in de boot zitten maar ik viel eruit. Dus maar rustig uit de stroming gezwommen waar ze mij weer aan boord lieten. Rond 17.00 uur kwamen we terug en meteen onder een warme douche gesprongen want ik had het ijskoud. Overal langs de rivier waren ze aan het vissen op zalm en forel. Ik wenste dat ik mijn hengel had meegenomen. 

Na de barbecue werden we met een klein busje naar Christchurch gebracht. Na anderhalf uur rijden kwamen we daar aan en meteen vond ik Christchurch een leuke stad. Dus ik breng mijn laatste vier dagen hier door. Het hostel is ook goedkoop dus dat komt goed uit. Toen ik aan het inchecken was kwam ik een hoop bekenden tegen. Dus dat wordt vanavond weer uitgaan. De laatste keer want ik heb al veel te veel geld opgebrast maar ik heb wel een leuke tijd gehad hier maar Australië vind ik wel een stuk leuker en warmer! Dat komt denk ik ook omdat je sommige dingen die je hier in Nieuw-Zeeland vind ook in Europa kan vinden. De vulkanen en de geisers niet. Maar Australië is zoveel anders dan Europa! Ik zie er trouwens wel naar uit om over vier dagen het vliegtuig te pakken naar Indonesië, naar het goede weer en een andere cultuur. Morgen naar Qantas en eens kijken of ik overmorgen al kan gaan. ’s Avonds met twee Engelse meisjes uitgegaan die ik gisteren in de Kiwi bus had ontmoet. Eerst beneden in de bar gezeten, er zit namelijk een Ierse bar in dit hostel. Daarna de stad ingegaan. Het was wel leuk maar er was weinig te doen.

Dag 312: donderdag 20 maart (Christchurch)

Om 11.30 uur mijn bed uitgekomen en de stad ingegaan. Eerst de hele stad rondgelopen op zoek naar het postkantoor. Wat bleek, het postkantoor zat tegenover het hostel. Daar lag een brief van Catherine, die in het zonnetje zitten lezen. Daarna een batterij gekocht voor mijn fototoestel. Hij werkt weer dus de batterij was leeg. Wel was de batterij vrij duur, hij koste N$20. Na een half uur lopen kwam ik bij een supermarkt aan. De mosselen waren in de aanbieding dus vanavond eten we mosselen. En morgen en overmorgen ook want ik heb weer veel te veel gekocht. Het koste maar N$1,30 voor een kilo. En het waren super grote mosselen.

Dag 313: vrijdag 21 maart (Christchurch)

Om 10.00 uur mijn bedje uitgekomen. Het was slecht weer. Het regende en het was koud. ’s Middags wat rondgelopen en gefilmd. Daarna naar het postkantoor gegaan en mijn bandjes en wat kleren opgestuurd. Ik moest weer N$40 afrekenen. Ook nog even wat geld ingewisseld voor 50 Amerikaanse dollars dan zit ik tenminste in Indonesië niet zonder geld. Vandaag begonnen met de malariapillen en de hele dag was ik zo misselijk als een hond. Als ik morgen nog misselijk ben dan verdwijnt die rotzooi in de vuilnisbak. ’s Avonds wat voor de tv gehangen en rugby gekeken.

Dag 314: zaterdag 22 maart (Christchurch)

Vandaag mij weer rot verveeld. Ik wil weg hier! Om 11.00 uur opgestaan en ontbeten. Daarna voor de tv geploft en drie films gekeken maar dat begon ook al te vervelen. Het was weer slecht weer, het regende en het was 10 graden. De malariapil van vandaag is beter gevallen dan gisteren. Ik voelde me een stuk minder misselijk. Met mijn korte broek en T-shirt door de stad gewandeld. Ik heb mijn kleren namelijk gisteren gewassen maar ze zijn nog steeds niet droog. Na vijf minuten wandelen hield ik het al voor gezien. ’s Avonds weer lekker gegeten. Ik had de mosselen gepaneerd en opgebakken met wat groente en een biertje. Daarna weer voor de TV gezeten en een stomme film gekeken.

Dag 315: zondag 23 maart (Sydney)

Om 09.00 uur opgestaan en de bus gepakt naar het vliegveld. Toen ik op de bus stond te wachten heb ik daar een Engels meisje ontmoet die ik op de Kiwi bus ontmoet heb. Het bleek dat wij dezelfde vlucht hadden naar Sydney. Om 13.15 uur opgestegen en meteen met een glas champagne geproost. Het was heel gezellig aan boord en ook met het engels meisje. Na een aantal Jim Beans met cola en bier zijn we om 15.25 uur geland in Sydney. Ik was verbaasd dat het vliegtuig op tijd was. Vervolgens naar de transferhal gelopen. Daar bleek dat mijn vliegtuig 3,5 uur vertraging had. Heb daar dus even gigantisch zitten vloeken want dit is al derde keer dat het vliegtuig vertraging heeft. Overal geprobeerd om wat cash te krijgen om naar Catherine te bellen. Maar overal kreeg ik het antwoord No. Dus maar collect gebeld. Daar kreeg ik een vriendin van Catherine aan de telefoon. Ze zei dat Catherine speciaal voor mij naar het vliegveld was gekomen en al anderhalf uur probeerde langs de douane te komen. Maar geen schijn van kans. Zelf maar geprobeerd om langs de bewaking te komen maar dan moest ik een toeristenvisum hebben en ook moest ik dan opnieuw luchthavenbelasting betalen. Dus teruggebeld en gezegd hoe het ervoor stond. Met al die vertraging land ik bovendien ook nog eens midden in de nacht in Azië. Ik ken de stad niet en ik weet bij god niet waar ik moet gaan slapen. 20.30 uur nog steeds in Sydney. Zojuist een voucher gekregen van A$8 om iets te eten. Het is barstens duur hier dus ik kreeg niet meer dan kleffe friet en vis. In totaal moet ik zeven uur wachten en misschien nog meer want het regent en onweert buiten. Om 01.30 kom ik in Bali aan zonder rupiahs en zonder een accommodatie besproken te hebben, maar ik zal wel zien, desnoods slaap ik op het vliegveld. 

22.45 uur zit ik eindelijk in het vliegtuig en we stijgen binnen vijf minuten op. Toen ik het vliegtuig in stapte keek de stewardess mij vreemd aan, of liever mijn stoelnummer. Ze zeiden linksaf de trap op. Ik bleek in de business class te zitten. Ik zit boven in het vliegtuig, recht boven de cockpit. En een beenruimte dat ik heb. Het maakt mijn dag weer helemaal goed. Dadelijk maar weer eens een glaasje champagne drinken. Het is weer een uiterst vreemde dag vandaag maar dat maakt het reizen zo boeiend. Ik krijg net een programmaboekje in mijn hand geduwd. Eens even kijken wat er in staat. Ik heb zelfs een eigen tv en een kussentje in mijn rug en ik zit in een uiterst comfortabele stoel. Daar zit ik dan met een LCD scherm voor me, met een voetbankje en een glaasje champagne met pinda’s. Ik lach me ziek. Ik ga dus echt niet slapen! Al hoewel, deze stoel is comfortabeler dan een waterbed. Als ik dat had geweten dan had ik goede kleren aangetrokken. Bijna geschreven dat ik nooit meer met Qantas zou vliegen maar ik kan nu weer lachen. Langs mij zit een Indo maar ze verrekt dat ze wat zegt. Maar ik blijf lachen. Net kwamen ze weer met champagne rond, natuurlijk lust mijnheer Driessen nog een glaasje champagne. Dit is echt kikken! Nog 4.49 uur en dan zijn we in Denpassar. Zojuist kreeg ik een menukaart aangereikt en even later vroegen ze wat mijnheer Driessen wilt eten? We hebben hier zelfs privé commentaar. Ze vermelden net dat het lekker weer is op Bali.

Terug naar reisverslagen                               Naar reisverslagen Indonesië