De overtocht duurde vijf uur met een supersnelle boot. We kwamen zonder problemen door de douane. Daar meteen gepint en de veerboot gepakt naar het vaste land. We kwamen daar om 17.55 uur aan en de bus was er om 18.00 uur. Ik heb nog nooit zo’n bus gezien, het was royal class. Ik keek mijn ogen uit in Maleisië, ze hebben zelfs een snelweg hier, wat een luxe. Uiteindelijk om 24.00 uur in Kuala Lumpur aangekomen. We hadden de klok nog een uur vooruit moeten zetten. We wilden eigenlijk de bus pakken naar de oostkust maar die was vol zeiden ze. De mensen zijn hier heel onvriendelijk waardoor Natalia ook maar weer eens een keer haar grote mond open trok.

Dag 356: zaterdag 3 mei   (Kuantan)

Toen we daar op het station zaten niet wetend wat te doen ontmoeten we een Aussie die de bus om 01.00 uur zou pakken naar de oostkust en zei dat er misschien wel plaats was in de bus. Dus nog maar een uur gewacht. Ik was kapot. Er bleek nog plaats in de bus te zijn dus we hadden geluk. Als een blok in slaap gevallen en toen ik om 06.00 uur wakker schoot bleken we net het station in te rijden. Daar de taxi gepakt naar het strand. Het hotel bleek dicht te zijn en we moesten weer een uur wachten. Om 11.00 uur opgestaan en ontbeten en daarna de taxi gepakt naar de stad en daar wat kleren gekocht. Na een verfrissende duik in de zee maar wat gaan schrijven in mijn dagboek. ’s Avonds een paar flessen bier gekocht en met Natalia op het strand gezeten. Toen het bier op was zijn we wat gaan eten, grote garnalen met rijst. Jammie.

Dag 357: zondag 4 mei (Cherating)

Rond een uur of tien de taxi gepakt naar de stad waar we net op tijd waren voor de bus naar Cherating. Het kostte nog geen euro voor een rit van een uur. De bus was weer hartstikke luxe. Alles zat erop en eraan, airco, videofilms en veel beenruimte. Na een uur gereden te hebben stopte de bus in de middle of nowhere. Er stonden een paar huizen en dat was het. Aan de bewoners gevraagd waar het strand was. Dus richting het strand gelopen. Het was goed warm, 35 graden. Op het strand stonden bungalows. Ze vroegen er zeven Euro voor per nacht. We zitten pal op het strand met een mooi uitzicht. De kamer is niet veel maar wat maakt het uit. We hadden nog niet gegeten dus eerst maar wat gaan eten bij de Chinees. Het stikt hier van de Chinezen maar het eten is wel beter maar ook duurder dan in Indonesië. Na flink geschransd te hebben op het strand gaan liggen en flink liggen bakken. ’s Avonds weer gechineesd en nog proberen naar huis te bellen maar er was niemand thuis. Natalia had een zuster in Perth die hoogzwanger was. Toen we opbelden bleek dat de kleine er al was. Natalia was hartstikke blij dus het was weer een goed excuus om een feestje te bouwen. Dus naar een bar op het strand gegaan en daar een feestje gebouwd onder de sterren. Het bier is trouwens vrij duur maar wat maakt het uit. Net toen we wilde gaan slapen zakte het tweepersoonsbed in. Het is een oud en gammel bed met een paar oude planken en daar een matras op. Het bed op het strand gekieperd en op de grond geslapen. En hartstikke goed geslapen

Dag 358: maandag 5 mei (Cherating)

Om 09.30 uur werd ik wakker gemaakt door Natalia. Ik was nog kei moe maar we hadden gisteren afgesproken dat we vroeg op zouden staan. Dus uit bed gestapt en zo de zee ingelopen. Het water is denk ik weer 30 graden. Na wat gezwommen te hebben ergens gaan ontbijten. Na het ontbijt op bed gaan liggen want ik had nogal last van de warmte. Daar een paar uur gelegen. Nadat ik mijn was opgehaald had bij de wasserette (ik was namelijk te lui om te wassen maar achteraf had ik het beter zelf kunnen doen want het was nogal duur) mijn laatste ansichtkaarten naar huis geschreven en die gepost. Het telefoonkantoor was dicht dus naar een duur hotel gelopen waar ik internationaal kon bellen. Het was zo’n twee kilometer lopen en het was bloedheet dus ik kwam goed bezweet aan. Ik moest weer twee Euro betalen om collect te bellen, belachelijk gewoon! Gelukkig was er deze keer iemand thuis. Ik had eigenlijk weinig te vertellen en ik had weer moeite om van het Engels over te schakelen naar het Nederlands. Ik heb namelijk alweer bijna twee maanden geen Nederlands gesproken. Klinkt gek maar Nederlands vind ik een stomme taal. Ik weet niet waarom maar in het Engels kan je dingen veel beter uitdrukken dan in het Nederlands. Na het telefoontje weer teruggelopen en onder de douche gesprongen en naar het strand gelopen. Daar een paar uur liggen te bakken. ’s Avonds weer het gebruikelijke, op zoek naar een restaurant. Uiteindelijk een gevonden langs een rivier. De eigenaar was heel vriendelijk en behulpzaam. We hadden kip besteld. Na een half uur kwam het kippetje aangevlogen. Het was weer heerlijk. Na het eten naar een lokale bar gegaan en daar een paar mafkezen ontmoet die straalbezopen waren. Daar wat mee zitten te praten. Maar op een gegeven moment waren ze zo zat dat wij maar besloten terug te gaan naar de bungalow. Uiteindelijk gingen we om 03.00 uur slapen.

Dag 359: dinsdag 6 mei (Rantau Abang)

Ik was rond een uur of zes alweer wakker want de hanen begonnen te kraaien. Na een Engels ontbijt naar de straat gelopen. Het was bloedheet, gisteren was het zelfs 40 graden geweest. We hoefden niet lang op de bus te wachten. Voor een ringitt werden we naar de volgende plaats gebracht. Daar naar de bank gegaan want we waren weer door ons geld heen. In dat plaatsje moesten we een uur wachten. Na twee uur met de bus in Rantau Abang aangekomen. Het is een bekende strandplaats waar elke zomer de schildpadden hun eieren komen leggen. Na een verfrissende duik (we hadden het strand voor ons zelf) en een douche wat rond gaan lopen maar de plaats stelt zelf niks voor en het eten nog minder. Morgen gaan we verder naar een eiland. 

Dag 360: woensdag 7 mei (Pulau Kapas)

Weer vroeg opgestaan want ik wilde vroeg in de andere plaats zijn zodat ik wat bij kon bakken. We waren al een half uur aan het wachten op de bus maar geen bus. Dus maar besloten om te liften. Binnen tien minuten hadden we een lift. Het was een vriendelijk mannetje die net terugkwam uit de nachtdienst. Het was maar 40 kilometer naar de Maray waar de boot naar het eiland zou gaan. Die man bracht ons zelfs naar de haven. Daar meteen een buskaartje gekocht naar Singapore voor zaterdag. Natalia vindt het helemaal niet leuk dat ik zaterdag ga maar ik kan er niks aan doen. Na een oversteek met een oude schuit zijn we in Palau Kapas aangekomen. Een klein tropisch bounty eilandje, zes kilometer uit de kust. Daar weer op zoek gegaan naar een bed. Het was bloed- en bloedheet. Dus Natalia is bij de spullen gebleven en ik het eiland rond gesjouwd. Uiteindelijk een geschikt plekje gevonden, dit keer niet pal aan het strand. Na een koude douche op het kokende strand gaan liggen en wat liggen te bakken. ’s Avonds ergens lekker gaan eten.

Dag 361: donderdag 8 mei (Pulau Kapas)

Het is hier prachtig, witte stranden, helder water tegen de 35 graden en koraal. Om 09.30 uur werd ik weer wakker gemaakt door Natalia want ze wilde gaan eten. Naar een ander strand gelopen en daar ontbeten. We konden ergens een kajak huren dus dat maar gedaan voor een uur. Toen we daar genoeg van hadden wat snorkelspullen gehuurd en gaan snorkelen. Het was weer prachtig, allerlei soorten koraal en vissen. De rest van de dag op het strand gelegen en gesnorkeld en lopen te balen dat ik over vijf dagen alweer thuis ben. Ik kan er nog makkelijk een jaar achter aan plakken en misschien doe ik dat wel. ’s Avonds weer een bordje rijst gehad en naar een ander restaurant gegaan. Het restaurant werd beheerd door Nederlanders. Het kon ook niet anders want ze hadden bier. Er is nergens geen drank te krijgen omdat het hier stikt van de moslims. Die mogen volgens hun geloof niet drinken. Daar een Nederlandse jongen ontmoet die hier werkt als duikinstructeur. Hij vroeg of we mee gingen naar zijn zeiljacht om daar wat te drinken. Dat maar gedaan. Het was een schitterende boot. Er waren ook nog twee Engelse meiden meegelopen en een Maleisiër. Ze hadden een fles zelfgebrouwen Whiskey en Bacardi bij. Het was prachtig. De Nederlander kwam uit Den Bosch. Om 03.00 uur alleen met de boot teruggegaan naar de bungalow.

Dag 362 vrijdag 9 mei (Kuala Terengganu)

Om 06.00 uur was ik alweer wakker, de buren hadden hun soundblaster goed hard aangezet. Rond een uur of negen kwam Natalia binnen gevallen. Na het ontbijt (rijst met gedroogde vis) de boot gepakt naar het vaste land. We moesten weer naar de bank maar wat bleek, vrijdag is hier een zondag vanwege het moslimgeloof, dus alles was dicht. Natalia helemaal over de rooie. De bus maar gepakt naar Kuala Terengganu. Daar aangekomen om 16.00 uur snel op zoek gegaan naar een bank. Vervolgens geld opgenomen bij de bank en op een terrasje gaan zitten. Toen we ons drankje op hadden zijn we op zoek gegaan naar een hotel. Het was weer tegen de 40 graden en het was geen pretje om met een rugzak rond te lopen. Uiteindelijk een hotel gevonden voor zes Euro per nacht voor zijn tweeën. Natalia dook haar bed in en ik had besloten om naar het winkelcentrum te gaan om wat te winkelen. Ik had al in tijden niet zo’n grote supermarkt gezien. Teruggekomen op mijn bed gaan liggen. ’s Avonds met Natalia over de nachtmarkt gelopen en in een luxe restaurant gaan eten. Het restaurant was hartstikke goed. Er was een live band en airco. Na een Thaise vissoep en een bordje rijst en een glas bier (van drie Euro) weer teruggegaan naar het hotel. Daar mijn rugzak opnieuw ingepakt want Natalia had mij een hoop spullen gegeven die ze niet nodig had hier maar pas in Europa.

Dag 363: zaterdag 10 mei (onderweg naar Singapore)

Het huilen staat me nader bij dan het lachen want ik begin aan mijn laatste 500 kilometer van mijn reis. Om 08.45 uur afscheid genomen van Natalia en de bus ingesprongen. Natalia zou terug gaan naar het eiland want ze had geen zin om alleen rond te trekken en ze was een beetje depri. Dus ze zei dat ze gewoon wat tijd voor zichzelf nodig had. In de bus een vriendelijke Maleisiër ontmoet die wat Engels sprak. Het was een lange reis en om 19.00 uur waren we bij de Maleisische douane. Wij moesten door de douane heenlopen, de bus stond buiten te wachten. Na een paar minuten rijden kwamen we bij de grens van Singapore. Ik moest weer door de douane lopen, dit keer met mijn rugzak. Na een paar stempels in mijn paspoort was ik in Singapore. Onderweg werden we een paar keer aangesproken door politie voor controle, het leek wel of we in een oorlogsgebied waren. Uiteindelijk om 20.00 uur op het busstation aangekomen. Het regende en er waren geen banken. Dus maar mijn zware rugzak gepakt en op zoek gegaan naar een bank. Na een paar banken geprobeerd te hebben eindelijk een gevonden. Toen ik wat geld gepind had maar een taxi gepakt want ik was het lopen beu en ik zweette me kapot. Ik zit nu in Lencole Area waar al de hostels zitten. De accommodatie is niet zo luxe hier maar er is airco op de kamer. Ik moet de kamer delen met vier anderen. Na een douche wat gegeten bij de Mac Donalds.

Dag 364: zondag 11 mei (Singapore)

Om 10.00 uur opgestaan en na een pannenkoek met currysaus gegeten ook een buskaart gekocht die geldig is voor een dag. Wat door de stad gaan lopen en uiteindelijk kwam ik in een drukke winkelstraat terecht en dacht kom, laat ik maar eens gaan winkelen. Het stikte van de grote winkelcentra. De een was nog groter dan de ander. Voordat ik er erg in had, had ik een discman gekocht en een autoradio. Hij vroeg eerst 350 Euro maar ik kon afdingen tot 225 Euro. Het weer was slecht, het regende af en toe hard en de zon scheen niet maar het was toch nog 35 graden. Terug in het hostel maar weer onder de douche gesprongen en eens gekeken wat ik gekocht had. Vervolgens naar het winkelcentrum gelopen naar een grote eetschuur. Dus daar maar een bordje rijst gekocht, lekker en goedkoop.

Dag 365: maandag 12 mei (onderweg naar Londen)

Vroeg opgestaan want ik wil vandaag zoveel mogelijk gaan doen. Na een omelet met curry saus maar besloten om naar de Singapore Zoo te gaan. Daar wat rondgelopen maar het was eigenlijk te heet. Er waren verschillende tours aan de gang. Het was fantastisch mooi. Er was een optreden met olifanten en zeehonden. Na een paar uur rondgeslenterd te hebben de bus naar het winkelgedeelte gepakt. Daar nog een CD gekocht en naar de kapper geweest. Na wat Japans gegeten te hebben, wat tegen viel, teruggelopen naar mijn hostel. Daar onder de douche gesprongen en wat gepraat met een Ier die op mijn kamer sliep. Hij was duiker en op zoek naar werk. Daar te lang mee staan te praten zodat ik bijna mijn bus miste. De luchthaven bus om 21.00 uur gepakt, ik dacht dat ik tijd genoeg zou hebben maar het bleek dat de bus er een uur over deed om naar het vliegveld te komen en mijn vliegtuig zou om 22.50 uur vertrekken. Dus ik zat flink te stressen want ik moest anderhalf uur van te voren inchecken. Zodra de bus stopte uit de bus gesprongen en mijn rugzak gepakt. Toen ik bij de incheckbalie stond wilde ik iets pakken uit mijn handbagage en toen kwam ik er achter dat ik mijn handbagage was vergeten met alles erin. Mijn camcorder, autoradio en portemonnee. Dus naar buiten gerend maar de bus was weg. Ik naar de balie gelopen en die zeiden dat de bus over vijf minuten terug zou komen. Na vijf minuten in de stress gezeten te hebben was de bus terug met mijn tas. Gelukkig! Bij de gate ontmoette ik zeven Nederlanders die met mij naar Sydney gevlogen waren. Dus daar een praatje mee gemaakt. Ik het nog nooit zo’n moeite gehad om het vliegtuig in te stappen. Ik heb helemaal geen zin om naar huis te gaan. Om 23.20 uur opgestegen. Buiten is het –32 graden en we vliegen 946 km/u. Nog 12.42 uur en dan zijn we in Londen, Europa.

Dag 366: dinsdag 13 mei (Valkenswaard, Nederland)

Tot een uur of drie zitten kletsen met de Hollanders en wat Bundaberg rum gedronken en Australische biertjes. Toen ik besloot om te gaan slapen gingen de lichten aan. Tijdens het ontbijt en een kop koffie van een mooie zonsopgang genoten en om 06.00 uur ben ik op Londen Heatrow geland. In Londen moest ik een uur wachten op mijn vlucht naar Amsterdam. Uiteindelijk om 9.05 uur geland op Nederlandse bodem. Zonder problemen door de douane gekomen en toen ik in de aankomsthal kwam werd ik hartelijk begroet door mijn ouders, oma en oom en tante. Het was ontzettend leuk om hen te zien echter zou ik meteen wel weer in het vliegtuig willen springen om terug te gaan naar de tropen. Om 10 uur was ik thuis in Valkenswaard en meteen een lekker Dommelsch pilsje gepakt. ’s Avonds veel visite gehad en een feestje gebouwd.

Dag 367: woensdag 14 mei (Valkenswaard)

Ik was vanochtend vroeg wakker en waarschijnlijk had ik last van een jetlag. Ik heb nu al na een dag thuis de vreselijke drang om weer op reis te gaan. Reizen is echt verslavend! ’s Middags mijn auto gepakt en naar het arbeidsbureau gereden om mij in te laten schrijven. ’s Avonds naar mijn films gekeken die ik tijdens dat jaar gefilmd had en het was prachtig. Ik beleefde al mijn avonturen weer helemaal opnieuw!

Ik kan terug kijken op een fantastisch jaar, een jaar die ik niet gauw zal vergeten!

THE END

Terug naar reisverslagen