Om 16.00 uur zijn we aangekomen in Flores. Dit eiland ligt in het midden van een meer. Er is niet echt veel te beleven hier, de grootste attractie is hier Tikal, wat ongeveer een half uurtje rijden is vanaf Flores.

Vandaag naar Tikal geweest. Was wel leuk, al hadden we hier meer van verwacht. We moesten om 05.00 uur vertrekken want dan zouden we de zonsopgang meemaken in het park. Dus wij braaf de wekker gezet om 05.00 uur en Anouk vervolgens naar beneden om op de bus te wachten. Beneden bij de receptie aangekomen begint die vriendelijke man te lachen en in het Spaans tegen mij te praten. Ik leg hem uit dat ik geen Spaans begrijp. Vervolgens zegt hij Tikal? en wijst op mijn horloge: Mexican Time, en dan wijst hij naar de klok in de gang: Guatemala time. We waren dus een uur te vroeg.

Aan de hand van de Lonely Planet lopen we in Tikal naar tempel no. 6 die het verste weg is. Naderhand lezen we ook nog eens dat deze tempel niet eens de moeite waard is om te gaan bezichtigen. Wel hebben we onderweg diverse brulapen gezien. Na nog eens een half uurtje gelopen te hebben komen we uit bij de grootste tempel. Het valt meteen op dat Tikal ouder is dan Palenque, de bouwstijl is minder mooi maar toch is het nog wel heel indrukwekkend. Ook hebben we nog even de allerhoogste tempel beklommen (ik heb de treden niet geteld maar voor mijn gevoel waren het er meer dan 1000). Vanaf deze tempel heb je een magnifiek uitzicht over Tikal (fans van de Star Trek films moet dit shot herkennen). Terug gekomen in Flores hebben we een buskaartje gekocht naar Guatemala city. Het buskaartje was belachelijk duur namelijk 45 euro.

Via Guatemala city reizen we naar Antigua. Dit is de oude hoofdstad van Guatemala. We komen pas ’s avonds rond 20.00 uur aan en moeten dus verschillende hotels langs om een plaatsje te bemachtigen.

In Antigua hebben we een vulkaan beklommen, een vulkaan die zelfs nog in beweging was. Na een wandeltocht van 2 uur (wat echt niet meevalt) kwamen we aan de voet van de vulkaan. Vervolgens moesten we nog ongeveer 200 a 300 meter omhoog. In totaal hebben we van 1800 meter naar 2600 meter moeten klauteren. Die laatste meters waren echter het zwaarst omdat dit allemaal los gesteente is, het is dus een beetje het idee van in de sneeuw lopen. Bovenaangekomen blijkt de vulkaan nog werkzaam te zijn want er komt een harde knal en een hoop rook naar boven. Vervolgens weer naar beneden. Dat was een stuk simpeler en een stuk sneller dan naar boven, maar dit stuk moest wel in het donker bewandeld worden. Naar beneden vanaf de vulkaantop was ook leuk, je kon gewoon op je hakken naar beneden glijden.

Dag 12: dinsdag 10 juli (Panajachel)

De volgende dag hebben we ´s ochtends de bus gepakt naar Panajachel. Daar aangekomen een hotel gezocht en een beetje rondgewandeld. Weer lastiggevallen door allerlei kinderen die ons spullen willen verkopen. Vandaag een rustig dagje gehad. Voor het eerst een keer uitgeslapen (tot 9 uur is voor ons uitslapen). De laatste tijd zijn we elke ochtend om 5 of 6 uur uit bed. We hebben hier trouwens een fantastische hotel met koud water om te douchen. En gisteren had ik mijn kleren gewassen en buiten gehangen en net toen ik klaar was begon het te regenen.

Dag 13: woensdag 11 juli (Panajachel)

Vandaag zijn we met de boot naar Sanantigo gegaan. Dat is aan de overkant van het meer. Panajachel ligt namelijk tussen een aantal (slapende) vulkanen in. Het meer van Antilan is eigenlijk een krater. Maar wij dus met de boot naar dat dorp, daar even rondgekeken en kleedjes gekocht. Voordat we de boot opgaan raken aan de praat met een Nederlander. Hij woont hier al een tijdje, is na orkaan Mitch 2 jaar geleden hier gaan helpen met de wederopbouw en is vervolgens blijven hangen. Wij hebben een tijd met hebben op het terras gezeten en vroegen aan hem hoe het toch kwam dat er zo weinig toeristen hier in Guatemala rondliepen. Het is hier als je ´s avonds rondloopt gewoon uitgestorven op straat (overdag overigens ook). Blijkt hier dus de noodtoestand afgekondigd te zijn. Oeps, ik keek Marcel nog aan maar die trok ook een gezicht alsof hij het in Keulen hoorde donderen. Wat is er nu allemaal aan de hand hier. Een tijdje geleden is de Wereldbank zich met Guatemala gaan bemoeien. Ze hebben van de president geëist dat hij hogere belasting gaat heffen op allerlei zaken (daardoor is het nu ook een stuk duurder). Dit houdt in dat dus ook op bijvoorbeeld koffie extra tax wordt berekend. Ze zitten dus met een enorme voorraad koffie (en andere zaken). De werkloosheid stijgt en deze mensen gaan o.a. toeristen beroven om aan geld te komen. Daarbovenop komt nog dat vier weken voor ons vertrek hier zo´n 140 gevangen uit de gevangenis zijn ontsnapt. Dit waren de zwaarste criminelen van Guatemala. Van deze 140 zijn er 17 nog op vrije voet, de rest is alweer teruggevonden.

Dit alles is natuurlijk geen goede reclame voor een derde wereldland als Guatemala en daardoor blijven de toeristen weg. Ik moet overigens zeggen dat we weinig merken van deze noodtoestand (afgezien van het feit dat er weinig toeristen zijn). Deze Nederlandse meneer vertelde ons dat er allerlei slechte verhalen rondgingen op internet over Guatemala en deze noodtoestand, maar dat het hier erg meevalt. Er is gewoon meer politie op straat en bij sommige tochten in de bergen gaat er zelfs politie mee op de toeristen te begeleiden. Het laatste wat ze nu nog kunnen gebruiken zijn dode toeristen dus doen ze er alles aan om ze te beschermen.

We hadden echt behoefte aan strand daarom hebben we op internet gezocht naar info over Honduras. We waren eerst van plan om in Belize te gaan duiken maar we hebben van veel reizigers gehoord at Belize erg duur is. Daarom gaan wij morgen naar Honduras. Dit wordt wel een uitdaging want we hebben geen Lonely Planet over Honduras bij ons. Dus we weten absoluut niet welke bus we moeten pakken en ook niet waar we kunnen overnachten. Daarom op internet de mogelijke route bekeken en de plaatsnamen genoteerd. 

Dag 14: donderdag 12 juli (Chichicastenango)

Vanuit Panajachel hebben we een bezoek gebracht aan Chichicastenango om de traditionele Maya markt te bekijken. We besloten met de chickenbus te gaan (omgerekend ongeveer 10 Eurocent) in plaats van met de toeristenbus (voor 20 dollar). Dit betekent wel dat je over 37 km 1,5 uur doet. Hoe dat komt? Nou, ten eerste stopt die bus overal. Verder zijn we op een gegeven moment gestopt om een onduidelijke reden. Na 5 minuten stapt de man weer in die net uitgestapt was. Hij had dorst en moet cola hebben (om te boeren natuurlijk) en daar kan dan heel de bus op wachten. Op de markt geven we kleine kinderen die staan te bedelen wat crackers. Meteen komt er een oudere vrouw met een klompvoetje aangelopen, ze wijst eerst op haar klompvoet en vervolgens op mijn crackers, alsof ze wil zeggen: ‘daar heb ik ook recht op’.

Na het bezoek aan de markt zijn we naar Guatemala city vertrokken. Vanuit daar naar een grensplaats bij Honduras (waar ik de naam alweer van kwijt ben). Daar hebben we een hotel gepakt en de volgende ochtend zijn we met de bus naar La Ceiba vertrokken.

Naar reisverslagen Honduras.