Reisverslag november: Kununurra, Broome, Exmouth en Coral Bay

Dag 173: vrijdag 1 november (Darwin)

Om 11.30 uur opgestaan en wat rondgehangen. Daar nog twee Australische meiden ontmoet die ook de zesdaagse tour gedaan hadden. Ze gingen toevallig net ontbijten ergens in een restaurant dus met hen meegegaan. Het was lunchtijd dus we hadden kip met friet besteld. We kregen ook onbeperkt cola dus het was een lekker ontbijtje. Daarna de stad gaan verkennen en wat boodschappen gedaan. Ook nog naar de bibliotheek gegaan om te kijken of ze duikboeken hadden maar helaas. ís Avonds met Robert om 18.00 uur naar de pier gelopen. Maar de meiden waren daar niet. Dus maar alvast fish & chips besteld en een blik bier. Daar naar de dolfijnen gekeken en naar de prachtige zonsondergang. Om 19.30 kwamen de meiden opdagen. Ze waren een beetje laat. Daar hebben we tot 21.30 mee zitten te kletsen en daarna zijn we met de taxi naar het centrum gereden. De vrouwen waren namelijk te lam om te lopen. Aangekomen in het centrum hebben we een kroegentocht gehouden. Het was een gezellige avond. Aan het eind van de avond onze adressen uitgewisseld en afgesproken dat ik met hen uit ga als ik weer in Sydney ben. Ze komen namelijk uit Sydney en gaan morgen naar Katerine.

Dag 174: zaterdag 2 november (Darwin)

De laatste tien dagen waren weer geweldig. Eerst in Alice Springs de Ayers Rock (Uluru), Olgaís (kata Kjuta) en Kings Canyon. Lekkere kamperen onder de bomen en lekker primitief koken en slapen onder de sterren. En dan die drie dagen naar Darwin en drie dagen Kakadu, geweldig gewoon! Vandaag om 09.30 uur met veel moeite opgestaan. Schijnbaar te weinig geslapen en te veel gedronken de avond ervoor. Meteen mijn tas ingepakt en uitgecheckt. Ik ging namelijk naar een ander hostel. De YHA aan de overkant van de straat. Het is voor dezelfde prijs (A$14) maar een stuk schoner en luxer. Het is wel een gigantisch groot hostel. Ik houd zelf meer van de kleine hostels. Ik zat net te ontbijten en kwam weer een bekende tegen, ditmaal een jongen uit Breda. Daar weer een paar uur mee zitten kletsen. Ik had hem in Alice Springs ontmoet. Over bekenden ontmoeten, toen we even in Kakadu gestopt waren bij een lookout ontmoette ik daar een meid die bij mij op de boot had gezeten in de Whitsundays. Wat is de wereld toch klein! Daarna wat rondgehangen en de prikborden afgegaan of ze liften aanbieden naar Perth. Een paar gevonden en een opgebeld maar ik kreeg het antwoordapparaat. Morgen maar weer eens terugbellen. De rest van de dag wat rond zitten hangen en wat rustig aangedaan. Ook nog een Ozzie ontmoet en die wilde in een week tijd naar Perth rijden. Dat vond ik dus niks. ís Avonds naar een bar gelopen waar we gratis eten kregen. We kregen daar een goede barbecue helemaal voor niks. Het was goed eten. Daarna na het eten samen met Eddy op telefoonjacht gegaan. Hij wilde gratis bellen naar huis en ik ook maar de telefoons werken hier niet. ís Avonds film gekeken en om 23.15 uur gaan slapen.

Dag 175: zondag 3 november (Darwin)

Vannacht een keer goed geslapen (11 uur) en nu zit ik lekker buiten met uitzicht op het zwembad en de vrouwen. Het weer is nog steeds prima, het is 11.00 uur en ongeveer 34 graden. Het zou vandaag 37 graden worden. In Sydney is het nu overigens 24 graden. Na een ontbijt en veel koffie wat in mijn dagboek gaan schrijven en wat zitten praten met Eddy. De rest van de dag wat in mijn hostel rondgehangen. ís Avonds weer op stap geweest en het was weer gezellig. Om 01.00 uur nog een duik in het zwembad genomen.

Dag 176: maandag 4 november (Darwin)

Vandaag weer niks gedaan en wat rondgelopen en mijn trip langs de westkust voorbereidt. ís Middags de knoop doorgehakt en maar weer een buspas gekocht van Darwin naar Perth voor A$341 voor een afstand van 4500 kilometer. ís Avonds met de groep weer gratis gaan eten bij het Victoria hotel. We hebben best een leuke groep. Of een groep, ik ken hier veel mensen. Elke dag zit ik wel weer een paar uur te kletsen. Ik kreeg al een paar keer een compliment dat mijn Engels perfect is. Ik vind het wel meevallen maar ik moet bekennen dat mijn Engels enorm vooruit is gegaan en dat ik het vloeiend kan praten. Alleen door de telefoon of als je bepaalde zaken moet regelen dan is het nog wel moeilijk. Na het eten ben ik met veel moeite uit de bar weggegaan maar ik wil er geen gewoonte van maken om elke avond in de bar te hangen. Na het eten even naar de supermarkt gelopen om een alarmklok te kopen. Die van mij is kapot gegaan. Ik heb meteen maar een wekkerradio gekocht voor maar A$12. Heb ik tenminste weer wat muziek. Het is nu hartstikke donker en om 21.00 uur zeiden ze dat het nog 28 graden was. Het was vandaag overigens weer zweten geblazen. De rest van de avond op het balkon gaan zitten en wat informatie doorgelezen en naar de bliksem gekeken die in de verte oplichten. Je kan goed merken dat het regenseizoen voor de deur staat. Het is benauwd en het bliksemt voortdurend. Wat overigens schitterend is.

Dag 177: dinsdag 5 november (Darwin)

Vandaag om 09.40 uur de lokale bus gepakt. Samen met een Engelse en Ierse meid ben ik naar een krokodillenboerderij gegaan. Na A$12 entree betaald te hebben waren we binnen. Er was een interessant museum en heel veel krokodillen. Er waren echt monsters bij van 4,5 meter. Het was echt prachtig. Om 11.00 uur voerde ze de beesten en dat was echt spectaculair. Op de boerderij een ketting gekocht met een krokodillentand, best duur A$25 maar ik ben al geruime tijd op zoek naar iets wat specifieks Australisch is. Het was vandaag bewolkt en daardoor enorm vochtig, heet weer. We zweten ons eigen kapot. Om 12.00 uur wat gegeten en om 14.00 uur weer naar een demonstratie gekeken. Daarna teruggelopen naar de bushalte waar we net de bus gemist hadden. Daarom besloten om te liften. Ik liet de vrouwen het werk doen want die maken veel meer kans op een lift. Na vijf minuten stopte er een 4WD en werden we meegenomen. In eerste instantie tot halverwege maar toen die vrouwen begonnen te praten en hun vrouwelijke charmes in de strijd gooide bracht hij ons naar het centrum. Dit spaarde ons weer A$1,40 uit voor de bus. Het was weer een geweldige dag en de tijd begint voorbij te vliegen. Over iets meer dan drie maanden verlaat ik AustraliŽ. ís Avonds weer gratis gaan eten bij het Victoria Hotel. Deze keer viel het eten tegen maar het was gratis. Vandaag was heel AustraliŽ in de ban van de Melbourne cup. Dat is een grote paardenrace. Er wordt gigantisch veel gegokt op de paardenrennen en na afloop duiken ze allemaal de kroeg in. De race werd overal live in Oz uitgezonden. Na het eten even naar de Ierse pub gegaan maar daar was weinig te beleven. Rond 23.30 uur mijn bed ingedoken nadat ik een uur met een kamergenoot heb zitten kletsen. Deze kamergenoot is een kerel van 60 jaar met een pens waar een Duitser jaloers op zou worden. Hij spreekt slecht Engels en kan alleen over de vrouwen praten die hij in de Filippijnen, AziŽ en Zuid-Amerika ontmoet heeft. Verder was hij geÔnteresseerd in natuurlijke geneesmiddelen die hij dan in de bush ging zoeken. Een aparte kerel maar ik mag hem wel.

Dag 178: woensdag 6 november (op weg naar Katerine)

Vanmorgen om 05.45 uur opgestaan en samen met Sarah de bus gepakt om 06.30 uur (Greyhound). In de pas (Western Explorer) zat een dag Kakadu bij. Dus maar besloten om weer naar de Kakadu te gaan. Ik had er tenslotte voor betaald. In de Kakadu weer dezelfde art galerie bezocht die ik vorige week ook al gezien had. Zeker weer leuk om al mijn vrienden daar te ontmoeten. Ze vlogen en zoemden weer om me heen en gingen overal op me zitten. Kakadu was in een week tijd al veranderd. De rivieren stonden hoog en overal lagen plassen water. Ook waren er al stukken land onder gestroomd. Het was vandaag weer zwaar bewolkt en enorm vochtig Ī 80% en heet (35 graden). Mijn T-shirt kon ik na de wandeling uitwringen. Nadat we in Corinda twee uur gestopt waren voor lunch en een eventuele wandeling zit ik nu weer in de bus te hobbelen. Nadat Sarah en ik geluncht hebben (biefstuk met friet voor A$6) zijn we een eind gaan wandelen bij de Yellow Waters. Daar weer kangaroos, wallabies en vogeltjes gezien. Om 17.15 aangekomen in Katerine waar we de nacht doorbrengen. Na een dag met de Greyhound gereisd te hebben geef ik toch wel de voorkeur aan Oz Experience. Het gaat er allemaal zo strikt en officieel aan toe. Bij het hostel ingecheckt en hebben we wat boodschappen gehaald. Het was hier vandaag 41 graden. In mijn kamer slaapt nu een kerel van 45 jaar. Hij is hoogleraar aan de universiteit in Amerika. Katrine op zich is verschrikkelijk. Ontzettend veel Aboriginals die ik tegenkom zijn straal- en straalbezopen.

Dag 179: donderdag 7 november (onderweg naar Kununurra)

Vanmorgen om 09.30 uur opgestaan en om 10.00 uur uitgecheckt. Om 13.00 uur hebben we de bus gepakt naar Kununurra. De Engelsen hier vinden het maar gek dat ik met een pot Nutella chocopasta kom aanzetten voor het ontbijt maar het is altijd beter dan die vieze vegimite of van die kleffe vette worstjes in de morgen. Op dit moment zit ik al 3,5 uur in de bus te hobbelen en we zijn pas twee autoís tegen gekomen. Dit is echt de outback van AustraliŽ. Het landschap veranderd weinig, veel bomen en struiken en af en toe wat heuveltjes. De bus valt enorm tegen. Hij stopt nergens en rijdt aan een stuk door. Het is ook muisstil aan boord. Volgens mij is er iemand dood of zo. Ik mis nu echt mijn walkman. Ik heb gewoon muziek nodig anders kom ik die 4500 kilometer niet door. Dat is namelijk de afstand naar Perth. Om 18.00 uur waren we bij de grens van Northern Territory en Western Australia. Nadat we onze klokken 1,5 uur terug hebben gezet en onze spullen hebben laten controleren op fruit en noten zijn we verder gereden. We mochten namelijk geen fruit over de grens nemen vanwege fruitvliegen. Om 17.15 kwamen we in Kununurra aan en worden we (Robert, ik en Sarah) opgepikt door een hostelbus. We hebben een kamer voor ons drietjes voor A$14 per nacht. ís Avonds wat gezond voer gekookt: witte kool met aardappels, biefstuk met champignons en vanillevla na. De biefstuk en champignons op de barbecue gegooid. Het was weer eens lekker om een keer goed te eten. Sarah en Robert waren aan het watertanden toen ze zagen wat ik aan het eten was, zij hadden macaroni met rode saus gegeten. Rond 22.00 uur gaan slapen. Ook nog gratis proberen te bellen maar helaas lukte dat niet.

Dag 180: vrijdag 8 november (Kununurra)

Om 07.30 opgestaan en rond 09.00 uur naar het info centre gelopen voor wat informatie over de omgeving. Bij mijn hostel aangekomen een tour geboekt voor A$135. Je vliegt om 06.00 uur ís morgens met een vliegtuigje over het Bungle Bungle National Park. Dat is een speciale rotsformatie. De vlucht duurt ongeveer twee uur. Het is weer behoorlijk warm maar dat maakt niets meer uit. Rond de middag naar Hidden Valley gelopen en daar wat rond gewandeld met Sarah en Robert. ís Avonds een brief geschreven voor Jo en Rachel uit Engeland. Ik heb hen in Surfers Paradise ontmoet.

Dag 181: zaterdag 9 november (Kununurra)

Vanmorgen om 05.20 uur opgestaan en om 05.45 werd ik opgepikt door een buggy en werden we naar het vliegveld gebracht. Daar kregen we een rondvlucht van twee uur. Het was mooi maar niet echt spectaculair. We vlogen een stuk over de Kimberlyís. Om 08.30 waren we alweer terug bij het hostel. Mijn spullen gepakt en uitgecheckt. Een paar uur in het zwembad gelegen want het was behoorlijk warm (45 graden). Om 16.30 uur werden we naar het station gebracht, daar werden we om 17.05 opgepikt door de Greyhound. Het was zoín 1200 kilometer naar Broome. We zouden pas rond 08.00 uur de volgende morgen aankomen in Broome. Ik vond het best klote dat we ís nachts reden want we reden door het mooiste stuk van Western Australia, de Kimberlyís namelijk. De bustrip was ontiegelijk saai en er was geen muziek, geen video en iedereen lag te slapen. Behalve Robert en ik dan. We hebben wat zitten praten.

Dag 182: zondag 10 november (Broome)

Na een vermoeide nacht en weinig slaap zijn we om 07.45 uur in Broome aangekomen. Het hostel waar ik nu zit ligt vijf minuten lopen van het strand af en zes kilometer van de stad. Nadat we boodschappen hebben gedaan zijn we naar het strand gelopen. Het was vandaag de heetste dag tot nu toe in Oz. Het was namelijk 45 graden en dat zou morgen ook worden volgens het weerbericht. Sarah en ik zijn in een poeltje gaan liggen. Het werd namelijk eb en overal ontstonden kleine meertjes. Nadat we daar een paar uur gelegen hadden zijn we teruggelopen naar het hostel. Robert en Paul stonden net op het punt om naar het strand te gaan dus ben ik maar weer met hen meegelopen. Daar hebben we naar een schitterende zonsondergang gekeken. Vervolgens een douche genomen en eten gekookt. Het eten koken was echt een ramp. Het was echt bloedheet in de keuken, het zweet droop gewoon van mijn rug af. Na het eten zijn we naar de bottle shop gelopen om wat bier te kopen. Daarna zijn we met tien man naar het strand gelopen. Daar hebben we zitten praten en naar de sterren gekeken. Rond 23.00 uur zijn we gaan slapen.

Dag 183: maandag 11 november (Broome)

Om 08.00 uur opgestaan. Het was al goed heet en op mijn kamer was geen airco. Na een flink ontbijt (een snee brood en een halve watermeloen) ben ik wat gaan schrijven in mijn dagboek. Het is eigenlijk te heet om iets te doen. Het beste is om hier op een stoel te gaan zitten met de ventilator aan en wat tv te kijken. Sarah voelde zich niet zo lekker, ze had enorm veel last van de hitte. Nadat ik haar rug had ingesmeerd met after sun (die had ze namelijk gisteren flink verbrand) is ze gaan pitten. Ik ben toen maar naar het strand gelopen. Het was bloedheet. Ik verbrande gewoon mijn voeten aan het zand. Maar wat schaduw gezocht onder een palmboom en daar twee uur gaan zitten. Daarna wat gezwommen en in de zon gelegen. Ik ben nu flink bruin geworden. Een Aussie die ik van de week ontmoet had geloofde niet dat ik uit Nederland kwam omdat ik zo bruin was. Rond een uur of vier teruggelopen naar mijn hostel. Na een douche genomen te hebben zijn we met zijn allen weer naar het strand gegaan om naar de zonsondergang te kijken. Het was wel mooi maar die van gisteren was mooier. Toen ik weer terug kwam in mijn hostel maar weer een douche genomen. Na de douche wat gegeten en wat voor de tv gehangen. Nu 22.00 uur kom ik weer wat tot leven. Net even in twee uur tijd drie liter water gedronken, ik had namelijk niet veel gedronken vandaag en voelde me niet zo lekker. Na die drie liter water voelde ik me weer kiplekker. Rond 22.30 uur naar bed gegaan.

Dag 184: dinsdag 12 november (Broome)

Vannacht enorm slecht geslapen omdat het te heet was, 35 graden. Om 05.00 uur schoot ik wakker en maar besloten om op te staan. Nadat ik me aangekleed had en buiten kwam bleek de keuken dicht te zijn. Dus maar weer mijn bed gedoken. Om 08.00 uur opgestaan en ontbeten en mijn rugzak ingepakt. Om 09.00 uur ontmoette ik Robert en Sarah en die zeiden dat ze niet gingen verkassen omdat ze bij dat andere hostel (waar ik nu zit) zouden moeten betalen voor de airco. Hier bleek achteraf niks van waar te zijn. De hostelbus gepakt en ik werd keurig bij mijn nieuwe hostel afgezet. Dit hostel is A$2 goedkoper en ik zit midden in het centrum. Nadat ik had ingecheckt ben ik de stad ingegaan. Naar het postkantoor gelopen om mijn post op te halen. Ik kreeg maar een brief terwijl ik er een stuk of tien verwacht had. De brief kwam van WTN en daarin stond dat ze de post niet konden doorsturen omdat ze een nieuw software pakket aan het installeren waren. Dat ze dat meteen hadden gezegd door de telefoon.

Daarna naar de bibliotheek gelopen want ik wilde nu ook wel eens mijn formulieren van mijn advanced duikcursus invullen. Dus daarom wat boeken gepakt over duiken en begonnen. Het was buiten weer een graad of 45 maar binnen stond de airco aan. Dus was het goed vertoeven in de bieb. Ondertussen ook nog even naar WTN gebeld nadat ik weer vijf minuten op hold was gezet wat me alweer A$5 kostte heb ik gevraagd of ze mijn post kunnen doorsturen naar Exmouth want daar hoop ik volgende week te zitten. Daarna even naar het kantoor van Greyhound gelopen om mijn trip te boeken. Het is weer een lange trip want tussen Broome en Port Headland is bijna niks te zien. Dorpjes (gehuchten) met een inwonersaantal van 500 of minder. Zes uur later was ik met veel moeite klaar met het invullen van de formulieren en zijn Robert en ik naar het postkantoor gelopen. Daar heb ik de papieren op de bus gedaan. Na afscheid te hebben genomen van Robert, met de belofte dat we een keer op stap gaan in Valkenswaard, ben ik terug gelopen naar het hostel. 

Meteen een duik genomen in het zwembad en weer echt backpackers eten klaar gemaakt. Namelijk spaghetti met rode saus met een uitje. Het was best te eten maar na vier dagen, ben ik wel weer toe aan iets anders. Het is nu overigens weer even wennen om na een maand weer alleen te zijn. De afgelopen maand heb ik alleen maar met bijna dezelfde mensen rondgetrokken. Maar ja, als je alleen reist ontmoet je veel sneller nieuwe mensen. Net een Engelse jongen ontmoet die bij mij in de bus zat van kanururna naar Broome (Jimmie). En zojuist toen ik aan het eten was heb ik een Aussie en een Engelse meid ontmoet. Dus je bent nooit alleen! Dit hostel bevalt me een stuk beter. Het is veel gezelliger hier en een stuk koeler omdat het meer waait. Vanmiddag toen ik bij het postkantoor was hing er kerstversiering aan de muur en de kerstboom stond er ook al. Het is toch best vreemd, buiten is het 45 graden en binnen staat de kerstboom. Nou, ik heb het gevoel dat het juli of augustus is en niet 12 november. Zojuist in de krant gelezen dat het in Nederland overdag negen graden is en ís nachts drie graden. Eigenlijk niet te geloven. Het is nu 22.00 uur en ik zit nog steeds met een korte broek en zonder T-shirt te schrijven. Net twee brieven geschreven. Een naar Niels en een naar Michael, dat werd wel weer tijd. Eigenlijk is het overdag te warm om maar iets te doen. Zelfs om te denken is het te warm. Om eerlijk te zijn heb ik het hier in AustraliŽ wel gezien en ik verlang er naar om naar Nieuw Zeeland en IndonesiŽ te gaan of wat door AziŽ te trekken. Maar ja, ik kan eigenlijk niet eerder vertrekken dan 22 februari en bovendien moet ik nog een maand werken. Waar ik eigenlijk mijn vraagtekens bij zet. Want ik ga absoluut niet werken met deze temperatuur.

Dag 185: woensdag 13 november (Broome)

Vandaag alweer een half jaar op reis. Het lijkt eigenlijk alsof ik gisteren vertrokken ben. Ik zie er nu al tegen op om over een half jaar weer naar Nederland terug te keren. Maar misschien denk ik daar volgende maand wel weer anders over. Die afgelopen zes maanden heb ik echt een gave tijd gehad. Af en toe had ik wel een dag dat ik dacht was ik maar thuis maar dit jaar had ik echt voor geen goud willen missen. Dit is het mooiste jaar van mijn leven. Je ontmoet zoveel mensen, je maakt zoveel leuke, aparte en natuurlijk ook minder leuke dingen mee. Maar het is een unieke ervaring. Zo, dat was een korte evaluatie.

Vannacht weer eens een keer goed geslapen. Om 07.00 uur sloeg de airco af en om 08.00 uur was het alweer dertig graden op de kamer. Om 10.00 uur samen met Jimmie de bus gepakt naar Cable Beach. Om 15.00 uur zouden we weer opgehaald worden. Tussen de middag nog even naar mijn oude hostel gelopen om te kijken of er nog bekenden waren. Ik ontmoette er twee. De overige acht waren vanochtend vertrokken. Zo ook Sarah en Robert. Robert ging naar Monkey Mia, dat is 38 uur non stop met de bus. En Sarah is vertrokken naar Coral Bay of Exmouth. Ik gok erop dat Sarah in Coral Bay zit en ben van plan morgen mijn ticket te veranderen. Om 15.00 uur heb ik de bus teruggepakt naar mijn hostel. Daar zeiden ze dat ik al goed verbrand was. Ik had mij vanochtend maar half ingesmeerd met factor 15+ en het resultaat is nu dat ik zo rood ben als een kreeft en het doet nog pijn ook. Morgen weer vroeg op want dan pak ik de Greyhound en ga ik naar Port Headland toe.

Dag 186: donderdag 14 november (Karratha)

Vandaag precies een half jaar in AustraliŽ en een gruwelijke klote dag gehad. Het begon vanochtend al, of eigenlijk vannacht. De airco was kapot dus na een nacht zweten om 06.30 uur opgestaan en om 07.00 uur werd ik naar de bushalte gebracht. Ik zou eigenlijk om 08.00 uur vertrekken maar de airco van de bus was kapot dus we vertrokken om 09.00 uur. Mijn medepassagiers (95% AustraliŽrs en Aboriginals) leken wel bajesklanten. Het waren bijna allemaal kerels met tattooís, de ene had nog een grotere tattoo dan de andere. Ze hadden lang haar en een baard van twee jaar en stonken enorm. Dus dit was echt een enorm leuke trip. De chauffeur was constant aan het jagen want hij had een half uur vertraging. Gelukkig kregen we dit keer drie films te zien in de bus dus de busrit was niet zo saai. Het was vandaag 38 graden. De hele dag zijn we door de woestijn gereden. Je zag bijna tien uur lang bomen, struiken, opgedroogde rivierbeddingen en tien autoís. Het was echt een saaie trip.

Rond 15.00 uur waren we in Port Headland waar ik dus eigenlijk uit zou stappen. Maar toen we Port Headland binnenreden zag ik het al, een klein gehucht wat alleen maar om de haven draaide. In de bus had ik een Deense meid ontmoet die ik al eerder had leren kennen. Zij ging naar Karratha toe. Ze zei dat het mooier was dan Port Headland. Dus ik vertrouwde op haar en heb tegen de chauffeur gezegd dat ik bleef zitten. Ik had geluk want er was nog maar een plaats over. Rond 19.00 uur kwamen we aan in Karratha en het was een nog kleiner gehucht dan Port Headland. Daar werden we opgepikt door een neger die ons naar een hostel bracht. Daar probeerde ze me weer een tour aan te smeren. Daar word ik tegenwoordig zo moe van, ik zat me ook helemaal op te vreten. Ik zei dat ik maar een nacht bleef en dat ik alleen hier was om mijn route te onderbreken. Want ik had geen zin om 32 uur in de bus te zitten naar Coral Bay. Op mijn kamer aangekomen was het een grote gore zooi. Ik moest ook nog A$15 betalen voor dit krot. Omdat er geen kussen en matras overtrek waren ben ik weer teruggelopen naar de receptie. Daar vroeg hij nogal bars aan mij wat ik wilde. Ik zei toen dat ik een kussen en een overtrek wilde. Hij zei dat mij dat A$5 zou kosten. Ik zei: ĎVergeet het maarí en ben kwaad weggelopen. A$20 betalen voor deze teringzooi in de middle of fucking nowhere is belachelijk. Ik heb mijn slaapzak gepakt en van mijn kleren een kussen gemaakt. Toen ik de airco aan wilde zetten stond erop dat dat A$1 per uur kostte. Ik dacht val gelijk kapot hier!

Nadat ik naar de supermarkt was gelopen om eten te kopen heb ik wat macaroni gemaakt met een Chinese saus. Volgens mij zitten er maar tien man in dit hostel en helemaal geen backpackers. Na wat gepraat te hebben met die tattooboys ben ik gaan slapen. Op mijn kamer sliep nog een Aussie die 1,5 jaar aan het rondtrekken is. Het was een zeevisser en hij trok van dorp tot dorp om daar te werken. Op deze manier was hij door Oz gereisd. Hij zat ook flink te schelden op dit hostel. Toen ik zei dat ik kon lassen zei hij dat ik hier maar werk moest zoeken. Want er is voor metaalbewerkers hier in de omgeving heel veel werk. Het betaald ook heel goed, A$35 per uur. In het gebied waar ik nu zit stikt het van de zeehavens, dus werk genoeg. Maar ik wil hier niet werken, het is veel te warm hier. Rond 22.30 uur gaan slapen.

Dag 187: vrijdag 15 november (Karratha)

Om 05.00 uur schoot ik wakker want die Aussies gingen naar hun werk. Een hoop herrie buiten en de radio stond keihard aan. Om 09.45 mijn bed uitgekomen en mijn spullen bijeen geraapt en uitgecheckt. Hij zei dat hij die A$10 voor de key deposit later terug gaf. Ik zei toen dat ik er op stond dat ik het meteen terug zou krijgen. Uiteindelijk kreeg ik mijn A$10 terug. Na het ontbijt met mijn ziel onder mijn arm naar het winkelcentrum gelopen. Die kwal bij het hostel zei ook nog dat mijn bus om 21.00 uur zou vertrekken maar ik geloofde hem voor geen meter. Dus bij het winkelcentrum maar Greyhound gebeld. Die vertelde mij dat mijn bus om 20.25 zou vertrekken. Dus hij wilde gewoon dat ik mijn bus zou missen en een dag langer in zijn hostel zou moeten verblijven. Dit hostel is echt op zijn retour. Vanmorgen toen ik op stond zat ik ook nog onder de bulten. Schijnbaar stikt dat bed van de bed bugs. 

Na het telefoontje met Greyhound een pot pindakaas gekocht, wat bananen en saus voor over de rijst. Daarna op een bankje gaan zitten in het winkelcentrum om in mijn dagboek te schrijven, hier hadden ze tenminste airco. Je kan overigens wel zien dat ik midden in de outback zit. Het winkelcentrum is heel luxe maar als ik om heen kijk zie ik hele jonge vrouwen met kinderen lopen en die kerels die hier rond lopen zijn echte bajesmannen. Vol met tattooís, lang haar en een baard van tien jaar en gore kleren. Over precies zeven uur kan ik weg. Ik zie er echt naar uit. Was ik gisteren maar op de bus gebleven. De volgende keer doe ik dat dus echt wel, dan maar 30 uur in de bus zitten. Vanavond pak ik om 08.25 uur de bus naar carnarvon waar ik om 03.45 aan kom. Daar moet ik tot 09.15 uur wachten voor mijn aansluiting waarna ik in Coral Bay om 12.30 uur aan kom. Na het winkelcentrum teruggelopen naar het hostel om wat voor de tv te hangen. Na gegeten te hebben mijn tas gepakt en om 19.00 uur aangelopen. Ik was niet van plan om te wachten totdat ze me wegbrachten naar de ophaalplaats. Ze zouden me wegbrengen om 21.00 uur maar ik wist zeker dat de bus eerder zou vertrekken. De bus was daadwerkelijk om 20.25 vertrokken. Toen ik de bus in kwam zag ik gelukkig bekenden en mijn dag was weer helemaal goed. Het waren mensen die ik ontmoet had in Broome. Om 03.50 waren we in Carnarvon waar we tot 09.15 uur moesten wachten. Er was een hostel en die bood aan voor A$2 bij hun te slapen op de grond. Ik had toch een slaapmatje bij me (gevonden in Darwin) dus ik had maar besloten om buiten te gaan slapen. Die Engelse jongen dacht er ook zo over. Dus vijf minuten later lagen we onder een kiosk. Het was best koud en het regende af en toe. Het regende gelukkig niet hard. De pommy had nog wat bier bij zich dus dat smaakte best goed om 04.30 in de morgen.

Dag 188: zaterdag 16 november (Exmouth)

Vanmorgen goed geslapen en om 07.30 uur schoot ik wakker en ik was blij dat ik al mijn spullen nog zag liggen. De politie patrouilleerde die nacht verscheidende keren maar lieten ons rustig liggen. Om 08.00 uur opgestaan en wat ontbeten en rondgelopen. Om 09.00 uur naar de infobalie gelopen om mijn reisschema te veranderen. Ik had namelijk geboekt tot Coral Bay terwijl die anderen naar Exmouth gingen. In eerste instantie zei ze dat er geen plaats meer was in de bus. Maar voor de zekerheid belde ze naar het hoofdkantoor en die zeiden dat er nog wel plaats was. Dus heb ik weer geluk gehad. Om 09.15 uur de bus gepakt naar Exmouth. Daar om 13.30 uur aangekomen. Het is geen hostel maar een caravan park met caravans. Het kost A$13 per nacht.

Dag 189: zondag 17 november (Exmouth)

Om 06.30 uur opgestaan en om 07.30 uur zijn we vertrokken naar het National Park hier in Exmouth. We konden namelijk een jeep huren. Dus hebben we met onze groep twee jeeps gehuurd en zijn we op pad gegaan. Het was weer hartstikke mooi. Hier ligt ook het koraalrif dus we hebben nog wat gesnorkeld. Dat was schitterend. Weer duizenden vissen gezien en grote schildpadden. Het was weer een schitterende dag, weer flink over de dirt roads gescheurd. ís Avonds ergens aan het strand gekampeerd en nog wat gesnorkeld, daar gigantisch grote schildpadden en reefhaaien gezien. Na het snorkelen een flink kampvuur gemaakt en mijn eten gekookt. Rijst met zoetzure saus. Daarna Sarah en Steve gaan zoeken in het donker want die waren naar schildpadden aan het zoeken. Na een half uur gelopen te hebben kwam ik ze tegen. Na nog eens een uur te hebben rondgelopen en nog geen schildpadden te hebben gezien zijn we maar teruggelopen naar het kamp. Onderweg nog even op het strand gezeten om naar de vallende sterren te kijken. Bij terugkomst in het kamp nog water gekookt voor een bakje koffie. Jimmy kwam aan met een fles Jim Bean voor in de koffie, dit smaakte erg goed. ís Nachts weinig geslapen, het stikte namelijk van de mieren.

Dag 190: maandag 18 november (Osprey Bay)

Vanochtend met veel moeite om 05.00 uur opgestaan. Om 05.15 uur vertrokken want we moesten om 07.00 uur de jeep terug brengen. Ik had teruggereden over de dirt road. Het was eigenlijk levensgevaarlijk want volgens mij heb ik wel 100 wallabies gezien en 50 kangarooís. Daarnaast liepen er ook nog wilde paarden en geiten. Al deze beesten liepen langs of zelfs op de weg. Om 06.45 uur waren we terug bij de camping. Na A$25 te hebben betaald per persoon zijn we gaan slapen. Om 10.00 uur was ik klaarwakker maar ik had geen zin om op te staan. Dus samen met Jim een paar glazen wijn gedronken en weer gaan slapen. Om 12.00 uur opgestaan en boodschappen gehaald, ook mijn post opgehaald. Teruggekomen een duik in het zwembad genomen. Daarna op bed gaan liggen en met Jim en Steve zitten praten onder het genot van een cask wijn en wat bier. We hebben vijf uur lang over alleen maar vrouwen gepraat. De verhalen werden steeds sterker naarmate de bodem van de cask in zicht kwam. Maar het was gezellig. Die morgen had ik voorgesteld om met zijn achten te barbecuen. Dat vond iedereen een goed idee. Rond 18.30 voelde ik me al wat zweverig dus maar besloten om het rustiger aan te doen. Het werd nog een hele gezellige avond met de hele groep!

Dag 191: dinsdag 19 november (Exmouth)

Om 08.00 uur opgestaan en zijn we met zijn allen gaan ontbijten. Daarna even wat boodschappen gaan doen. ís Middags zijn we naar het strand gegaan waar we met zijn allen een boottrip gingen doen op een boot met een glazen bodem. De boot vertrok pas om 15.00 uur dus we hadden nog tijd om wat te zwemmen en wat in de zon te liggen. De glasbodemboot was heel mooi. We hadden een rifhaai gezien en twee grote schildpadden en veel rifvissen en natuurlijk veel rif. Maar de rifs op de Oostkust zijn mooier, vooral in Cairns.ís Avonds in de kamer flink met de jongens zitten feest. We hadden een cask wijn open getrokken. Rond 22.00 uur zijn we gaan slapen.

Dag 192: woensdag 20 november (Exmouth)

Om 07.00 uur was ik wakker en om 09.00 uur maar besloten om op te staan. Jim had mij nog een kop koffie gebracht. ís Middags wat boodschappen gedaan en naar de kapper geweest. Het kostte maar A$12 en ze knipte hartstikke goed. Op dit moment zit ik buiten in het zonnetje voor de caravan wat te schrijven met de radio aan. Het is 25 graden. Rond een uur of een naar het zwembad gegaan en daar de rest van de dag doorgebracht. Op een gegeven moment een stoel gepakt en aan het zwembad gaan zitten met een cask wijn. Maar die was helaas zo leeg. We hadden namelijk wat Engelse meiden ontmoet en een Aussie die met een Nederlander reisde. De Nederlander komt uit Westerhoven dus dat was erg toevallig. Maar ik had eigenlijk geen zin om Nederlands te praten. Ik had namelijk voorgenomen om alleen maar Engels te praten. Zo meteen hebben we om 19.30 uur een visbarbecue voor maar A$4 plus salade. Nu de zon onder is, is het best koud, niet meer gewent die kou. De barbecue was hartstikke goed. Ik heb nog nooit zoín lekkere vis gehad. Na de barbecue nog met de jongens naar de kroeg gelopen voor een paar flessen bier. Het was weer een echte Australische kroeg. Alle Aussies (volgens mij lokale vissers) waren bezopen. Nog een potje pool gespeeld en de jongens biljartles gegeven. Rond middernacht ging de kroeg dicht en zijn we teruggelopen.

Dag 193: donderdag 21 november (Coral Bay)

Vanochtend was ik weer om 07.00 uur wakker en om 08.00 uur opgestaan. Meteen mijn rugzak ingepakt want om 14.30 uur pakken we de bus naar Coral Bay. We gaan met zijn vieren: Jimmy, Sarah, Aaron en ik. Het is vandaag lekker weer, 28 graden. Om 13.00 uur werden we naar de bushalte gebracht waar we om 14.30 uur opgepikt werden door de Greyhound. Om 16.00 uur waren we in Coral Bay. De rit zelf stelde niks voor, alleen maar struiken, gras en zand. Aaron zei dat hij een tent bij zich had en vroeg of wij zin hadden om op de camping te slapen. Zo gezegd, zo gedaan. Voor de camping betalen we A$1,75 per persoon, per nacht. Een hostel kost hier al gauw A$14 per nacht. De camping is dus spotgoedkoop. Het is maar een klein tentje wat groot genoeg is voor twee personen, maar dat mag de pret niet drukken. We gebruiken de tent alleen voor de bagage en slapen buiten. Nadat we de tent opgezet hadden zijn we naar het strand gelopen. Het strand is hartstikke wit en het water is kraakhelder. Na wat rondgelopen te hebben zijn we teruggelopen naar de camping, maar eerst nog even een stop gemaakt bij de bottle shop. Ons eten hebben we op de barbecue klaar gemaakt, er was namelijk geen gasstel. Toen we daar zo zaten hebben we nog wat Aussies ontmoet en een Canadees. Nadat de wijn op was zijn we naar de kroeg gelopen. Daar was een verjaardagsfeestje aan de gang. Een van de Ozzies werd 50. Het was niet echt een groot feest en een blikje bier koste A$3,50. Nadat ik mijn blik bier op had ben ik terug gelopen. Aaron en Jimmie bleven daar nog om wat te poolen.

Dag 194: vrijdag 22 november (Coral Bay)

Om 06.00 uur schoot ik wakker want het begon al licht te worden. De vliegen waren ook al wakker want die gingen overal op mijn gezicht zitten. Om 07.00 uur ben ik opgestaan en naar de winkel gelopen om wat melk te kopen. Rond 09.00 uur zijn we naar het strand gelopen om wat te snorkelen. Het was hartstikke mooi, bijna net zo mooi als in Cairns, op het Great Barrier Reef. We hebben heel veel koraal gezien en duizenden verschillende soorten goudvissen. Daarna ben ik met Jim over het strand gaan lopen om Aaron te zoeken, die lag namelijk ook ergens op het strand. Na een eind langs het strand gelopen te hebben kwamen we op Paradise Beach terecht. Een enorm mooi strand. Het zand was hartstikke wit en een blauwe zee met heel veel koraal. Na een eindje langs het strand gelopen te hebben kwamen we Aaron tegen samen met Sarah en Sherley. Jimmy en ik besloten maar een eindje verderop onder een afdakje te gaan liggen want op het strand verbrand je levend. Daar ook nog wat gesnorkeld. Het was opnieuw prachtig. Normaal ligt het koraalrif een eind in zee maar hier ligt het maar tien meter van het strand af. ís Avonds weer een cask wijn gekocht want we besparen toch A$10 voor accommodatie uit nu we toch op een camping verblijven. Het eten hebben we maar weer op de barbecue gekookt (rijst met rode saus). Daarna wat op stap gegaan maar er was geen zak te doen. Coral Bay is op zichzelf ook een gat en volgens mij wonen hier maar 50 mensen. Er zijn twee campings en twee hostels, wat winkels en dat is het. Het hele dorp (straat eigenlijk) draait om de toeristen. Toen ik een koude douche wilde nemen kwam er warm water uit de kraan. Dat is al zo vanaf Alice Springs. Rond een uur of tien zijn we gaan slapen.

Dag 195: zaterdag 23 november (ergens tussen Coral Bay en Carnarvon)

Opnieuw was ik vroeg wakker, om 05.00 uur en om 08.00 uur ben ik opgestaan want ik word helemaal gek van die vliegen hier. Na het ontbijt samen met Aaron en Jimmie naar het strand gelopen om wat te snorkelen. Het was hartstikke mooi. Tot 13.00 uur op het strand gelegen om wat te slapen en bruin te worden. Na het strand zijn we teruggelopen naar de camping om onze spullen te pakken. Om 16.20 werden we weer opgehaald door de Greyhound om naar Monkey Mia te gaan. Misschien ga ik daar wel alleen naar toe want Aaron is al van gedachten veranderd en wil nu naar Kallarie en Jimmy zit ook te twijfelen. Ze hadden namelijk gezegd dat aan Monkey Mia niet veel aan is. Er zou niks te beleven zijn daar maar ik ga gewoon twee dagen daar kijken. Ik heb toch nog drie maanden en op dit moment ga ik gewoon te snel langs de Westkust. Ik ben pas twee weken onderweg en ik zit nu al 800 kilometer onder Perth, 3700 kilometer heb ik al afgelegd. Net nog een Canadees ontmoet die van Perth afkwam en volgens hem is het daar bloedheet. Terwijl wij vinden dat het koud is met 30  graden (in vergelijking tot Alice Springs). Maar dat is nog steeds 16 graden kouder dan in Kunnunnara. De vrouwen zijn achtergebleven in Exmouth maar ik sta er ook niet om te springen om hen tegen te komen. Het is weer tijd voor een nieuw avontuur en nieuwe mensen. Op dit moment zit ik bij Roadhouse Overlander. Zojuist in de bus gestapt en over een paar minuten vertrekken we naar Kallarie. Om 21.30 uur moeten we overstappen op een andere bus en worden we naar Monkey Mia gebracht waar we om 23.30 uur aankomen. De camping was al dicht dus we hebben zelf maar een plaatsje uitgezocht en onze slaapmat uitgerold en weer gaan slapen onder de sterren.

Dag 196: zondag 24 november (Monkey Mia)

Om 08.00 uur schoten we wakker en voor de eerste keer hebben we ons verslapen. De dolfijnen komen namelijk vroeg naar het strand maar die dolfijnen interesseerde mij eigenlijk niet. Ik heb namelijk al honderden dolfijnen langs de Oostkust gezien. Daarom onze tent op gezet en daar onze bagage ingegooid. Daarna naar de winkel gelopen en Greyhound opgebeld dat we weer verder gingen naar Kallarie de volgende morgen. Daarna naar het strand gelopen en wat dolfijnen gezien. Ze waren  zoín 50 meter van de kust vandaan maar het was wel weer een leuk gezicht. De rest van de dag wat rondgelopen en op het terras gezeten en op het strand gelegen. Monkey Mia is echt een gat. Het is nog kleiner dan Coral Bay en hartstikke duur. Maar we hadden geld uitgespaard door onze accommodatie. Voor een blikje bier betaal je hier al snel 2,50 Euro. ís Avonds de tent ingepakt en een kampvuurtje gestookt in een haard. Ook twee Engelse meiden ontmoet en daar wat mee zitten kletsen. Omdat er bijna geen hout meer was hebben we wat oude pallets opgegooid. Jimmie gooide een hele pallet op het vuur en binnen de kortste keren stond de haard in brand en even vreesde we dat het dak eraf ging. Dus daarom de brandslang uitgerold en het vuur geblust. Rond een uur of tien gaan slapen in een tent waar wat bedden stonden voor een of andere organisatie denk ik. Maar er was niemand en het was wel weer eens comfortabel om op een echt bed te slapen. In ieder geval kort maar goed geslapen.

Dag 197: maandag 25 november (Kallarie)

Om 04.10 uur opgestaan, vlug onze spullen gepakt en de bus genomen naar Overlander Roadhouse. Volgens mij was de bus een oude schoolbus. Onderweg nog even in Denham gestopt om iemand op te pikken. Het waaide keihard en het was koud. Volgens mij heerste daar ook een konijnenplaag want het stikte van de konijnen. Op dit moment rijden we weer over de Western Highway richting Perth. De highway is een tweebaansweg en is nog smaller dan een gewone proviciale weg. Af en toe passeren roadtrains van 50 meter lang met 110 kilometer per uur. Verder zie ik als ik buiten kijk weer hetzelfde landschap als van Alice Springs naar Darwin en van Darwin tot hier.  Rood zand, wat gras, struiken en bomen. De airco is ook weer kapot van de bus. Dat hebben we al een paar keer eerder meegemaakt. Maar dat geeft op dit moment helemaal niks want ik vind het toch steenkoud. De jongens waar ik nu mee optrek zijn Jimmie en Aaron. Jimmie komt uit Wales en is een boerenzoon. Wat ook wel duidelijk te merken is. Hij is hartstikke lomp en heeft overal schijt aan. Maar ik mag hem wel. Aaron komt uit Vancouver, Canada. Hij heeft twee oorbellen door zijn tepels en behoorlijk droge humor. Waardoor we met zijn drieŽn de hele dag in een deuk liggen. Dus het perfecte stelletje ongeregeld dus. Om 09.00 uur overgestapt op een hostelbus en toen zijn we naar Kallarie gebracht waar we rond 10.00 uur aankwamen (65 kilometer). De chauffeur ging er vanuit dat iedereen in zijn hostel zou blijven, nou dat had hij mooi mis. Overigens was dit busje een deel van de Greyhound Service dus we hadden geen enkele verplichting tegenover hem. Daarom de rugzak gepakt en naar de camping gelopen. Daar weer ingecheckt voor twee personen in plaats van drie en weer A$2 betaald per nacht. Beter dan hostels denk ik zo. De tent opgezet en onze spullen erin gegooid, we zouden toch wel weer buiten slapen. Daarna wat zitten kaarten en mijn kleren een keer gewassen want dat werd wel eens tijd. In de middag wat rond gaan lopen en naar de informatiebalie gegaan voor informatie over de omgeving. Kallarie is best een mooi plaatsje met een inwonersaantal van 2700 mensen. Op dit moment is het een graad of 28, wat ik overigens best koud vind na al die temperaturen die we gehad hebben. ís Avonds opnieuw gebarbecued en weer wat wijn gedronken. Nadat we de cask wijn leeg hadden zijn we naar de bar gelopen. Daar nog een Aussie ontmoet en wat mee zitten praten. Rond 22.00 uur weer gaan slapen onder de sterren.

Dag 198: dinsdag 26 november (Kallarie)

Om 07.00 uur opgestaan en wat ontbeten. De afgelopen nacht was het nogal koud, ongeveer 18 graden. Eigenlijk belachelijk dat ik het koud heb gehad bij deze temperatuur. Ook die nacht nog opgegeten door mieren maar dat mag de pret niet drukken. Weer tot een uur of twaalf zitten kaarten en daarna met Jimmie een flink eind gaan lopen langs het strand. Dit keer geen wit strand maar een strand vol met rotsen. Dus was het flink klauteren geblazen. Ook nog geprobeerd om wat krabben te vangen maar ik wist niet dat die beesten zo snel waren. Op een gegeven moment kwamen we op een stuk waar volop krukels zaten dus daar maar een aantal bij elkaar gezocht. Jimmie kon niet geloven dat ik die vanavond zou gaan eten. Omdat we een flink stuk hadden gelopen (ongeveer vier uur) hadden we maar besloten om over de weg terug te lopen en te hopen op een lift. De eerste auto die voorbij kwam stopte al. Dus dat was beter dan lopen. Die avond weer wijn gedronken en gebarbecued. We hadden geen borden bij ons dus we hebben maar een stuk papier als bord gebruikt. Ik had aan de buren gevraagd hoe lang de krukels moesten koken en zijn verklaarden mij voor gek dat ik die ging eten. Ze zeiden dat ze die dingen als aas gebruikten voor het vissen. De krukels maar in Jimís pannetje gegooid en 15 minuten laten koken. Ik vond ze eigenlijk niet om te eten maar Jim vond het zo apart dat hij maar meteen een foto maakte. De buurvrouw kwam ook nog even informeren en toen ze me daar zo bezig zag met een speld trok ze een vies gezicht. Na de wijn weer naar de bar gegaan voor een blik bier en wat gepoold met Aaron (en opnieuw verloren).

Dag 199: woensdag 27 november (Kallarie)

Om 08.00 uur de auto opgehaald en mijn creditcard gebruikt als borg. Dus ik was niet zo blij dat Jim ook reed. Ik had 3,5 liter water bij me en dacht dat genoeg zou zijn, niet dus! Eerst zijn we naar een look out gereden. Dat was best mooi maar ik heb er zoveel gezien dat het niet meer zoín indruk op mij maakt. Daarna verder gereden naar de loop. Dat is een klif waar een rivier door heen stroomt. Daar was een looproute van zes uur. Daar hebben we wat rondgewandeld en binnen de kortste keren waren we verdwaald. We gebruikte de rivier maar als referentie. Na een paar uur lopen was onze 1,5 liter water op. Want het was heet en het stikte ook weer van de vliegen. Daar werden we ook helemaal gestoord van. Ook weer een paar rode kangoeroes gezien. Na een tocht van vier uur waren we terug bij de auto. Er was weinig te zien en we moesten ook nog A$5 entree betalen. Dat hebben we dus niet gedaan. Daarna zijn over de dirt road naar 2 bend gescheurd. Dat was een spectaculaire klif. Het was 15.00 uur en we hadden eigenlijk besloten om daar de nacht door te brengen maar het was te vroeg om daar al ons kamp op te zetten en het was eigenlijk ook verboden. Dus maar teruggereden naar Kallarie en genoten van 1,5 liter koude cola. Deze was binnen vijf minuten op. Vanuit Kallarie zijn we naar wat zeekliffen gereden. Dat was spectaculair.  Daarna naar het strand gereden en onder het genot van een wijntje en een achtergrondmuziekje naar de surfers zitten kijken. Jim reed dus Aaron en ik konden volop van de wijn genieten. We waren nogal dorstig dus de wijn was er al doorheen toen we naar een parkeerplaats gingen zoeken. Daarom nog maar wat wijn en fish & chips gekocht onderweg. Vervolgens naar een parkeerplaats gereden. Het was in de middle of nowhere, langs de rivier en vijf kilometer van het dorp. Daar hebben we een kampvuurtje gemaakt en het drankspelletje gespeeld. Na een kleine 2,5 liter wijn gedronken hebben de man zijn we maar gaan slapen.

Dag 200: donderdag 28 november (Geraldton)

Om 06.45 uur opgestaan zonder koppijn terwijl Aaron en Jim een flinke kater hadden. Daarom maar besloten om zelf terug te rijden. Omdat we zoveel rotzooi bij hadden kon ik niet door de achterruit kijken. Gevolg: toen ik achteruit reed zag ik die grote boom niet en boem! Foutje, bedankt. Ik dacht zal wel meevallen maar toen we stopte bij het tankstation om af te tanken bleek dat de achterkant goed ingedeukt was. Maar we konden het goed camoufleren. Dus hoopte we maar dat ze het niet zouden zien. Want we hadden een eigen risico van 700 Euro. Om 07.30 uur de auto teruggebracht. Gelukkig zag hij het niet en ik was blij dat hij mijn creditcard gegevens kapot scheurde. Om 08.00 uur weer de hostelbus gepakt en naar de snelweg gereden waar we om 09.00 uur op de Greyhound stapte. Daar nog Sarah en Sherlie ontmoet die uit Monkey Mia kwamen. Rond 10.30 uur waren we in Geraldton en daar zijn Jim en ik uitgestapt. Aaron ging direct door naar Perth. Na ingecheckt te hebben in het hostel zijn we wat door de stad gaan slenteren (30.000 inwoners) op zoek naar een bank. Want ik had nog maar vijf cent op zak en A$20 schuld bij Jim. Er waren in Kallarie namelijk geen banken en ik had nog maar A$10 op mijn Australische rekening. Daarna naar het postkantoor gelopen waar flink wat post op mij lag te wachten. ís Middags wat boodschappen gedaan bij Cooles en ik kan mijn ogen niet geloven dat het zo goedkoop was. Kan wel weer merken dat ik uit de outback ben. ís Avonds tijdens het koken nog een Japanse jongen ontmoet die ik in Noosa had leren kennen. Hij werkte hier op een visboot en vroeg of ik een lobster wilde. Een lobster is een soort hele grote garnaal. Ik zei natuurlijk ja. Hij had die samen met een inktvis gekregen. De garnaal was overheerlijk, mijn eigen eten smaakte ook niet slecht al had ik iets te veel rode pepers gebruikt. Ik had soep vooraf en rijst met groente en vlees erdoor en als toetje yoghurt. Het was wel even vreemd om uit een bord te eten en ook om vanavond in een echt bed te slapen.

Dag 201: vrijdag 29 november (Geraldton)

Het hostel waar we verblijven is een oud ziekenhuis van 120 jaar oud. Het is een mooi gebouw met grote kamers. Vannacht overigens slecht geslapen. Ik was denk ik niet meer gewend aan een echt bed en om 06.00 uur was ik alweer wakker en ben rond 09.00 uur opgestaan. ís Morgens vroeg nog wat gepoold en ís middags wat door de stad gezworven. Het is best een mooie stad/dorp. Daar hebben we wat museums bezocht. Een spoorwegmuseum en het Batavia museum, beide waren gratis. Het Batavia museum was hartstikke interessant mede doordat het een Nederlands tintje had. Rond de zeventiende eeuw zijn in de buurt van Geraldton twee Nederlandse schepen gestrand op de kliffen. De Batavia en de Zuytdorp. In het museum lieten ze ook nog een film zien over de bemanning van de Batavia want die hebben ze pas in 1950 gevonden. De film toonde de lichting van de schepen en delen van het schip. Ook lagen in het museum Nederlandse munten uit Utrecht, Zeeland, Gelderland en Overijssel. Kortom, hartstikke interessant. De film toonde ook dat in 1985 de Batavia is nagebouwd in Lelystad. Voordat we naar het museum gingen zijn we nog even naar CES geweest. Ik ging gewoon even kijken of er werk was in de omgeving. Ik zag een vacature waarin ze iemand vroegen voor twee weken op een boerderij.  Je moest daar met een MPV en/of motor schapen en geiten bij elkaar drijven. Na een paar minuten praten kreeg ik het telefoonnummer van die boer. Meteen gebeld maar hij was niet thuis. Na het museum naar de haven gelopen en de grote zeeschepen bewonderd. Wat een enorme dingen zeg. Rond 17.00 uur waren we weer terug bij het hostel en naar het nieuws gekeken. Want ik had al anderhalve week geen tv en dus ook geen nieuws meer gezien. Het nieuws had niet veel te melden, behalve dan dat het in Exmouth 39 graden was en in Perth maar 22 graden. Dat wordt dus kou kleumen. Ik wil terug naar de tropen! Rond 19.30 nog een keer naar die boer gebeld. Die was hartstikke moeilijk te verstaan en sprak echt met een Australisch accent wat ik nog niet eerder gehoord had. Hij begon te zeiken dat hij mij niet verstond en begon naar mijn ervaring te vragen en zei dat het heel moeilijk werk was. Dus maar opgehangen.

Dag 202: zaterdag 30 november (Perth)

Om 08.00 uur opgestaan en een douche genomen en weer mijn rugzak ingepakt. Vanochtend ook de eerste regenbui gehad sinds anderhalve maand en ik vind er geen bal aan. Ik wil terug naar Darwin. Om 10.40 uur de bus gepakt naar Perth. Als ik nu naar buiten kijk is het toch duidelijk te merken dat we weer in de bewoonde wereld terechtkomen. Veel verkeer en meer huizen langs de weg. Verder is het zwaarbewolkt en koud, 22 graden. Om 16.15 uur in Perth gearriveerd waar we bij het busstation door het hostel werden opgepikt. Na ingecheckt te hebben voor A$13 per nacht zijn we Perth gaan verkennen. Jimmie, ik en een Canadese meid die we in de bus hebben ontmoet. Perth is een leuke stad (mijn eerste indruk) maar ik wil er niet zo lang blijven. We hebben besloten vanavond flink op stap te gaan. ís  Avonds naar de stad gegaan maar het was gigantisch druk dus maar besloten om iets te gaan eten. Na een half uur rondgelopen te hebben zijn we bij een Chinees restaurant beland. We kregen Chinese thee en moesten met stokjes eten. Het eten was voortreffelijk en dat voor maar A$10. We hadden zoveel gegeten dat we geen puf meer hadden om uit te gaan. Dus maar weer teruggelopen naar het hostel. Daar wat koffie gemaakt en rond een uur of twee gaan pitten.

Naar reisverslag december