Reisverslag juni: Jackroo school, Byron Bay en feesten in Surfers Paradise

Dag 20: zaterdag 1 juni (Katoomba)

Vanochtend om 9.45 uur opgestaan want ik heb met Judith afgesproken om in de Blue mountains een track te gaan lopen. Om 11.30 uur zijn we in de Blue mountains aangekomen. Er was een trap met precies 890 treden die naar het dal leidde. Het was echt een hartstikke mooie omgeving! Onderweg nog prachtige watervallen gezien. Aan het einde van de track ligt een spoorlijntje (Scenic highway). De trein rijdt 52 graden steil de berg op. Toen we boven aan de berg kwamen bleek dat we een heel eind terug naar het hostel moesten lopen. Daar hadden wij dus geen zin in en gingen daarom liften. Dankzij de knappe verschijning van Judith hadden we binnen vijf minuten een lift van een echtpaar. Ze waren op weg naar Sydney met jeep. Al vlug raakten we aan de praat. Het grappige is dat de vrouw van de jeep uit Eindhoven komt. Ze is 20 jaar geleden naar AustraliŽ geŽmigreerd. Ze probeerde haar Nederlands op te halen maar al vlug viel ze terug in het Engels. Ikzelf begin ook moeite te krijgen om het Nederlands van het Engels te onderscheiden. Ik betrapte mij van de week erop dat ik in het Engels aan het denken was. Rond 17.00 uur waren we terug in het hostel. Ik heb besloten om morgen naar de Wentworth falls te gaan om een track te lopen van zes uur. Het was vandaag lekker weer. Elke dag is er een stralende blauwe lucht en de temperatuur ligt rond de 23 graden Celsius. Een minder goede ervaring is mijn bankrekening. In die twee weken dat ik nu weg ben, heb ik 700 euro opgemaakt. Terwijl ik toch probeer om voortdurend op mijn budget te letten. Bij die 700 euro is wel de buspas inbegrepen van 180 euro. Hostels kosten in AustraliŽ gemiddeld 9 euro per nacht en eten doe ik hier voor 3.50 euro,-. íS avonds ben ik weer op stap geweest met Judith en twee engelse jongens. Judith is een echte party animal. Ze is al acht maanden in AustraliŽ en volgende week gaat ze naar IndonesiŽ.

Dag 21: zondag 2 juni (Katoomba)

Lekker vroeg opgestaan om naar de Wentworth falls te gaan maar toen ik naar buiten keek vervlogen de plannen. Het regende pijpenstelen. Om 13.00 uur toch maar besloten om te gaan. Mijn regenpak aangetrokken en naar het station gelopen. Bij het station kwam ik een bekende tegen. Outger namelijk, hij reisde ook met Travel Active. Hij zat nog steeds in Sydney en had daar werk gevonden in een metaalfabriek. Hij was in Katoomba om een cappuccino te drinken met een aantal vrienden. Bij het perron aangekomen, was de trein net weg en moest ik een uur wachten op de volgende. Ik had daar weinig zin in dus ben ik terug gelopen naar het hostel. In de gezellige huiskamer heb ik de openhaard roodheet gestookt en de rest van de dag wat zitten te kletsten met andere reizigers. Er was een Engelse jongen die al twee jaar reist. Hij betaald zijn reis door Engelse les te geven in AziŽ. Vanmiddag heb ik nog een flinke lading ansicht kaarten naar het thuisfront geschreven. íS Avonds zijn we met zín allen Fish &chips gaan halen. (2.60 euro) Mmm ik vond het een rare combinatie, vis met friet! Maar het was wel lekker. Na het eten naar huis gebeld. Het was erg leuk om bekende stemmen te horen. Voor 14 euro heb ik een kwartier naar Nederland kunnen bellen. De brief die ik vorige week naar huis gestuurd had was nog niet aangekomen. Later vertelde Judith dat het ongeveer 8 werkdagen duurt voordat een brief aankomt. Vanavond heb ik de kamer voor mijzelf. Mijn kamergenoten zijn namelijk vertrokken. Dus dat wordt lekker slapen vanavond en hoef ik mij niet te storen aan het gesnurk of aan wekkers die te vroeg afgaan.

Dag 22: Maandag 3 juni (Sydney)

Ik was vandaag van plan om heel vroeg naar de Three sisters te lopen om naar de zonsopgang te gaan kijken. Maar helaas het weer werkte niet mee want het regende. Om 9.45 uur opgestaan want ik moest om 10.00 uur uitchecken. Om 11.00 uur ben ik naar de Wentworth falls gegaan maar die vielen tegen. Ik had er veel meer van verwacht. Om 15.30 uur hebben Judith en ik de trein terug gepakt naar Sydney. Om 17.30 uur kwamen we aan in Sydney. Vlug naar WTN gelopen om mijn post op te halen maar helaas was het dicht. Judith wist een Ďgoedí hostel (Excelsior hotel) in Sydney dus zijn we daar maar naar toe gegaan. Het is hostel is boven een kroeg. íS Avonds zijn we gaan eten in Chinatown voor A$5 mocht je zoveel opscheppen op je bord. Nou, ze hebben geweten dat ik er geweest ben. Daarna ben ik samen met Judith naar de mooiste en romantische plekjes gegaan van Sydney. Het mooiste gedeelte vindt ik toch wel de Darling Harbour en de Harling bridge. We zijn ook nog met de monorail meegeweest. Omdat het mijn laaste avond in Sydney was zijn we nog een paar biertjes gaan drinken op King Cross. Waarna we terug gelopen zijn naar het hostel. Daar was inmiddels het feest los gebroken. Vlakbij het hostel ligt namelijk  het rugby stadion van New South Wales (NSW). NSW had gewonnen en daar moest dus op gedronken worden.  Rond 1 uur ben ik gaan slapen en rond een uur of vier kwamen drie luidruchtige supporters de kamer op en lagen in mum van tijd keihard te snurken.Dus goed geslapen heb ik niet.

Dag 23: Dinsdag 4 juni (Nundle sheepstation)

Om 06.45 uur maakte Judith mij wakker. Ik had mij namelijk verslapen want ik moet om 07.45 uu rop het centraal station staan.  Na afscheid genomen te hebben van Judith ben ik naar het station gelopen. Op dit moment zit ik in de OZ expierence bus mijn dagboek bij te werken terwijl we mensen aan het ophalen zijn. Nadat we iedereen opgepikt hebben zijn we richting hunter valley gegaan. In de bus zitten nu ongeveer 30 personen. Bij de Hunter valley hebben we een bezoekje gebracht aan een wijnkelder. Daar meosten we A$3,- entree betalen en daarna konden we aan het proeven gaan. Rond 14.00 uur hebben we koers gezet naar Nudle. De groep waarmee ik reis bestaat hoofdzakelijk uit Engelsen. Nudle is een schapenboerderij en zijn daar tegen de avond aangekomen. We zijn meteen de kroeg ingedoken. Na het zuipen zijn we wat gaan eten. Na het eten kregen we een schapenscheer demonstratie te zien. Zojuist zijn ben ik met zeven anderen op rabbiting gegaan, of te wel konijnenjacht. In een jeep (4WD) zijn we het land opgegaan op zoek naar konijnen. Na 15 minuten rijden zagen we een paar lopen. Wij dus vlug uit de jeep en achter die konijnen aan maar helaas waren ze te snel. In twee uur tijd hebben drie konijnen gevangen en hebben we twee wallabies (kleine kangarooís) gezien. Dat was schitterend om die beesten te zien springen. Voor het eerst heb ik echt het gevoel dat ik in Australie ben! Toen ik achter zoín konijn aanrende ben ik nog hard gevallen. Maar gelukkig had ik niets. 

Dag 24: Woensdag 5 juni (Nundle sheepstation)

Tot 10.00 uur geslapen en nadat ik aangekleed was heb ik de OZ bus uitgezwaaid. Ik heb besloten om hier in middle of now where te blijven en wat van de omgeving te gaan bekijken. Ik ben dus een eind gaan wandelen. Na de wandeling ben ik lekker in een hangmat gaan liggen en heb ik genoten van de omgeving. Op een gegeven moment vlogen kakatoes, papegaaien en andere fel gekleurde vogels om mij heen. Als het goed is ga ik morgen werken voor belachelijk weinig geld. Maar ja, ik heb toch niets beter te doen. Het werk bestaat uit pas aangeplande bomen water te geven. Ze betalen A$5 per uur. Ik zit nu tussen de engelsen en Australiers. Ik vind het heel moeilijk om australies  te verstaan. Als ze langzaam praten lukt het redelijk. Er heerst hier een hele andere sfeer dan in Sydney.

Dag 25: donderdag 6 juni (Nundle sheepstation)

Vanochtend om 07.15 gewekt door de boer, want er moest gewerkt worden. Gisteren hadden we afgesproken dat ik om 09.00 uur zou beginnen maar dat is 08.00 uur geworden. Het werk bestaat uit pas aangeplante bomen water geven. Die twee Engelse jongens hadden afgesproken met de eigenaar dat ze een vergoeding zouden krijgen plus drie dagen accommodatie plus eten. Ik ging ervan uit dat dit voor mij ook zou gelden. Om 08.00 uur werden we door een vrouw opgehaald en zij bracht ons naar een boerderij, een half uur rijden van hier. Het gekke was dat we nog steeds op het land van de boer waren, zo immens groot is het hier. We zijn met een jeep met daarachter een grote watertank naar een stuk land gereden en daar hebben we boompjes water gegeven. Van de Engelse jongens mocht ik ook eens proberen om in de jeep te rijden. Ik vond het heel raar om met links te schakelen. Op dit moment, 17.15 uur, regent het buiten pijpenstelen. Maar goed, ik heb mijn geld weer verdiend. We zijn nu op de volgende bus van Oz Experience aan het wachten. Die komt hier namelijk om de twee dagen langs. Mijn plan is om hier tot zondagmiddag te blijven want het Australische boerenleven bevalt mij prima. Mijn Engels gaat ook al stukken vooruit. Zaterdag is hier op het erf een groot feest, dus dat kan ik ook nog even meemaken.

Dag 26: vrijdag 7 juni (Tamworth)

Na een meningsverschil te hebben gehad met de eigenaar over de gratis drie dagen accommodatie, dit zou namelijk wel voor de Engelsen gelden en niet voor mij, heb ik besloten om verder te gaan. Om 13.30 uur ben ik dus de Oz Experience bus ingesprongen en koers gezet naar Tamworth. Het was ongeveer 45 minuten rijden daar naar toe. Daar ging ik op zoek naar een hotel maar alles bleek volgeboekt te zijn. Hostels zijn hier niet. Ik heb toen de telefoon gepakt en rond gebeld maar echt alles zat vol. Ik ben toen teruggelopen naar het eerste hotel en heb gevraagd of ik zo lang mijn rugzak daar kon laten liggen. Vervolgens heb ik de Jackroo school gebeld en kreeg het antwoordapparaat. Het apparaat vermeldde dat ik tussen 18.00 en 21.00 uur terug moest bellen. De receptioniste van het hotel meldde dat ze wel plaats had voor 20 dollar per nacht, wat erg prijzig is. Ik heb om 18.00 uur weer teruggebeld naar de Jackroo school maar kreeg nog steeds het antwoordapparaat. Mijn Jackroo school begint over drie dagen, dus tot die tijd zit ik hier vast. Verder zijn hier geen backpackers te bekennen, alleen maar cowboys, want Tamworth is een countrystad. Alle hotels zijn vol omdat er dit weekend een countryfestival is. ís Avonds in mijn eentje Australisch rugby op tv gekeken. Hier snapte ik helemaal niks van. Op een gegeven moment kwamen er een stel locals binnen die mij de spelregels hebben uitgelegd maar ik snap er nog steeds niks van.

Dag 27: zaterdag 8 juni (Tamworth)

Lekker uitgeslapen vandaag en wat in de stad rondgehangen. Onderweg kwam ik een paar sinasappelbomen tegen met lekkere sinasappels eraan, daar heb ik maar een lading van geplukt omdat fruit hier heel duur is. Op dit moment zit ik lekker in het zonnetje in het park te schrijven. Verder is het hier gruwelijk saai en ik verveel me dood, dus ik ben blij dat ik maandag naar de Jackroo school kan. Weer met de Jackroo school gebeld en gelukkig namen ze nu de telefoon op. Met hen afgesproken dat ze mij morgen om 11.30 voor het centraal station komen halen. Tamworth is een heel saai dorp en er is hier geen bal te doen. íS Avonds ben ik naar de bottle shop gelopen om een fles bier te halen en zelfs daar deden ze moeilijk want ze vroegen om mijn id (paspoort) om te kijken of ik ouder was dan 18 jaar.

Dag 28: zondag 9 juni (Leconfield)

Om 11.30 stond ik klaar op het station en werd ik opgepikt door de eigenaars van de Jackroo school. Daarna zijn we met zijn allen paardenpolo gaan kijken. Tijdens de wedstrijd werden we door bekenden uitgenodigd voor een barbecue. Daar heb ik mijn eerste Australische steak gegeten, waar ik bovendien ook nog A$5,- voor moest betalen. Na de barbecue zijn we naar horse cutting gaan kijken. Ik wist niet wat het was maar het is een hele populaire sport hier in AustraliŽ. Het houdt het volgende in: een cowboy moet uit een kudde koeien een koe selecteren. Dit was best mooi maar ik vond het nogal duur, ik moest namelijk A$10,- entree betalen. En dit vond ik niet zo grappig aangezien ik maar een budget van 20 dollar per dag had. Nadat de horse cutting afgelopen was zijn we naar Leconfield gereden. Op de weg daar naar toe zijn we van de verharde weg afgegaan en naar een half uur rijden op een zandpad zijn we op de boerderij aangekomen. Zijn boerderij staat op een erf dat een oppervlakte heeft van de helft van Nederland. Ze noemen ons hier studenten wat ik bijzonder akelig vind. íS Avonds heb ik met een student en de leraar een biertje gedronken.

Dag 29: maandag 10 juni (Leconfield)

Om 07.15 opgestaan want om 07.30 was het ontbijt. De regel was, als je te laat kwam had je niks. Na het ontbijt ben ik weer terug mijn bed ingedoken. Het heeft vannacht behoorlijk gevroren en het was steenkoud. Echter kwamen ze mij om 10.00 uur halen want er moest gewerkt worden. We moesten onkruid wieden en de paarden voeren. Ze hebben ons ook geleerd hoe je met een zweep moet knallen maar dat is moeilijker dan ik dacht. Ik heb ook nog even staan te kijken hoe ze een paard aan het beslaan waren.

Dag 30: dinsdag 11 juni (Leconfield)

Vandaag begint de cursus waar ik word opgeleid tot een echte Australische cowboy. Na het ontbijt zijn we naar een stal gelopen waar we instructies hebben gekregen over het melken van een koe. Vanaf nu moeten we elke ochtend om de beurt een koe melken anders hebben we geen melk bij het ontbijt. Daarna zijn we naar de paardenstallen gelopen en daar kregen we te zien hoe je een paard moet zadelen waarna we het zelf ook moesten doen. Daarna zijn we paard gaan rijden. Na ongeveer twee uur paardrijden had ik mijn oude niveau van vijf jaar geleden terug. Vijf jaar geleden ben ik namelijk een week op schoolkamp naar de Ardennen geweest voor een paardrijdcursus. Jammer genoeg hebben we vandaag alleen maar stapvoets gereden. Ik probeerde af en toe wel in draf te gaan maar dan werd ik weer teruggefloten. Toen we onderweg een rivier overstaken viel een paard met ruiter en al de rivier in. Het paard was uitgegleden over een steen en viel op zijn rug het water in. Beide hadden gelukkig niks. Na het avondeten zijn we ĎVeronica goes Australiaí gaan kijken. Want wat bleek: Veronica is hier twee jaar geleden geweest om opnames te maken van de Jackroo school en hebben de opnames naar AustraliŽ gestuurd. Toen we terugkwamen van het paardrijden zijn we nog even (een uur rijden) naar de dichtstbijzijnde winkel gereden. Een jongen wilde namelijk cowboylaarzen kopen en was verontwaardigt dat ze geen maat 46 hadden. In de groep zitten vijf personen die ik nog ken van Travel Active, zij hebben bij mij in het vliegtuig gezeten.

Dag 31: woensdag 12 juni (Leconfield)

Vanochtend zijn we gaan vee drijven. We moesten groepjes vormen en op een oppervlakte van 500 hectare schapen gaan zoeken. Dat was zoeken naar de bekende speld in de hooiberg. Die beesten moesten we terug naar de boerderij drijven om in te enten. Uiteindelijk hadden we ze gevonden en naar de boerderij gedreven. Daar moesten we met een grote spuit een vloeistof in hun bek spuiten om te ontwormen.

Dag 32: donderdag 13 juni (Leconfield)

íS Ochtends kregen we te zien hoe we een schaap moesten scheren waarna we het zelf mochten proberen. Dat viel enorm tegen, want het is moeilijker dan ik dacht. íS Middags hebben ze ons geleerd hoe we een hek moeten plaatsen.

Dag 33: vrijdag 14 juni (Leconfield)

íS Ochtends zijn we naar een weiland gegaan waar we een omheining moesten maken, dat was ontzettend hard werken. íS Avonds ben ik met drie vrouwen en een jongen van 17 naar een rodeo show in de stad geweest. Voordat we naar de rodeo show gingen zijn we gestopt bij een bottle shop. Daar kochten de vrouwen voor 40 Euro drank, aan het eind van de avond waren de vrouwen hartstikke zat en ik vroeg me af wie naar huis zou rijden. De 17-jarige jongen zonder rijbewijs heeft ons naar de Jackroo school gebracht. De rodeo show was hartstikke mooi. Het begon om 19.30 en zou om 23.30 afgelopen zijn en er deden zelfs kinderen van 13 jaar aan mee.

Dag 34: zaterdag 15 juni (Leconfield)

De hele dag zijn we met de paarden weggeweest. We zijn naar een weiland gegaan (ongeveer twee uur rijden per paard), daar moesten we kalveren verzamelen en in een afrastering drijven waar ze ingeŽnt werden. Na het inenten zijn we zelf gaan rodeo rijden. Dat was hartstikke leuk totdat ik van een beest afviel recht op mijn rug (waar ik nu nog steeds last van heb). Ik hoop dat het morgen over is want dan gaan we leren draven. Het is nu 21.00 uur en ik lig al op mijn bed. Ik wist niet dat paardrijden zo vermoeiend was.

Dag 35: zondag 16 juni (Leconfield)

Vandaag hadden wij een rustdag. íS Middags zijn we gaan barbecuen en voor het eerst in mijn leven heb ik een potje tennis gespeeld.

Dag 36: maandag 17 juni (Leconfield)

Gisterenavond hebben we een feestje gebouwd. Het was nogal laat geworden dus vanochtend had ik wat problemen om op te staan. De hele dag hebben we onkruid moeten wieden, dit was echt klote werk. We moesten jonge bomen die uitgeschoten waren omhakken. We waren ís ochtends om 09.00 uur begonnen en om 14.30 hield ik het werk wel voor gezien. Ik heb namelijk geen A$480,- betaald om klote werk te gaan doen waar ze je normaal flink voor moeten betalen. Toen ik om 14.30 uur ophield met werken kreeg ik nogal commentaar van de andere Nederlanders maar die konden omhoog vallen want ze zitten al heel de week te zeiken. Al met al is de Jackroo school mij ontzettend tegen gevallen. Het is een leuke ervaring maar het is het geld niet waard. Het enige wat leuk is, is met het paard vee drijven, maar dit kan ik op een cattle farm ook leren. En daar krijg ik zelfs voor betaald. Het eten is over het algemeen goed alleen een goed stuk vlees ontbreekt. Het enige wat je krijgt is gehakt en worst.

Dag 37: dinsdag 18 juni (Leconfield)

Vanochtend flinke woorden gehad met Jeanet. Ze zit me al de hele week op de zenuwen te werken want ze commandeert er rustig op los (ouders zijn er niks bij). Ik heb haar even verteld hoe ik erover dacht en de rest van de dag heb ik er geen last van gehad. Vandaag zijn we opnieuw vee gaan drijven wat weer hartstikke gaaf was. íS Nachts is het hier ijskoud, namelijk rond het vriespunt. Overdag is het 22 graden. In de kamers is er geen verwarming en omdat er gaten in de vloer en deur zitten vriest het ís nachts ook in de kamers. Van isolatie hebben ze hier nog nooit gehoord.

Dag 38: woensdag 19 juni (Leconfield)

Vandaag helemaal niks gedaan. Ik werd om 07.00 uur wakker en ik dacht Ďbekijk het maar, ik draai me nog een keer omí. We moesten vandaag weer heel de dag hekken repareren, maar dat hebben we deze week al twee keer gedaan. Mijn inziens is dit een cursus en geen werk. Daarom met drie andere mensen lekker in bed blijven liggen. Brian, de eigenaar (74 jaar), kwam nog informeren waar we bleven. De anderen hadden een smoesje maar ik zei gewoon waar het op stond, wat hij niet leuk vond. Om 11.00 uur opgestaan en ontbeten waar we weer commentaar kregen. Ik had gevraagd of WTN mijn post door kon sturen naar Leconfield en dat hadden ze gedaan. Er was namelijk post van mijn ouders en vrienden. Vandaag opgebeld naar Oz Experience dat ik vrijdag verder reis naar Byron Bay.

Dag 39: donderdag 20 juni (Leconfield)

Vandaag laatste maar leerzaamste en leukste dag van de cursus. Om 06.15 uur opgestaan want het was onze beurt om 06.30 de koe te melken. Rond 09.00 uur met de paarden een eind gaan rijden om de afrastering te controleren. Toen we een hele steile helling van 60 graden op gingen gleed mijn paard (Bart) uit omdat er losse stenen lagen. Het resultaat was dat we allebei recht in de brandnetels vielen. Bovendien stapte Bart ook nog op mijn voet. Na het paardrijden werd er gedemonstreerd hoe ze honden en paarden africhten op de boerderij. Er werd uitgelegd hoe je paarden in hun gedrag moet trainen. íS Avonds heb ik mijn rugzak ingepakt en toen kwam ik erachter dat mijn dure walkman gestolen was. Ik had een vermoeden wie het had gedaan en had toestemming gekregen van eigenaar Brian om de spullen van de verdachte te doorzoeken maar helaas zonder resultaat. íS Avonds hebben we een afscheidsfeest gehad, we moesten allerlei opdrachten doen.

Dag 40: vrijdag 21 juni (Bingara)

Vanochtend opnieuw naar mijn walkman gezocht maar hem niet kunnen vinden, dus naar het politiebureau geweest om aangifte te doen. Op het politiebureau geloofde ze niet dat mijn walkman een waarde had van 200 Euro en gestolen was. Maar na een half uur in gebrekkig Engels uitgelegd te hebben, heb ik ze weten te overtuigen en hebben ze een rapport opgemaakt. Daarna ben ik nog met wat gasten van de Jackroo school een lekker kopje Cappuccino gaan drinken waarna ik de bus heb gepakt naar Byron Bay, op zoek naar een nieuw avontuur. In de bus een Nederlands echtpaar (Frans en Maria Ī 45 jaar) ontmoet. Om 16.00 uur zijn we aangekomen in Bingara waar we hebben overnacht. Hier wilde ik blijven om goud te gaan zoeken op de goudvelden. Maar aangezien het regenachtig weer is en bovendien heb ik van een paar Engelsen te horen kreeg dat Nederland een belangrijke EK kwalificatie wedstrijd moet spelen tegen Frankrijk. Dus vertrek ik morgen naar Byron Bay. De hele avond heb ik zitten te kletsen met Frans en Maria uit het Westland. Ze vertelden dat ze een eigen bedrijf hadden en dat ze groentekweker van beroep waren. Een half jaar geleden hebben ze alles verkocht en zijn nu op wereldreis met de fiets. Ze zijn in de volgende landen geweest: Nieuw-Zeeland, Vietnam, IndonesiŽ, MaleisiŽ en Thailand.

Dag 41: zaterdag 22 juni (Byron Bay)

De hele dag in de bus gezeten naar Byron Bay en daar laat in de avond aangekomen. Onderweg hebben we nog stukken aan de bus gehad. Onder het rijden hoorde we een vreemd geluid die we niet thuis konden brengen. Het leek wel of we een lekke band hadden. Zijn dus gestopt om te kijken maar we zagen niets aparts. Na 300 kilometer zijn we gestopt bij een restaurant want het geluid werd nu wel heel erg. Wij dus lekker gegeten en de chauffeur onder de bus gekropen. Maar daar was alles in orde. Toen de voorwielen na gekeken en toen bleek dat de moeren van de rechtervoorwiel loszaten. Schijnbaar had de monteur tijdens het onderhoud de moeren handvast aangedraaid en was ze vergeten aan te draaien. We hebben dus echt geluk gehad! Laat opgebleven om voetballen te kijken. Om 00.00 uur naar Engeland-Spanje gekeken en om half 4 moet Nederland voetballen

Dag 42: zondag 23 juni (Byron Bay)

Vanochtend om half 4 naar het voetballen gekeken en het was een hele slechte wedstrijd. Uiteindelijk lag ik om 6.30 uur op bed. Om 11.30 uur gratis een fiets geleend bij het hostel. Naar Cape Byron gefietst waar je walvissen en dolfijnen kan zien. Cape Byron is overigens het meest oostelijk puntje van AustraliŽ. In de verte zag ik walvissen en langste kust zwommen dolfijnen. Het was echt prachtig. Daarna naar de supermarkt gefietst om eten te kopen voor vanavond. Vanavond staat op het menu: tomatensoep, boontjes met aardappels en een lekker biefstukje en ananas toe. In Byron Bay is het veel beter weer dan in Tamworth. íS nachts is het hier 15 graden en overdag een graad of 25. Op dit moment verblijf ik in Holiday backpackers village hostel. Het is een luxe hostel met een zwembad. Je kan hier gratis fietsen en surfboards huren. Ik zit hier 600 meter van het strand en midden in het dorp. Het hostel kost A$15,- per nacht. íS avonds wordt er heel veel georganiseerd echter doe ik hier niet aan mee omdat ik op mijn budget moet letten.

Dag 43: maandag 24 juni (Byron Bay)

Vandaag ben Ik met Frans en Maria een eindje gaan fietsen. We zijn naar de vuurtoren gefietst waar we zeven dolfijnen hebben gezien. Daarna hebben we op het terras gezeten. íS avond heb ik in het hostel twee Engelse meiden (Rachel en Jo) ontmoet waar ik mee op stap ben geweest. Voordat we op stap gingen hebben we nog flink ingedronken. De meeste backpackers drinken wijn omdat bier veel te duur is. Er gingen ook een paar Canadezen mee en een Zwitser. Het werd een hele gezellige avond. Om 2 uur ging de nachtclub dicht dus zijn we maar naar huis gegaan.

Dag 44: dinsdag 25 juni (Byron Bay)

Vanochtend met een enorme kater wakker geworden. Zo meteen ga ik naar de vuurtoren want ik wil walvissen zien! Bij de vuurtoren weer geen walvissen gezien maar wel drie dolfijnen. 'S avonds ben ik met Frans en Maria naar een Mexicaans restaurant geweest. Daar hebben we lekkere Tacoís gegeten en veel sangria gedronken. We moesten A$17 afrekenen.

Dag 45: woensdag 26 juni (Byron Bay)

Om 8 uur opgestaan want ik heb vandaag een tour geboekt naar Nimbim en Frans en Maria gaan ook mee. We gingen eerst naar een alternatieve boerderij. Daar maken ze alleen gebruik van natuurlijke materialen. Maar daar had ik mijn bedenkingen over want op het dak lagen asbest golfplaten. Het was maar een gore zooi. Daarna zijn we naar de Nimbim gereden. Nimbim staat ook wel bekend als het hippie dorpje van AustraliŽ en is de enigste plaats waar marihuana geduld wordt. In Nimbim hebben wat gegeten en daarna zijn we wat rond gaan kijken. De mensen die er rond liepen waren zo stoned als een garnaal of straal bezopen. We hebben ook nog een bezoekje gebracht aan een marihuana museum. Naast het museum was een steegje. Toen we daar doorheen liepen kwamen we aan de achterkant van het museum waar werd gedeald. Daar werd Frans aangesproken door een meisje die zo stoned was dat ze bijna omviel. Ze vertelde wat over flower power en nog wat onzin. Op een gegeven moment sprak ze mij aan en Frans en Maria gingen er snel vandoor. Daar stond ik dan alleen en zij was in een keer helemaal nuchter en wilde mij van alles verkopen. Een zak wiet koste bij haar 100 dollar. Ik heb haar verteld dat ze in Amsterdam veel beter spul hebben en ben toen weggelopen. Na dit voorval ben ik met mijn Ďoudersí een wijntje gaan drinken. Na Nimbim zijn we naar een regenwoud gegaan waar we watervallen hebben bezocht. Daarna zijn we naar een alternatieve boerderij gegaan waar we werden rondgeleid door een mafkees. Hij had achttien jaar geleden een stuk land gekocht en daarop had hij fruitbomen gezet. We moesten de vruchten proeven. Na de proeverij zijn we teruggereden naar het hostel. De toer was van 09.00 tot 17.00 en kostte A$20,-.

Dag 46: donderdag 27 juni (Surfers Paradise)

Vanochtend heb ik samen met Frans en Maria om 08.00 uur de bus naar Brisbane genomen. Om 10.30 zijn we de grens van New-South Wales met Queensland gepasseerd. En een half uur later zijn we gestopt in een natuurpark waar we een waterval hebben bezocht. Om 13.00 uur ben ik in surfers paradise aangekomen waar ik afscheid heb genomen van Frans en Maria. Ik ben afgezet op het busstation in Surfer paradise. In het station hangen telefoons die 24 uur in verbinding staan met hostels. Je hoeft ze te bellen en ze komen je gratis ophalen. Dat is nou service! Op dit momnet zit ik in het Surfers Paradise backpackers resort. Het is een hele luxe hotel met een sauna, fitness, zwembad, tennisvelden en nog veel meer. Het kost hier A$14 per nacht. Ik heb besloten om een week te blijven want ze hebben hier een speciaal weektarief van A$92,-. Vanmiddag ben ik de omgeving gaan verkennen. Het heeft hier veel weg van Benidorm. Er is een heel mooi strand. Ik heb nu een appartement dat ik moet delen met een jongen uit New york en een jongen en meisje uit Zwitserland en twee Noorse meiden. We hebben een eigen keuken en een badkamer met ligbad, een woonkamer en twee slaapkamers. Vandaag met WTN gebeld om te vragen of ze mijn post hier naar toe willen sturen.

Dag 47: vrijdag 28 juni (Surfers Paradise)

Vandaag uitgeslapen tot 11.00 uur. Daarna naar het strand gelopen waar ik het thuisfront een brief heb geschreven. íS Avonds heb ik weer een keer gebarbecued (A$8,-). Dat werd georganiseerd door het hostel. Het viel weer gruwelijk tegen. Je kreeg een hamburger, een worstje en wat salade en onbeperkt wijn drinken. Dus voldoende wijn gedronken. Toen ik daar zat heb ik een paar bekenden ontmoet. Namelijk een Canadese jongen en een Engels meisje dat ik in Byron Bay heb ontmoet. Met het Engels meisje ben ik ís avonds gaan stappen. We werden door het hostel weggebracht en kregen een vrij kaartje dat tevens een consumptiebon was. Het werd heel gezellig en om half 3 maar terug gelopen naar het hostel.

Dag 48: zaterdag 29 juni (Surfers Paradise)

íS Middags naar het strand gegaan en bijna verzopen in de zee want de golven waren twee meter hoog. Later hoorde ik dat je onder de golven door moet zwemmen. De rest van de dag heb ik op het strand doorgebracht en heb ik wat in mijn dagboek geschreven en Japanners gekeken. Het lijkt hier net Japan, zoveel lopen hier rond. In Surfers Paradise staan hele hoge hotels zodat het strand ís middags in de schaduw ligt. Ik zit erover te denken om vanavond weer op stap te gaan want dat is toch wel de manier om nieuwe mensen te ontmoeten. Toen ik ís avonds tv aan het kijken was zag ik twee meisjes (Rachel en Jo) lopen. Die meiden kende ik nog van Byron Bay. Ik ben naar buiten gelopen en heb een praatje gemaakt, afgesproken om met hun ís avonds te gaan stappen. Om 21.00 uur zijn we gaan stappen tot een uur of vier. Het was weer heel gezellig.

Dag 49: zondag 30 juni (Surfers Paradise)

íS ochtend gefitnest en ís middags op het strand liggen te bakken. Vanavond gaan we weer op stap. Bij een discotheek krijgen we namelijk een gratis diner aangeboden en dat komt goed uit want het geld vliegt er door heen. Het eten was heel lekker. We kregen pasta, salades, rijst etc. Na het eten zijn ben ik met Rachel en haar vrienden terug gelopen naar het hostel en vroeg gaan slapen.

Naar reisverslag juli