Reisverslag januari:  Melbourne, Shepperton, Philip Island en Bunchan

Dag 234: woensdag 1 januari (Melbourne)

Om 14.00 uur met een kater mijn bed uitgekomen. Volgens mij iets te veel gedronken de voorgaande avond. De rest van de dag wat rondgehangen. Alle winkels waren vandaag dicht. Brigitte had een film gehuurd dus die maar gekeken. Na de film de stad ingegaan op zoek naar eten, maar wat bleek, alle eettenten waren ook gesloten. Na een uur rondgelopen te hebben eindelijk een eettent gevonden. Het was een Portugese eettent waar ik biefstuk met friet op heb. Terug bij het hostel maar weer een fles bier opengetrokken. Om 22.00 uur mijn ouders gebeld. Die hadden een gezellige avond/ nacht achter de rug en even wenste ik dat ik terug in Nederland was. Want het nieuwjaar was echt enorm tegen gevallen. Nu 23.30 uur ga ik pitten. Morgen ga ik met de Zwitserse vrouwen naar de Great Ocean Road en ik moet Melbourne uit rijden aan de linkerkant van de weg en ook nog met al die trams.

Dag 235: donderdag 2 januari (Great Ocean Road)

Vanmorgen om 10.00 uur de auto opgepikt bij het autoverhuurbedrijf Delta. Het was een Hyundai en koste A$60 per dag. De auto was volgens mij splinternieuw, onverantwoord om die aan ons mee te geven. Het viel mij 100% mee om de stad uit te rijden. Eerst zijn we naar Bells Beach gereden, daar was de film Point Break opgenomen. Maar voor mij was het een gewoon strand. De Great Ocean Road is zo’n 300 kilometer lang. Onderweg nog verschillende keren gestopt bij verschillende uitkijkposten. Toen Brigitte het stuur overnam dacht ik even dat de versnellingsbak het zou begeven. Zij was namelijk een automaat gewend. Rond 19.00 uur in het plaatsje Warrnambool aangekomen waar we de nacht in een hostel door zouden brengen. Brigitte was goed verkouden dus zij dook meteen haar bed in. Christine voorgesteld om naar het strand te rijden om naar de zonsondergang te kijken. Toen we langs een drive in bottle shop reden maar meteen een paar flessen bier gekocht. Je kan de drive in bottle shop vergelijken met die van de Mac Donalds. Er kwam een kerel naar ons toe om te vragen wat we wilden. Ik bestelde twee flessen VB bier en hij liep naar de koelkast terwijl wij nog in de auto zaten. Nadat we afgerekend hadden zijn we nog even naar de supermarkt gereden. Nadat we onze boodschappen binnen hadden zijn we naar het strand gereden. Daar hebben we naar de zonsondergang gekeken die eigenlijk om 21.00 uur begon maar we waren uiteindelijk om 23.30 uur terug. Teruggekomen in het hostel ben ik om 24.00 uur mijn bed ingedoken.

Dag 236: vrijdag 3 januari (Melbourne)

Om 04.00 uur was ik al wakker. Dus maar besloten om wakker te blijven want we zouden om 04.30 uur opstaan. Om 04.30 uur de vrouwen wakker gemaakt en om 05.00 uur zijn we vertrokken. Het was nog donker dus best gevaarlijk om te rijden met al die kangaroos en ander gedierte. Onderweg toch nog een konijn aangereden. De zonsopgang was hartstikke mooi. We hadden besloten om dezelfde weg terug te rijden. Na een uur gereden te hebben, een beetje te hard, zijn we nog even bij de zeven apostels gestopt om wat foto’s te maken. Uiteindelijk waren we om precies 10.05 terug bij Delta (zoals afgesproken). Daar de auto ingeleverd en bij het hostel opnieuw ingecheckt. De kamer is megagroot met 16 bedden. Daar vind ik dus geen zak aan en dat nog A$13 per nacht. Even op bed gaan liggen en er om 17.00 uur uitgekomen en een douche genomen. Toen ik de keuken inliep zag ik Brad zitten. Hij zou eigenlijk naar Canberra vertrokken zijn maar de bussen zaten vol. ’s Avonds als diner biefstuk met brood gehad. Jippie, net op de radio gehoord dat het morgen 32 graden is en overmorgen 35 graden. Het is de laatste week maar koud, namelijk 19 graden. ’s Avonds uit geweest maar het viel een beetje tegen. De discotheek waar we naar toe waren geweest draaide alleen maar ’70 en ’80 muziek. Er waren twee verdiepingen, op de eerste waren alleen maar kinderen (± 16 jaar) en op de tweede verdieping alleen maar poefters (homoseksuelen). Om 01.30 vond ik het wel genoeg dus aan Christine voorgesteld om terug te lopen naar het hostel. Bij het hostel aangekomen meteen mijn bed ingedoken.

Dag 237: zaterdag 4 januari (Melbourne)

Vanmorgen om 09.45 uur werd ik wakker omdat er een hoop herrie in de kamer was. Toen ik om 10.30 uur opstond hadden Christine en Brigitte al uitgecheckt. Ze zouden vandaag om 19.00 uur de bus pakken naar Sydney. Nadat ze gepakt hadden zijn we op het dak gaan zitten in het zonnetje. Op zo’n 100 meter hoogte hadden we een mooi uitzicht over Melbourne. Daar een paar uur in het zonnetje gezeten, want het was namelijk 30 graden. Terwijl het een paar dagen geleden nog 15 graden was en dus ijskoud. Nu 22.45 uur is het nog steeds 25 graden. Nadat we een tijdje op het dak gezeten hebben voorgesteld om naar de Botanische tuinen te gaan. Ik was het beu om constant bij het hostel rond te hangen. De tram dus gepakt en naar de Botanische tuinen gegaan. Het was hartstikke mooi daar. Op een gegeven moment de schaduw opgezocht en daar onder een boom gelegen. Om 17.00 uur teruggelopen naar de tramhalte. We waren verdwaald in de tuinen en pas na lang zoeken hadden we de uitgang gevonden. Uiteindelijk waren we om 17.30 uur terug in het hostel. Na een douche genomen te hebben ben ik met Christine en Brigitte naar de bushalte gelopen. Ze zouden de bus van 19.00 uur hebben maar die bus had weer eens een vertraging van een half uur. Vanaf de bushalte naar de supermarkt gelopen, die lag bijna aan de andere kant van de stad. Bij de supermarkt flink wat boodschappen gedaan. Besloten om vanavond wat lekkers klaar te maken, namelijk Paella. Rond 21.00 uur begonnen met koken want van tevoren was ik nog van kamer veranderd. Nu slaap ik weer bij Brad op de kamer. In mijn vorige kamer sliepen maar mafkezen. Echte mafkezen dus! Een jongen lag dag en nacht te slapen, de andere praatte de hele dag en nacht in zichzelf en een ander zat Brigitte en Christine aan te kijken alsof hij nog nooit een vrouw had gezien. Maar goed, om 22.00 uur was eindelijk mijn eten klaar. Nadat ik een hap op had zat ik al vol. Eigenlijk had ik niet echt veel trek. Dus na een half bord Paella de rest terug gekieperd in de pan. Ik had zoveel gekookt dat ik de volgende twee dagen ook Paella eet. Het is 23.00 uur en ik voel me eenzaam.

Dag 238: zondag 5 januari (Melbourne)

Om 10.00 uur mijn bed uitgekomen en maar eens besloten om iets van Melbourne te gaan zien. Rond een uur of twaalf de tram naar het strand gepakt. Ik had de verkeerde gepakt zodat ik ergens in Zuid Melbourne terechtkwam, maar daar was ook een strand. Daar een uur op het strand gelegen maar het was bloedheet en het water was steenkoud, ook was er een koude wind. Dus toen ik twee kaarten naar huis had geschreven maar besloten om een eind te gaan wandelen. Van de boulevard richting stad gelopen en toen ik langs de botanische tuin kwam dacht ik kom, laat ik daar maar eens gaan filmen. Daar wat gefilmd en nog wat vleermuizen gezien. Toen ik uiteindelijk om 18.00 uur terug was in het hostel (Down Town) kwam Brad naar buiten en hij vertelde mij dat ze met de hostelbus naar het strand gingen. Ik verging van de honger maar toch maar in de bus gesprongen. Bij het strand aangekomen zijn we op het terras gaan zitten. Daar dus tot 20.30 uur gezeten. Terug bij de bus aangekomen stelde ze voor om fish en chips te gaan eten. Al met al waren we om 22.30 uur terug in het hostel en nog steeds had ik niet gegeten. De paella maar opgewarmd en om 23.00 uur eindelijk gegeten. Toen ik vanmiddag de Mac Donalds binnen liep om een ijsje te halen zag ik toevallig schaatsen op tv. Het bleek de Nederlandse Elfstedentocht te zijn. Jammer dat ik dit niet wist anders had ik het op SBS kunnen volgen. Belachelijk, het is hier 39 graden en daar in Nederland schaatsen ze de Elfstedentocht.

Dag 239: maandag 6 januari (Melbourne)

Om 11.00 uur mijn bedje uitgekomen, waarschijnlijk was ik een beetje moe. De laatste tijd weinig geslapen en alleen maar gefeest. Net toen ik wat wilde gaan doen kwam er een jongen naar me toe en vroeg of ik twee uur wilde werken voor een nacht gratis accommodatie. Ik dacht waarom ook niet? Dit hostel is een megagroot gebouw en volgens mij pas geopend maar het is nog niet helemaal klaar. We waren met acht man en moesten stapelbedden en matrassen van de tweede naar derde verdieping brengen. Na een uur hard gewerkt te hebben was het karwei klaar. Rond een uur of drie naar Qantas gelopen om eens te kijken hoe het met mijn ticket ervoor stond. Ik heb mij nogal in de problemen gewerkt door naar Ties te luisteren. Ze hadden mij op de wachtlijst staan van Christchurch naar Sydney voor 23 maart. Die vlucht was nu beschikbaar. Maar een veel groter probleem was dat de vlucht of klasse waar ik mee vlieg vol zat van Singapore naar Londen. Maar dat is niet mijn fout. In Adelaide hebben ze zonder mijn toestemming al mijn vluchten gewist. Vanmiddag probeerde ze er van af te komen met het excuus dat het nog zo lang zou duren voordat ik zou vliegen en dat het allemaal wel goed zou komen. Maar daar ging ik dus absoluut niet mee akkoord. Ik zei dat de fout bij Qantas lag en dat ze mij maar op moeten waarderen tot de eerste klas. Na wat meer geslijmd te hebben zei ze oke, ik zal het met de manager bespreken. Dus nu moet ik vrijdag weer terug komen. Vandaag was het weer slecht weer, het was 19 graden en het regende. Iemand heeft mij verteld dat Melbourne vier seizoenen kent. Nou dat heb ik wel gemerkt vandaag. Terug bij het hostel aangekomen lag Brad voor de tv. Iemand had een film gehuurd die dus maar gekeken. Na de film naar het nieuws gekeken maar ze lieten helaas niks van de Elfstedentocht zien. Brad had apple pie en ijs gekocht zoals we die in Adelaide kregen. Dat maakte weer wat oude herinneringen los. De rest van de avond voor de tv gelegen.

Dag 240: dinsdag 7 januari (Melbourne)

Om 10.00 uur schoot ik wakker en opgestaan. In de keuken een kiwi ontmoet die ik gisteren ontmoet had toen we aan het werk waren. Hij vroeg wat ik vandaag ging doen en of ik misschien zin had om vanmiddag naar Pizza hut te gaan. Dat vond ik een goed plan dus om 13.30 uur afgesproken. Rond een uur of twaalf de stad ingegaan om wat te gaan shoppen. Om 13.30 uur bij de Pizza hut de kiwi ontmoet en na A$5,95 betaald te hebben kunnen we weer zoveel pizza, salade, ijs en pasta eten als we willen. Nu lig ik dan ook volgeladen in mijn bed. Ik had ook nog een plastic tas bij me, die dus maar volgeladen met Pizza, hebben we vanavond ook nog wat. Op dit moment verveel ik me kapot. Ik denk dat ik wat brieven ga schrijven. Vanavond is er ergens een party. Het begint om 21.00 uur en het kost A$6 entree. Dan is het twee uur onbeperkt drinken dus dat wordt weer feesten. Vanmorgen nog een Engelse jongen gesproken die net uit Shepperton kwam. Hij zei dat het daar verschrikkelijk was en dat we beter ergens anders naar werk kunnen zoeken. Maar mijn post en creditcard liggen daar dus ik moet daar wel naar toe. En ik heb geld nodig! Ik heb de laatste twee maanden teveel geld uitgegeven.

Om 20.30 uur samen met Brad naar de bar gelopen. We waren daar om 21.00 uur en de deuren gingen net open. Dus meteen een kruk gepakt en aan de bar gaan zitten. Telkens als we ons glas leeg hadden werd die meteen weer vol getapt. Een half uur later was het hartstikke druk. Het was maar goed dat we dicht bij de bar zaten. Toen we daar zo zaten nog twee Engelse meiden ontmoet die we eerder in Adelaide tegen waren gekomen. Op een gegeven moment zag ik een blond meisje aan de bar staan die mij bekend voorkwam. Dus ik naar haar toe. Wat bleek nu? Ik heb haar in Noosa ontmoet. Ze komt ook uit Nederland en ze heeft ook bij Koala’s gewerkt. Het is dus bijna vijf maanden geleden dat ik haar heb gezien. Wat is de wereld toch klein. Om 23.00 uur was de pret afgelopen en besloten om de dansvloer op te gaan. Brad was inmiddels overgegaan op de cognac. De vader van Brad is een Engelsman en zijn moeder komt uit Frankrijk. Ze gaan eind juni emigreren van Australië naar Bordeaux, Frankrijk. Om 01.30 uur waren we terug bij het hostel en zijn we ons bedje ingedoken. 

We lagen net op bed toen het brandalarm afging. We dachten vals alarm maar voor de zekerheid toch maar opgestaan en gaan kijken. Toen we naar het trapportaal liepen roken we al rook. Brad raakte in paniek, hij was eigenlijk straalbezopen. Hij liep de kamer in en maakte iedereen wakker. Zelf ook maar teruggelopen en mijn belangrijkste spullen gepakt. De rook kwam al onze kamer binnen. Toen we naar beneden liepen zagen we geen hand voor ogen. Overal was rook. Uiteindelijk buiten gekomen stonden er vier brandweerwagens. Ze waren echt met groot materiaal uitgerukt. Wat bleek nou? Een paar idioten hadden twee motors die in een steegje stonden langs het hostel in brand gestoken. Er schijnt ook nog een ontploffing te zijn geweest. Toen ik daar zo stond kwam ik ook nog een Canadese meid tegen die ik op Magnetic Island had ontmoet. Het lijkt wel of ik hier in Melbourne een reünie heb. Zoveel bekenden heb ik de laatste weken ontmoet. De brandweer had het vuur binnen vijf minuten onder controle maar we moesten nog een uur wachten voordat we naar binnen mochten. Er was namelijk te veel rook binnen. Uiteindelijk om 03.00 gaan slapen. Het was de spectaculairste avond in het land van Oz tot nu toe.

Dag 241: woensdag 8 januari (Melbourne)

Vandaag wat in de stad rondgehangen en een kaart gekocht voor Christine. Ook nog even naar Qantas gelopen om te kijken hoe het zat met mijn vlucht Singapore – Londen. Maar ik stond nog steeds op de wachtlijst. Ze waren ermee bezig zei ze en ze stond op het punt om een fax te sturen naar Sydney. Maar het zou wel goed komen zei ze. Terug gekomen voor de tv geploft en daar de rest van de dag gebleven. ’s Avonds was er een filmavond. Ze kwamen aan met een hoop popcorn en films.

Dag 242: donderdag 9 januari (Shepperton, Victoria Lake Caravan Park)

We waren eigenlijk van plan om de trein van 09.00 uur te pakken maar toen ik om 07.45 uur wakker schoot dacht ik: ‘Bekijk het maar’. Veel te vroeg. Dus besloten om de bus van 14.00 uur te pakken. Om 10.15 uur uitgecheckt en terug mijn bed ingedoken. Uiteindelijk om 11.30 uur opgestaan. Even naar het postkantoor gelopen om mijn brieven te posten en om 13.15 uur naar de bushalte gelopen. Halverwege de gratis tram gepakt naar het station. Daar de tickets gekocht (A$22, best duur dus). Op dit moment zit ik weer in de bus te hobbelen. De omgeving is best mooi. Het is een beetje heuvelachtig maar het ziet er meer geel (dor) uit. Langs me zit een Italiaan van een jaar of zestig. Hij vertelde mij dat hij al 25 jaar hier is en al die tijd fruit heeft geplukt. Hij is moeilijk te verstaan. Mijn Engels is beter dan dat van hem, terwijl ik hier pas acht maanden ben. Brad had nog iemand gesproken vanochtend en die zei dat er helemaal geen werk was in Shepperton. Maar dat zijn maar geruchten. We zullen wel zien, over een paar uur weten we het. Om 17.00 uur in Shepperton gearriveerd. Daar eerst een kop koffie gepakt want die was gratis. Na de koffie had Brad een boer opgebeld. Ik had het adres in Adelaide gekregen. De boer zei dat we morgen al konden beginnen en dat hij ons om 06.00 uur op zou komen halen. Bij het station nog een jongen ontmoet die mij herkende uit Noosa, ik herkende hem niet. Wij zouden waarschijnlijk bij die boer kunnen slapen. Het hostel opgebeld maar die zat vol. Terwijl Brad en ik zaten te overleggen wat we gingen doen kwam er een zwerver aan. Die begon zijn levensverhaal te vertellen: hij had in een paar jaar tijd A$300.000 verloren met gokken. Hij vroeg waar wij naar toe gingen en wij zeiden dat we dat niet wisten. Hij zei dat hij wel een plaats wist waar we konden slapen. Ik dacht meteen ergens onder een brug. Maar ik zei dat we naar een caravan park (camping) gingen. Die wist hij wel en hij zou ons de weg wijzen. Hij met zijn winkelwagentje met een hoop rotzooi erin voorop. En wij er met nog meer rotzooi achteraan. 

Uiteindelijk bij de camping aangekomen wilde de zwerver met ons meelopen. Dus maar beleefd gezegd hoe wij erover dachten en droop hij af. Toen we incheckten begon die vrouw aan een stuk door te praten en vooral toen ik zei dat mijn achternaam Driessen was. Er was hier namelijk een Nederlands meisje geweest met dezelfde achternaam. Nadat we onze spullen opgeborgen hadden zijn we wat eten gaan kopen. Nou ja eten, pakjes macaroni met saus. Klaar in twee minuten, erg goedkoop en het smaakt tenminste ergens naar. Toen we terug kwamen hebben we de barbecue warm gestookt en anderhalve kilo biefstuk (A$7) klaar gemaakt. Na het eten maar gaan slapen. Ergens onder een boom gaan liggen met mijn slaapzak en slaapmat. De rest van de nacht geen oog dicht gedaan. Dus maar naar vallende sterren zitten kijken. Hopelijk komen al mijn wensen uit. Om 05.15 uur ging mijn wekker af en ik had niet echt de neiging om op te staan om een paar stomme abrikozen te plukken. Na een warme douche en wat opgewarmd te hebben, het was nogal koud ’s nachts (13 graden), zijn we naar het Shell station gelopen. Omdat we vroeg waren dacht ik even gauw naar huis bellen. Het was nu 20.00 uur thuis in Nederland. Het tijdsverschil is nu tien uur. Na het telefoontje werden we door een auto opgepikt. Omdat er voor in geen plaats was zijn we maar achter in de bak gaan zitten.

Dag 243: vrijdag 10 januari (Shepperton)

Na 15 minuten gereden te hebben kwamen we op een stuk land aan met abrikozenbomen. Hij vroeg onze naam, legde ons kort uit wat de bedoeling was en we konden aan de gang. We kregen A$22 bruto per pallet. De pallets waren behoorlijk groot.  Dus ik dacht, dat kan wel een dag duren om die pallet te vullen. Na zo’n 2,5 uur en een paar biljoen abrikozen geplukt te hebben was de pallet halfvol. Het begon al aardig warm te worden. Het drinken wat we bij ons hadden was al om 10.00 uur op en we moesten nog de hele dag. Het was vandaag 28 graden. Brad en ik waren de enige blanken die aan het plukken waren, de rest kwam uit Pakistan en andere landen. We wisten nog niet goed hoe we terug zouden komen naar de camping. Dus aan de buurman gevraagd of hij naar Shepperton reed. Dat bleek dus. Om 15.00 uur gestopt met plukken, we hadden in totaal drie pallets vol. Dus dat betekende A$66. Gedeeld door twee en met de belasting eraf hielden 20 Euro de man over voor 8,5 uur werk. We hadden er enorm de pest in. De boer vroeg of we zondag terug kwamen. Dat doen we dus. We werden netjes naar Shepperton gebracht. Daar naar CES gegaan maar er was geen ander werk. Daarna naar het postkantoor gegaan om mijn post op te halen. Daar enorm veel post gekregen maar geen creditcard waar ik eigenlijk op zat te wachten. Ik heb ontzettend veel kaarten en brieven gekregen voor mijn verjaardag (ruim een maand geleden) en ook mijn Padi dive card is binnen. Ook kreeg ik een enveloppe retour die ik in Broome opgestuurd had naar Airlie Beach. In die enveloppe zaten de papieren (theorie) van de advanced duikcursus. Het postkantoor zei dat de postcode of het adres niet juist was, maar ja, ik heb mijn duikpasje binnen. Mijn theorie doe ik in Nederland wel over. Ik had weer wat goede zin doordat ik weer wat brieven/kaarten gekregen had maar Brad liep nog steeds te balen. Hij had nog A$50 in zijn portemonnee en dan is het op. In het park de brieven doorgelezen en met Brad erover gehad wat we nu gingen doen. Dat werken vond ik dus echt niet de moeite waard voor die rotcenten. 

Uiteindelijk besloten om een week op de camping te blijven. Ze hadden namelijk een speciale weekprijs, A$28 voor een week. Dus dat is best goedkoop maar we hebben geen tent. Maar besloten om in de tv-kamer te gaan slapen waar ik nou zit. Het is 22.00 uur en mijn ogen vallen bijna dicht en er zitten nog steeds mensen een stomme film te kijken. Het stikt hier van de Nederlanders. Ikzelf heb geen zin om Nederlands te praten. Ik vind Engels op dit moment een leukere en makkelijkere taal om te spreken. Als avondeten tonijn met brood gehad. Ik had geen zin om te koken. Er zijn hier ook geen kookfaciliteiten. We gebruiken de barbecue in het park als gasfornuis. Gelukkig hebben we een pan meegenomen uit het hostel in Melbourne, kunnen we tenminste koken. Geef ik wel terug als ik weer in Melbourne ben. Samen besloten om tot woensdag te werken want dan krijgen we cheque. Brad gaat dan naar CES om ander plukwerk te zoeken maar ik heb het daar wel gezien. Ik denk dat ik ergens anderhalve week op een boerderij ga werken voor eten en accommodatie zoals ik dat op Moreton Island gedaan heb. Misschien kan ik wat geld verdienen daar. Toen de Nederlanders nog om 23.30 uur voor de tv zaten had Brad besloten om de meterkast op te gaan zoeken en de stoppen eruit te draaien. Na de stoppen eruit gedraaid te hebben dropen de Hollanders af en konden we eindelijk gaan slapen.

Dag 244: zaterdag 11 januari (Shepperton)

Om 08.45 uur opgestaan en vlug onze spullen gepakt want volgens mij is het verboden om in de tv kamer te slapen. Net toen we de spullen ingepakt hadden kwam de campingbaas binnen en vroeg wat we daar deden. Na een lulverhaal opgehangen te hebben droop hij af. Na wat water opgewarmd te hebben op barbecue zijn we het dorp gaan verkennen. Het was nogal heet (30 graden). Het dorp stelde niks voor. Teruggekomen wat voor de tv gehangen en tennis gekeken. Ik had al besloten om alleen morgen te gaan werken en ermee te kappen want de rest van de week is het 35 graden en dan ga ik dus echt niet werken. We moesten ook nog vervoer regelen naar de boerderij dus daarom naar het hostel (Shoestring) gelopen. Ik heb nog nooit zo’n vuile, vieze bende gezien als daar. Het was nog te vies om iets aan te raken. Verder liepen er allemaal gekken rond. Er zat een vent buiten en die zat tegen de mieren te praten zo van jij bent een poefter en jij een lesbian. De receptionist gesproken en die wilde ons wegbrengen en ophalen voor A$5. Dus dat betekende dat we maar A$25 gingen verdienen. Toen we in de tv-kamer zaten te balen kwam de campingbaas binnen en vroeg of we wilden werken. We moesten een caravan schoonmaken. Als we dat deden mochten we daar gaan slapen. Ik dacht dat is altijd beter dan buiten of in de tv-kamer. De caravan was een grote rotzooi. Die man die erin zat was op stel en sprong vertrokken en had bijna alles achtergelaten. Waarschijnlijk op de vlucht voor de politie want wij hadden waardevolle papieren gevonden. Ook veel eten in blik en een vishengel. Dat was dus voor ons! Na vijf volle vuilniszakken en een uur schoonmaken was de caravan schoon. Om 22.00 uur ons eten klaargemaakt. Spaghetti met uien en tonijn. Was goed te eten. Net voordat we gingen slapen deden we het raam dicht. Maar Brad deed het zo ruw dat het glas brak. Dus die zat allemaal smoesjes te verzinnen wat hij zou zeggen morgen. Uiteindelijk gaan slapen en de wekker op 05.30 uur gezet.

Dag 245: zondag 12 januari (Shepperton)

Om 08.30 uur schoten we wakker. Brad had de wekker niet gehoord. Na ontbeten te hebben even overlegt wat we nu gingen doen met het raam en de abrikozen. Ik zei dat het maar het beste was om de waarheid te vertellen in plaats van een of ander verhaal. Want Brads fantasie was inmiddels op hol geslagen. Hij dus naar de receptie gelopen. Daar hadden ze alleen te zeggen: Don’t worries. Dus dat viel weer mee. Daarna de boer opgebeld maar die was er niet. We moeten ’s middags terugbellen. Volgens mij kan Brad naar zijn werk fluiten en ik naar mijn geld. Want we hebben geen transport om het geld op te halen. Met het hostel hadden we ook nog afgesproken dat we daar vanmorgen om 07.00 uur zouden zijn. Dus daar hoeven we ook niet meer aan te komen. Straks de Wwoof farm opbellen en vragen of ik daar zaterdag kan komen werken voor twee weken. Philipe had daar ook gezeten. Hij schreef dat hij ’s morgens vier uur werkten voor accommodatie en ’s middags voor geld, A$10 per uur. Cash in de hand. Dus hopelijk kan ik dat ook doen. Het is in ieder geval beter dan fruit plukken. Het is nu 12.30 uur en ik ga even wat visspullen kopen en straks een briefje schrijven naar Christine. Toen ik op weg was naar Coles kwam ik Brad tegen. Hij vroeg wat ik ging doen. Eigenlijk was het te heet om te lopen dus maar besloten om met Brad terug te lopen naar de camping. Daar heeft Brad de boerderij opgebeld en een heel verhaal opgehangen. Hij kan morgen terug komen. Het hostel zou hem wegbrengen. Zelf de Wwoof farm opgebeld maar die zei dat hij geen plaats had. Dus maar een ander opgebeld en die vertelde mij dat ik daar zaterdag terecht kon. 

Brad en ik hebben inmiddels goede contacten met de eigenares van de camping. Ze blijft maar praten over van alles en nog wat. ’s Middags nog even in de zon gelegen maar het was met 33 graden gewoon te heet. ’s Avonds ons eten gekookt in de caravan waar we de voorgaande nachten hadden geslapen. Als ze ons betrapt hadden, hadden ze ons zeker van de camping gestuurd. Maar er zijn geen kookfaciliteiten hier. Na het eten mijn hengel gepakt en gaan vissen. Maar binnen een uur waren mijn pieren op. Dus naar de tv kamer gegaan en daar voor de tv gehangen. Om 22.00 uur gaan slapen onder de sterren. Volgens mij ook nog de spaceshuttle gezien. De volgende dag zat ik nieuws te kijken en daar lieten ze de lancering van de spaceshuttle zien. Dus hoogstwaarschijnlijk heb ik die gezien. Het was een heel fel licht en verplaatste zich heel snel.

Dag 246: maandag 13 januari (Shepperton)

Vandaag al acht maanden van huis en ik kijk er niet naar uit om over een paar maanden naar huis te gaan. Om 06.00 uur vanochtend ging het wekker af. Brad moest gaan werken. De voorgaande avond had hij nog iemand gevonden om samen met hem fruit te gaan plukken. Er waren vier vrijwilligers en ze zaten bijna te vechten over wie er met hem mocht gaan werken voor A$30. Zelf om 09.30 uur opgestaan en op mijn gemak mijn spullen gepakt en beide rugzakken naar de receptie gebracht. We mogen ze daar achterlaten omdat we geen tent hebben. ’s Morgens wat voor de tv gehangen. Dadelijk even een handwasje doen, spaart weer A$2 uit. Daarna naar het postkantoor gelopen om te kijken of er nog post was en mijn dagboek naar huis gestuurd. Om 18.30 uur kwam Brad terug van het fruitplukken. Hij had die dag A$50 verdiend. Dus het begon interessanter te worden. Dus maar besloten om morgen te gaan fruitplukken. Om 21.30 uur weer op mijn matje gaan liggen onder de sterren.

Dag 247: dinsdag 14 januari (Shepperton)

Om 04.30 uur opgestaan. Veel en veel te vroeg. Om 05.15 naar het hostel gelopen waar we een lift krijgen naar de boerderij voor A$5. Om 05.45 vertrokken we pas met 26 mensen. Om 06.00 uur begonnen met plukken samen met een Zwitserse jongen. Het zou vandaag 35 graden worden. Het was enorm zwaar werk. En opnieuw dacht ik bij mezelf, wat ben ik blij dat ik zoveel overgewerkt heb in Nederland zodat ik nu niet zoveel hoef te werken. Om 16.00 uur werden we weer opgepikt door de hostelbus. We hadden vandaag zes pallets geplukt. Dus dat was A$60 de man. Na de anderen opgepikt te hebben kwamen we om 17.00 uur terug bij de camping. Daar meteen met Brad naar de winkel gelopen om een tent te kopen. Daar een tent gekocht voor A$20. Teruggekomen op de camping ons eten klaargemaakt. Alweer spaghetti maar dat is snel en eenvoudig. Toen we in de tv-kamer zaten nog een paar Engelsen ontmoet die een auto hadden. Wat bleek, ze werkten op dezelfde boerderij als wij. Dus met hen afgesproken dat we morgen een lift krijgen naar de boerderij. Om 21.00 uur mijn bed ingedoken want ik was hartstikke moe en ziek.

Dag 248: woensdag 15 januari (Shepperton)

Om 05.00 uur opgestaan en het was nog steeds donker. Om 05.30 uur zijn we naar de boerderij gereden. Maar wat bleek, de Engelsen plukten op een ander plaats. De boer was zo vriendelijk om ons naar het andere veld te brengen. Dus we begonnen uiteindelijk om 07.00 uur met plukken. Ik plukte weer met de Zwitser. Best een mafkees. Hij is hier al tien maanden en heeft alleen maar fruit geplukt en niet rondgereisd. Hij blijft hier tot eind maart en gaat dan naar Darwin om daar te gaan plukken. Het was vandaag kloteweer. Het was 35 graden en bewolkt en daardoor is het enorm benauwd. Een uur later begon het keihard te regenen maar besloten om gewoon door te plukken. We hadden een slechte rij waardoor we maar twee pallets geplukt hadden in zeven uur tijd. Daarom gevraagd of ze ons over konden plaatsen maar die rij was nog erger. We moesten alle abrikozen plukken die we zagen, ook de groene abrikozen. De meeste abrikozen waren al overrijp en rot. Om 16.00 uur kwam de hostelbus die Zwitser al oppikken. Dus heb ik een pallet alleen geplukt. Om 16.00 uur was de pallet nog niet vol maar die kerel die de pallets op kwam halen gaf er niks om. Dus vandaag A$50 verdient. We zouden eigenlijk opgepikt worden door de auto maar wat bleek, zij waren al om 11.00 uur opgehouden met plukken. Dus die waren al lang terug op de camping. Dus besloten om samen met Brad en een Engelse jongen terug te lopen naar de camping, zo’n 15 kilometer. Toen we langs de hoofdweg liepen dacht ik, bekijk het maar, ik ga dus echt niet lopen. Dus gelift. De tweede wagen stopte. 

Rond 17.00 uur waren we terug op de camping. Daar wachten ons een onaangename verrassing. Wat bleek, de rugzak van het Engels meisje die ons vanmorgen een lift had gegeven was gestolen. Dus vlug naar onze tent gelopen om te kijken of wij alles nog hadden. Ik had gelukkig de tent afgesloten. Alles bleek er nog te zijn maar alles was nat in de tent. Er was ergens regenwater naar binnen gesijpeld. Na een douche genomen te hebben de stad ingegaan om boodschappen te doen. Ik kon bijna niet lopen want alles deed zeer en ik was behoorlijk moe. Bij Coles een flinke lap biefstuk gekocht en een krop sla en bij de bottle shop een kask wijn. Want dat was alweer een week geleden. ’s Avonds de X-files gekeken onder het genot van een glaasje wijn. Toen we terug liepen naar de tent had iemand ergens een kampvuur gemaakt dus daar maar bij gaan zitten. Het waren hoofdzakelijk Nederlanders maar er werd gelukkig constant Engels gesproken. Rond een uur of twaalf mijn bed ingedoken. Daar als een blok in slaap gevallen, de wijn deed zijn werk.

Dag 249: donderdag 16 januari (Shepperton)

Om 10.00 uur opgestaan. We hadden gisteren besloten om een dag rust te nemen want we waren kapot. Om 13.00 uur zeiden ze op het nieuws dat er opnieuw brand was geweest in het hostel Down Town in Melbourne. Dit keer was het erger, er waren zelfs mensen opgenomen in het ziekenhuis. ’s Middags de stad ingegaan om wat boodschappen te doen. Eerst even naar Hungry Jacks gelopen om een softijsje voor A$0,30 te halen. Dat doe ik de laatste week elke dag. Ze beginnen mij daar te kennen. Van daaruit naar het postkantoor gelopen om te kijken of mijn creditcard al aangekomen was en dat bleek niet het geval. Wel lag er een ansichtkaart voor mij van Christine. Dat maakte de rest van de dag weer goed. Terug op de camping zat Brad in de tv-kamer en zei dat het hostel Down Town op het nieuws was geweest. Voor de grap zei ik dat ik het nieuws eigenlijk op zou moeten bellen en zeggen dat ik de eerste brand gefilmd heb. Na wat geinen dacht ik wat maakt het ook uit. Eerst de operator gebeld voor het telefoonnummer van Channel 7, 10 en Channel 9. Channel 7 was geïnteresseerd en vroeg of ik over vijf minuten terug wilde bellen. Dat gedaan maar ze waren niet geïnteresseerd. Daarom Channel 9 News opgebeld. Maar die zette je op wacht dus toen maar Channel 10 opgebeld. Die was erg geïnteresseerd en die wilde de band hebben maar toen ik zei dat we in Shepperton zaten bleek dat een groot probleem te zijn. Het was namelijk al 16.00 uur en het nieuws begon om 17.00 uur. Ze zei: ‘Als je vanochtend had gebeld hadden we de band echt opgehaald’. Dus Brad en ik liepen flink te balen. Om 17.00 uur was het nieuws. Wat bleek, ze hadden een vuurtje gestookt op de eerste verdieping en verscheidende mensen lagen in het ziekenhuis.

Dag 250: vrijdag 17 januari (Shepperton)

Alweer om 05.00 uur opgestaan en het was steenkoud (13 graden). Eigenlijk niet normaal dat ik het bij 13 graden ijskoud heb. Overdag is het een graad of dertig en morgen zelfs 37 graden. Om 05.30 uur kregen we een lift van die Engelsen en om 06.00 uur begonnen we weer met plukken. Ik en de rest hadden er goed de pest in. Ze begonnen constant te zeiken dat we de rijpe abrikozen moesten plukken maar die waren er geen. Ik plukte alleen terwijl Brad met een Engelse jongen aan het plukken was. Het was vervelend om alleen te plukken. Mijn radio was vanochtend tegen de grond aangegaan dus die deed het niet meer. Toen ik na 2,5 uur plukken die pallet nog niet vol had dacht ik, val gelijk dood hier. Ik ben toen naar Brad gelopen en die dacht er net zo over. Dus na een uur voor die bomen gezeten te hebben maar besloten om ons boeltje te pakken en te vertrekken. Het is namelijk echt niet leuk om fruit te plukken en vooral hier. Als eerste hebben we geen eigen vervoer, ten tweede de werkweek is van woensdag tot woensdag. Ten derde, het verdient voor geen meter! Dus maar besloten om niet verder te plukken. Ik sprak een andere plukker aan en zei dat hij mijn pallet mocht hebben. Hij nam een kijkje en bood spontaan A$10. Dus dat vond ik wel goed. Brad kon zijn pallet ook verkopen en vervolgens zijn we naar de weg gelopen waar ze ons om 13.00 uur kwamen oppikken. We moesten dus drie uur wachten. Toen ze om 13.30 uur er nog niet waren zijn we terug gelopen naar de boer om het adres te vragen van het kantoor waar we onze cheque op moesten halen. Hij zou wel even een lift voor ons regelen dus werden we daar naar toe gebracht. Daar kregen we onze cheque die enorm tegen viel, A$123 voor vier dagen werk. Daar ontmoette we nog een Kroaat die ook naar Shepperton ging. Die gaf ons dan ook een lift. Daar aangekomen naar de bank gegaan en onze cheque verzilverd. 

Nu is het alweer 16.00 uur en ik ben te moe om nog iets te doen, maar een ding weet ik wel, NOOIT meer fruit plukken. Maar besloten om hier nog een week te lamzakken en dan terug te gaan naar Melbourne. Ik zit hier nu voor een week vast omdat ik net voor een week betaald heb, A$56 voor twee personen. Na een douche genomen te hebben zijn we naar de bottle shop gelopen en daar hebben we een kask wijn gekocht. Dit keer rode wijn voor mij (Lambrusco) voor maar A$7. Nog wat brood gekocht want die hadden de possums opgegeten. Possums lijken veel op eekhoorns. Ze hebben al mijn bananen en sla opgegeten behalve mijn noodles. Hoogstwaarschijnlijk lusten ze die niet. Teruggekomen een flink kampvuur gestookt. Toen we terug kwamen van het hout sprokkelen kwam ik weer een bekende tegen. Hij had zijn tent pal langs die van ons gezet. Ik heb hem in Sydney leren kennen. Echt toevallig dus, ik had hem al acht maanden niet gezien. Toen we onze avonturen aan het uitwisselen waren bleek dat hij dus acht maanden gewerkt had en geen cent had gespaard. Hij had ook een Nederlands meisje uit Best bij zich. Met hen dus de rest van de avond zitten praten. Het was weer gezellig. Rond een uur of twaalf mijn bed ingedoken want ik was kapot.

Dag 251: zaterdag 18 januari (Shepperton)

Om 10.00 uur opgestaan en ik barste van de koppijn. Het was dus echt koppijn wijn want zoveel had ik de voorgaande avond niet gedronken. Bett kwam vragen of we met haar mee gingen naar Salvation Army (Leger des Heils) want als je daar wat zielig doet krijg je gratis eten. Bett is het Engelse meisje waarvan haar rugzak gestolen is. Ze kon daar voor A$40 tweedehands kleren uitzoeken. Terug gekomen op de camping wat in de zon gaan liggen. Het was nogal heet, 32 graden. Dus maar naar een motel gelopen met Brad. Ze hadden gezegd dat je daar gemakkelijk binnen komt en ze hadden daar een prachtig zwembad en een fitness. Dus daar wat gesport, gezwommen en een saunaatje gepakt. Nu 20.30 hebben we het kampvuur weer aan en zijn we aan het koken. Of Brad dan, want we hebben maar een pan. Na het eten had Brad een stel mensen uitgenodigd. Dus zaten we met een man of tien rond het kampvuur. Om 22.30 uur kwam de campingbaas nog langs en was goed kwaad. Hij zei dat hij ons al meerdere keren had gewaarschuwd dat we alleen een kampvuur mochten maken om te koken. Maar dit was pas de eerste keer dat hij ons waarschuwde. Dus het vuur maar wat kleiner gemaakt. Ook nog gebarbecued in het park want Brad en ik hadden honger. Die noodles vullen ook niet echt. Om 01.00 uur mijn bed ingedoken.

Dag 252: zondag 19 januari (Shepperton)

Om 09.00 uur schoot ik wakker met weer een gigantische koppijn. Toen ik buiten kwam hadden de possums weer mijn brood opgegeten, ik was weer vergeten mijn eten in de tent te leggen. Na een douche genomen te hebben ben ik naar de tv-kamer gelopen en daar wat voor de tv gehangen en een paar bakken sterke koffie gedronken. De rest van de dag geen bal gedaan en de hele dag onder een boompje gezeten. ’s Avonds naar mijn ouders gebeld maar ik had niet veel te vertellen omdat ik ze nog negen dagen geleden gesproken heb. Toen ik terug kwam zat Brad bij een stel Engelsen een wijntje te drinken dus daar maar bij gaan zitten. Daar ook nog een Rus ontmoet.

Dag 253: maandag 20 januari (Shepperton)

Om 07.00 uur schoot ik wakker. Het was hartstikke warm in onze tent dus mijn slaapmat gepakt en buiten gaan liggen. Uiteindelijk om 10.00 uur opgestaan. Gisteren om 22.00 uur was het nog 30 graden. Het zou vandaag zelfs 39 graden worden. ’s Morgens nog even gewinkeld. Ik moest namelijk een wekkerradio hebben maar die hadden ze nergens dus om 13.00 uur maar naar het zwembad gelopen. Na A$2 betaald te hebben een lekker verfrissende duik genomen. Omdat het vandaag verboden is om een kampvuur te maken in heel Victoria hebben we maar besloten om bij de KFC te gaan eten. Op de camping hebben een Engels echtpaar ontmoet van rond de veertig die met een busje rondtrekken. Die hier ook zijn om fruit te plukken. Volgens mij ben ik de rijkste backpacker van de camping nu. Want als ik zo de verhalen hoor hebben ze geen van allen geld. Dus extra op mijn spullen letten want er wordt hier heel veel gestolen. ’s Avonds weer gezellig zitten te praten met een stel gasten uit Liverpool en het Engelse koppeltje. Natuurlijk ook weer wat goedkope wijn gedronken. Iemand van de camping kwam zelfs tien liter wijn brengen. Zij hadden die gekocht maar vonden hem niet lekker maar wij lusten deze wijn wel.

Dag 254: dinsdag 21 januari (Shepperton)

’s Middags met Brad naar het zwembad gegaan. Gisteren was het uiteindelijk 42 graden geworden. Er was ergens in Victoria een flinke bosbrand aan de gang en ze zaten er zelfs aan te denken om dit gebied te gaan evacueren maar dat hebben ze niet gedaan. Toen we rond een uur of vijf boodschappen gingen doen bij Coles kwamen we die kerel van het hostel tegen die ons naar de boerderij gebracht had. We moeten hem nog A$5 betalen maar dat verrekken we. Het is namelijk een kwal van een vent. Dus Brad verzon een smoesje. In de supermarkt nog 2,5 kilo biefstuk gekocht voor maar A$6. Dus hebben we vanavond weer lekker eten en morgen ook. Bij de camping de barbecue weer eens flink warm gestookt en zeker een kilo biefstuk erop gegooid. Het smaakte in ieder geval beter dan noodles moet ik zeggen. ’s Avonds weer met het Engelse koppeltje zitten praten.

Dag 255: woensdag 22 januari (Shepperton)

Om 06.30 uur schoot ik alweer wakker, het was weer erg heet in de tent. We zouden ’s morgens naar de Salvo’s gaan. Ik dacht dat we met de auto zouden gaan maar dat had ik mis, ze gingen lopen. Halverwege dacht ik, bekijk het maar, ik heb toch niks nodig dus ben ik de Mac Donalds binnengelopen. Daar was tenminste airco en koffie die niet te zuipen was. Ik zou daar wachten totdat zij klaar waren maar na een uur dacht ik opnieuw, bekijk het maar, en ben ik teruggelopen. Het begon al bewolkt te worden en sterk af te koelen. Na wat boodschappen gedaan te hebben begon het keihard te regenen dus maar geschuild in de tv-kamer maar na een half uur dacht ik: ‘Ik zal maar eens gaan kijken of de tent waterproof is. De tent bleek niet waterproof te zijn en opnieuw was alles zeiknat. Slaapzak, dagboek, kleren, etc. Nu zit ik in het busje van die Engelsen te schrijven. Het is nu gestopt met regenen dus ga ik mijn slaapzak maar laten drogen. Toen Brad terug kwam was hij helemaal overstuur. Zijn dagboek was namelijk helemaal naar de klote. De Engelsen hadden hun tentje aangeboden want zij sliepen toch in het busje dus maar verhuisd naar hun tent. ’s Avonds weer biefstuk als avondeten gehad en weer een kampvuurtje gestookt en weer van de wijn genoten.

Dag 256: donderdag 23 januari (Shepperton)

Rond 09.00 uur opgestaan. De Engelsen waren water aan het koken voor thee. Dus met hen en Brad een bakje koffie gedronken tot 11.00 uur. Rond een uur of twaalf zijn we naar Pizza Hut gelopen (voor ontbijt en lunch). Daar hadden ze nog steeds de deal dat je voor A$4,95 onbeperkt kan eten. Dus daar flink zitten te schransen met die andere drie. Na een uur flink gegeten te hebben naar het station gestrompeld om mijn ticket te kopen naar Melbourne. Ik had zoveel gegeten dat ik moeite had met lopen. Bij het station aangekomen een busticket gekocht voor A$22. Op de camping teruggekomen ben ik op mijn slaapmatje gaan liggen om wat uit te rusten van het vele eten. Toen ik daar zo lag ben ik slaap gevallen en verbrand. Het was vandaag 25 graden. ’s Avonds de rest van de biefstuk gebakken en die in een plastic zak gedaan voor morgen. Want ik had nog steeds geen honger. Toen ik terugkwam hadden ze al het kampvuur aan. Het was inmiddels sterk afgekoeld. De receptie kwam nog even zeuren zoals elke avond dat het kampvuur alleen bedoeld was om eten te koken maar daar trokken we ons weinig van aan. Het Engels stelletje had nog een kask wijn over. Dus die maar katoen gemaakt. We hadden ook nog een Aussie ontmoet die nog bier had.

Dag 257: vrijdag 24 januari ( Melbourne)

Om 07.00 uur werd ik wakker gemaakt door die Engelse vrouw. Na een uur koffie drinken mijn spullen gepakt. De Engelsen zouden mij met hun busje naar het station brengen. Toen ik afscheid nam van Brad en van hun kreeg ik nog een cadeautje, een kerstmis tasje waar een kaart in zat en een paar wasknijpers (die had ik de voorgaande dag geleend) en wat fruit. Ik vond het hartstikke leuk. Brad en het Engelse koppel hadden werk gevonden op een boerderij waar ze ook accommodatie kregen. Daar gaat Brad twee maanden peren plukken. Het Engelse stel zei dat ze het wel zouden zien en dat ik ze misschien in Sydney weer tegen zou komen. Het is echt een leuk stel. Je zou niet zeggen dat zij 51 is en hij 32, maar we hebben wat afgelachen daar in Shepperton. Trouwens daar ook de mafste dingen beleefd tot nu toe in Oz. Wat Shepperton betreft is het een groot gekkenhuis. Het stikt er van de rare lui en mafkezen. Om 08.30 uur werd ik weggebracht naar het station. Daar afscheid genomen, het was wel raar om weer alleen in de bus te zitten. Het laatste half jaar heb ik constant met andere mensen gereisd en nu zat ik dus alleen.

Om 11.15 uur kwam ik in Melbourne aan. Daar het hostel (Down Town) opgebeld en gevraagd of ze mij op kwamen pikken. Om 12.00 uur kwamen ze uiteindelijk aan. Ik had geen zin om dat eind te gaan lopen want ik had te veel rotzooi bij me. Als ontbijt en lunch biefstuk op brood gegeten. In het hostel kwam ik alweer een bekende tegen. Een Nederlands meisje dat ik in Perth had leren kennen. Bij de receptie werd ik vriendelijk ontvangen en ze vroegen hoe het in Shepperton was geweest. Ze vroegen of ik geboekt had want alles bleek vol te zitten, maar na wat zoeken bleek ze toch nog een bed vrij te hebben. Toen ik de lift uitkwam ontmoette ik een jongen uit Wales die ons afgeraden had naar Shepperton te gaan. Na mijn bed opgemaakt te hebben ben ik naar Qantas gelopen om te kijken hoe het ervoor stond. Daar werd ik ook hartelijk verwelkomt. Ze had te vertellen dat ze mij opgewaardeerd hadden en dat alle vluchten nu confirmed waren. Dus dat was weer een zorg minder. Ze zei ook dat het de schuld van Qantas was geweest. Ik vroeg of alles in orde was en ze zei ja. Dus ben ik het kantoor uitgerend. Ik had namelijk geen 150 Euro betaald voor de plaats die ik veranderd had. Of misschien voelde Qantas zich schuldig en wilde ze niks in rekening brengen. Na Qantas ben ik naar de Sony dealer gelopen omdat mijn camcorder kapot was. Daar beweerde ze dat ze mijn camcorder niet kunnen maken omdat er geen wereldwijde garantie op zit. Ik heb hen dus een papiertje laten schrijven dat de camera nu kapot is. Dan probeer ik hem in Nederland wel te laten maken.

Vervolgens naar het postkantoor gelopen om mijn bandje en dagboek naar huis te sturen en om mijn post op te halen. Ik had een brief van mijn ouders inclusief creditcard en een afschrift van Common Wealth en een brief van de Indian Pacific. Ik zou nog geld terug krijgen van hen. Maar dat viel even tegen! Aan mij was verteld dat het me A$32 zou kosten maar wat bleek, het kosten me A$32 plus A$35 administratiekosten. Dus ik kreeg maar A$96 terug van de A$160 die ik betaald had. Dus had ik beter met de trein kunnen gaan, maar ja, als ik dat had gedaan had ik alles gemist in Adelaide. ’s Middags een buspas gekocht van de Oz Experience  van Melbourne naar Sydney. Kostte ook nog eens A$136. ’s Avonds nog een bekende ontmoet. Het is eigenlijk net of ik niet weg ben geweest. Het stikt hier van de Nederlanders en daar heb ik dus al helemaal geen zin in. Ik heb geen zin om Nederlands te lullen. Dus zeg ik voortaan maar dat ik uit Denemarken kom. Ik vind Engels een veel leukere taal.

Dag 258: zaterdag 25 januari (Melbourne)

Om 10.00 uur opgestaan en voor de tv gezeten en wat videoclips gekeken. Daarna op mijn gemak ontbeten en wat zitten te praten met een aantal mensen. Nu zit ik op het dak van het hostel in mijn dagboek te schrijven want ik heb flink wat bij te schrijven. Ook nog naar huis gebeld om te vertellen dat ik mijn creditcard binnen had. Ze vertelde mij dat ze in Nederland de strengste winter van de eeuw hadden. Ik ben blij dat ik hier zit.  s’ Avonds wat Nederlanders ontmoet die mij toevallig hoorde praten over fruit plukken. Ze bleken pas drie weken in Oz te zijn en kwamen uit Brabant (Vught, Boxtel, Heeze), de andere uit Oldenzaal. Daar de rest van de avond mee zitten te kletsen. Morgen gaan ze naar Shepperton toe. Nou ik dacht bij mezelf, veel plezier daar. Op dit moment kan ik niet meer wachten om de Oz Experience te pakken en naar Philip Island te gaan want ik ben het hier in Melbourne echt zat. Mijn bus vertrekt echter pas om 15.00 uur.

Dag 259: zondag 26 januari (Philip Island)

Om 09.00 uur opgestaan en mijn spullen gepakt en uitgecheckt. Ik kon mijn spullen in de opslag kamer leggen. Toen ik in de keuken kwam ontmoette ik opnieuw de Aussie waar ik gisteren mee had staan te praten. Het is best wel een mafkees. Hij vroeg of ik mee ging naar de TAB. Daar kun je op paarden gokken zij hij. Hij zei ook dat hij er veel verstand van had. Ik dacht, ik kan er altijd een kijkje gaan nemen en eens kijken of hij er verstand van heeft. Toen we daar aan kwamen bleek het dicht te zijn dus zijn we richting de mall gelopen. Volgens mij dacht die Aussie dat hij nog in de outback zat of zo want hij liep gewoon op blote voeten en met een open blouse door de stad. De mensen keken hem allemaal na. Ik sjokte er maar achteraan. Vandaag was het Australia Day. Ze vieren op deze dag de eerste settlement van blanken in Australië. De hele dag waren er optochten en concerten maar nergens bier. Echt feesten kunnen ze hier niet. Toen we bij de mall aankwamen was er net een optocht maar die stelde weinig voor. De Aussie vroeg of ik piano speelde. Ik dacht, waarom vraagt hij dat nou weer? Hij zei: ’Volg mij maar’. Ik kon hem bijna niet verstaan. Hij liep een winkel binnen en ze keken hem eigenlijk meteen al naar buiten. Hij kroop achter een piano en ging zitten spelen. Hij had de duurste piano uitgezocht en na vijf minuten zat hij nog steeds op dat ding te jengelen. Dus ben ik maar aangelopen en op de gratis tram gesprongen. Bij het hostel aangekomen voor de tv gaan zitten en voetballen gekeken (Australië – Noorwegen). 

Om 14.00 uur naar de Art Gallery gelopen, daar zouden ze mij om 15.00 uur oppikken. Daar nog twee Nederlanders ontmoet die ook op de Oz Experience zaten te wachten. Toen om 16.00 uur Oz Experience er nog niet was maar besloten om ze te bellen. De bus bleek kapot te zijn en ze zouden ons om 18.30 uur oppikken. Dus maar naar Hungry Jack gelopen en daar wat gegeten. Uiteindelijk werden we om 18.45 uur opgepikt. De bus was echt een wrak. Uiteindelijk om 22.00 uur op Philip Island aangekomen. Daar ingecheckt, ze hadden geen kamers meer en daarom kregen wij een grote tent. Na een paar wijntjes naar de bar gelopen want we zouden gratis een flesje bier krijgen omdat we vijf uur vertraging hadden gehad. Toen ik met de chauffeur sprak bleek hij uit dezelfde stad te komen als Phil en een meisje dat ik in Darwin had ontmoet. Toen om 24.00 de bar dicht ging hebben we buiten nog wat wijn gedronken met een Zwitser en een Nederlander.

Dag 260: maandag 27 januari (Philip Island)

Om 09.00 uur schoot ik wakker en de tent lekker wel weer op een sauna. Ik wilde eigenlijk blijven liggen want ik voelde me niet echt lekker. Maar na een douche voelde ik me een stuk beter. Nu lig ik op mijn bed te schrijven (11.30 uur). Buiten onweert het en regent het ook. Dus weer echt een dag om helemaal niks te doen. Zojuist nog een grote spin kapot gemaakt, die liep namelijk door de tent heen. Als die je bijt krijg je allerlei huidirritaties. Dat had ik dus liever niet. Iedereen vloog de tent uit toen ik met dat beest aankwam. De rest van de dag niks gedaan, zowat de hele dag op mijn bed gelegen. ’s Avonds weer overheerlijke pasta klaar gemaakt met tonijn. Na het eten wat met Peter zitten kletsen in de huiskamer. Daar een paar Australische vrouwen ontmoet die de rest van de avond bij ons hebben gezeten. Ze waren hartstikke bezopen maar dat was wel leuk. Ze kwamen uit Melbourne. Rond 01.00 uur gaan slapen.

Dag 261: dinsdag 28 januari (Philip Island)

Om 09.00 uur werd ik wakker gemaakt. De Australische vrouwen vroegen mij adres voordat ze vertrokken. Terug mijn bed ingedoken en om 11.00 uur er eindelijk uitgekomen. Het was nog steeds zwaar bewolkt en koud. Na het ontbijt en een spelletje pool mijn wandelschoenen aangetrokken om wat rond te gaan lopen. Na anderhalf uur had ik het wel weer gezien. Teruggekomen wat boodschappen gedaan. Vanavond ga ik de pinguïns opzoeken. De tour vertrekt rond 19.15 uur. We gaan eerst naar de zeehonden en dan naar de pinguïns. Om 19.15 uur zijn we naar de zeehonden gegaan maar geen zeehond gezien. Daarna zijn we naar de pinguïn parade gaan kijken. Het kostte A$9 entree en het stikte daar van de spleetogen. Zelfs het commentaar werd in het Japans gegeven. Het was hartstikke druk (4.000 mensen). De pinguïns die we te zien kregen zijn de kleinste van de wereld. Het was wel grappig om die beesten het strand op te zien waggelen. Maar het was te commercieel opgezet. Het schijnt dat die beesten zo’n 100 kilometer per dag afleggen om eten te zoeken voor hun jongen die ze dan ’s avonds na zonsondergang komen voeren. In de bus nog een leuke Deense meid ontmoet, ze is al drie jaar aan het reizen. Heeft een jaar in Parijs en New York gewoond. Ook nog een maffe Koreaan ontmoet. Om 22.30 uur waren we terug van de tour en ben ik met Peter en Maurice in de bar gaan zitten. Daar nog wat zitten te kletsen. Een Australiër ontmoet en toen hij hoorde dat wij uit Nederland kwamen vroeg hij om ons adres. Het was een vreemde snuiter dus heb ik hem maar een vals adres opgegeven. Om 24.00 uur gaan pitten.

Dag 262: woensdag 29 januari (Bunchan)

Om 08.00 uur ging de wekker af want om 09.00 uur zou de bus vertrekken. Er bleek een grote spin in de tent te zitten. Maar eens in mijn Lonely Planet gekeken want ik dacht dat het de fusselweb spider was. Dat is de meest giftige spin hier in Oz en het is net zo erg als een slangenbeet. Dus dat beest daar maar rustig laten zitten en mijn rugzak ingepakt. Om 09.15 uur zijn we vertrokken. Ik weet niet waar ik naar toe ga. Maar het is nog steeds slecht weer dus blijf ik maar in de bus zitten. Het is vandaag zwaar bewolkt en 23 graden. Na een stel National Parken bezocht te hebben zijn we om 19.00 uur in Bunchan aangekomen. Er wonen hier 300 mensen en de omgeving is heel mooi. Dus maar besloten om drie dagen hier te blijven. Peter en Maurice zijn uitgestapt en ook drie Canadese vrouwen en een Oostenrijker. Dus de vrouwen zijn in de meerderheid. Voor A$5 kregen we een warme maaltijd dus dat maar gedaan want ik was te lam om te koken. We kregen nog wat bier van de Oz chauffeur en hij vroeg of wij vanavond uitgingen. In dit plaatsje hebben ze maar een kroeg en een postkantoor. Alleen het hoognodige dus. ’s Avonds nog Brazilianen ontmoet. Het waren alleen maar meisjes van een jaar of zeventien. Ze gingen een jaar studeren in Tasmanië in het kader van een uitwisselingsprogramma. ’s Avonds naar de kroeg gegaan. Het was weer een echte ‘outback’ kroeg. Om 23.00 uur gingen ze dicht dus zijn we naar het hostel of eigenlijk een verbouwde boerderij gelopen. Daar rond het kampvuur gaan zitten met de Braziliaanse vrouwen. Rond een uur of drie gaan slapen.

Dag 263: donderdag 30 januari (Bunchan)

Om 08.00 uur schoot ik wakker want iedereen die op mijn kamer lag vertrok. We zitten hier nu met zeven man, de rest is weg en nog steeds zijn de vrouwen in de meerderheid. Dus kan het vanavond wel weer eens gezellig worden. Om 08.00 uur opgestaan want er was een gratis ontbijt. Na afscheid genomen te hebben van de Brazilianen terug mijn bed ingedoken en om 12.00 uur opgestaan. Het was nog steeds bewolkt en erg benauwd. Na twee uur koffie gedronken te hebben besloten om maar wat rond te gaan lopen. Er waren verscheidende wandeltochten hier. Dus maar eens vier kilometer gaan lopen. Onderweg verschijnende kangaroes gezien. Om 18.00 uur weer buiten koffie zitten drinken en ik stapelgek van de vliegen geworden. Ook nog 15 minuten met het thuisfront gebeld voor A$20. Na wat spaghetti klaar gemaakt te hebben voor drie dagen zijn we met zijn allen naar de bar gelopen. Daar hebben we wat gepoold. We wonnen constant dus de hele avond gratis gespeeld en om 22.30 uur terug gelopen naar het hostel waar ik vijf liter wijn had gekocht. Is goedkoper dan in de bar zitten. Daar gekaart en wat zitten te praten met een Australisch meisje.

Dag 264: vrijdag 31 januari (Bunchan)

Om 12.00 uur opgestaan en weer een eindje gaan wandelen. Het was vandaag onbewolkt. De omgeving zag er meteen een stuk mooier uit. Terug gekomen in het hostel heb ik mijn was gedaan. Daarna met een paar mensen een rubberen band gepakt en de rivier opgegaan en daar wat gelegen. Vanavond komt er weer een bus binnen dus dan wordt het weer wat drukker. De eigenaar begint een beetje irritant te worden. Hij begint zich met alles te bemoeien. ’s Avonds weer een bord spaghetti gegeten met rode saus. Na het eten een kampvuurtje gestookt en zitten kletsen.

Naar reisverslag februari