Een euro is ongeveer 10 MOP. Je kunt in Macau ook betalen met HK$ maar het
lokale geld kun je niet uitvoeren naar China of Hong Kong, opmaken dus
(desnoods in het casino).

Dag 586: dinsdag 11 oktober (Macau)
Om half vijf 's ochtends loopt de wekker al af en springen we in een taxi naar het vliegveld (de metro rijdt nog niet). Zelfs zo vroeg op de ochtend is het nog druk op straat, de restaurants zijn nog open en er wordt volop gegeten. Aziaten lijken altijd en overal te moeten eten! Wij passen ons graag aan de eetcultuur aan, geen probleem. Na een makkelijke vlucht met een klein beetje turbelentie zijn we dus drie uur later in Macau.
Vergeleken met Singapore een kleine luchthaven en ze werken wat minder efficiënt, het duurt
even voordat we door de douane zijn. En in Macau krijgen we dan ons eerste voorproefje China! De ellende begint al als we de bus willen pakken naar de stad. We hebben alleen groot geld, dus Anouk weer naar binnen om klein geld te regelen bij het wisselkantoor. Maar dan blijkt in de bus dat je ook nog moet betalen voor je tas en daarvoor heeft Anouk dan weer niet genoeg klein geld gekregen! De buschauffeur begint ondertussen te mopperen in het Chinees
op die twee lastige toeristen met veel te veel bagage. Uiteindelijk helpt een van de passagiers ons uit de brand en kunnen we vertrekken.

Via internet hadden wij een kamer gereserveerd bij Sweet House hostel op Rua do Dr Pedero
Jose (onthoudt die naam). Volgens de plattegrond op de website van het hostel is het vlakbij het postkantoor. We vinden het postkantoor maar geen Sweet House. We vragen diverse mensen de weg maar niemand spreekt Engels en degene die Engels spreken weten niet waar Rua do Dr Pedro Jose is. Zelfs de taxichauffeurs en politie weten het niet! We geven het op, we lopen al een uur te zoeken en we gaan naar ee ander hotel. Snel even douchen en daarna de
stad in. Macau is van oorsprong een Portugese kolonie al wonen er nog maar een paar procent Portugezen. De meeste zijn Chinees. In het straatbeeld zie je dus Portugese invloed zoals kerken maar alle borden zijn het Chinees. We wandelen naar Senado Square, prachtige oude gebouwen in allerlei pastelkleurtjes. Vanuit Senado Square wandelen we naar de ruines van St.
Pauls Church. Alleen de voorkant van de kerk staat nog overeind. Een raar gezicht! We vermaken ons de rest van de middag met het slenteren door kleine straatjes met kinderkopjes, langs talloze Chinese winkels waar allerlei vreemde dingen verkocht worden. En dan staan we plotseling in Rua do Dr Pedro Jose. Zonder dat we er nog naar op zoek waren. En dat is nog niet het ergste, als we de kaart erbij pakken staat er plotseling een Chinees achter
ons die vloeiend Engels spreekt. 'Of hij ons misschien kan helpen?' En waar was jij vanochtend toen we jou nodig hadden? We kijken nog even rond in de straat maar kunnen het hostel niet vinden. Vreemd, want we hadden een bevestiging gekregen van onze reservering. 's Avonds gaan we Portugees-Chinees eten. Erg lekker, al zal een Portugees er weinig uit
Portugal aan kunnen ontdekken.

Macau heeft een geheel eigen keuken die met niks te vergelijken is. In het restaurant blijkt ook dat het eigenlijk maar nepchinezen zijn in Macau. Ze eten allemaal met vork en mes in plaats van met stokjes. Daar gaat weer een van onze vooroordelen!!

Hotel Central: 188 MOP
Sweet House is iets goedkoper, 150 MOP, als je het kunt vinden!
Bus: 3 - 3,50 MOP
Bezienswaardigheden zijn gratis toegankelijk!

Macau in het kort!

HONG KONG
Een Euro is 9,3 HK$.

Dag 587: woensdag 12 oktober (Hong Kong)
Vanuit Macau pakken we de boot naar Hong Kong waar we rond 13.00 uur aankomen. We besluiten meteen de metro te pakken naar de Chinese ambassade om ons visum aan te vragen. Dit duurt drie werkdagen dus dan is het vrijdag klaar. We hebben horrorverhalen gehoord over de ambassade maar het valt mee, anderhalf uur wachten en we zijn aan de beurt. Nog wel 3x het formulier terug gekregen van de dame achter de balie, naam bedrijf (welk bedrijf, we werken al heel lang niet meer?), de route (vooral niet Tibet invullen als je daar per ongeluk naar toe gaat). We stappen weer op de metro op weg naar Kowloon. 

Nog voordat we een hotel gevonden hebben komt er al een mannetje naar ons toe die een kamer heeft. Het is maar goed dat we hem volgen want we hadden dit nooit zelf gevonden. We moeten een soort winkelpassage inlopen, daar de lift pakken naar de vijfde verdieping, daar grenzen aan een lange gangen allerlei hostels. Wat een chaos, Indiërs, Osama Bin Laden look-a-like, een vracht Afrikanen. Wasgoed hangt op de gang te drogen, overal lopen mensen in en uit met eten, maatpakken nog in de maak, etc. Ons hokje is twee bij drie meter, er past net een smal tweepersoonsbed in, de tassen moeten onder het bed. Als de een moet douchen of omkleden moet de ander de gang op, of achter op het bed gaan zitten. Maar voor 120 HK$ hoor je ons niet klagen hoor! Voor een stad als Hong Kong is dat spotgoedkoop. En voor dat geld hebben we nog een televisie (met sneeuw en voornamelijk Chinese uitzendingen), een lekkende airco en een badkamer waar je op de toiletpot moet gaan zitten als je wilt douchen (met heet water, rond middernacht). 

Marcel geeft de moed niet op en gaat weer op zoek naar een camera. Weer dezelfde trucs worden toegepast als in Singapore, we kennen de hele trucendoos voortaan uit ons hoofd:
- Nee, die is niet op voorraad. Maar de Sony wel!
- Sorry, daar zit geen garantiebewijs bij.
- Ohhh, je wilt een Engelstalige camera, die is 1000 HK$ duurder.
- Canon, dat is een slechte camera, die verkopen wij niet. We hebben wel Nikon.
- Even een uurtje wachten, dan gaan we hem uit het magazijn halen (nooit teruggekomen
  natuurlijk).Lily Garden Hotel: 120 HK$ Metro Octopus kaart: 150 HK$ (borg 50 HK$ plus
  restant krijg je na afloop terug) 150 HK$ is voldoende voor vijf dagen Hong Kong.

Dag 588: donderdag 13 oktober (Hong Kong)
Vandaag, 13 oktober, de dag waarop Marcel eindelijk een camera vond en Anouk er eindelijk achter komt wat die kleurloze Indiase mannen nu onder dat grijze pak dragen. Marcel gaat vandaag weer op een camera uit, zijn oude camera vertoont kuren en geeft zwarte vlekken op de foto's en dat is zonde als we nog naar China gaan waar we verwachten prachtige foto's te kunnen maken. 

Anouk handelt wat dagelijkse zaken af, zoals het postkantoor en informatie inwinnen over treinkaartjes naar Beijing. Het postkantoor is erg efficiënt, een balie om postzegels te kopen en in de postbus doen, klaar is Anouk. Het is vaak wel anders, vijf balies voor een enveloppe (dat maakt Hong Kong dan weer minder leuk, als het allemaal zo makkelijk gaat). De rest gaat niet zonder slag of stoot. Als Anouk bij het postkantoor vraagt waar het treinstation is wordt ze doorverwezen naar de metro en de beveiligingsbeamte waarbij Anouk informeert waar vandaan de trein naar Beijing vertrekt stuurt haar naar Peking Road. Misschien was het toch slimmer geweest om meteen de reisgids maar mee te nemen en dan blijkt dus dat je in Kowloon zelf ook treinkaartjes kunt kopen en dat dat in vijf minuten gepiept is bij CTS (Chinees toeristenbureau). Er gaat een trein op vrijdag (morgen dus) en een trein op zondag. We kiezen voor de trein van zondag, niet helemaal ideaal maar anders zijn we zo kort in Hong Kong.

Anouk keert terug naar het hotel waar Marcel een uur later op de deur van de gang
bonst. Nu zitten er allerlei guesthouses op deze verdieping en vanaf de hal lopen er allerlei kleinere gangen naar de kamers. De deur tussen de gang en de hal wordt afgesloten en Marcel heeft de sleutel dus niet. We zitten echter in de laatste kamer op de gang en eer Anouk haar achterwerk van het bed heeft gelicht is de Indiër in de eerste kamer de gang al opgestormt om dat hij denkt dat er brand uitgebroken is. Hij komt in zijn onderbroek de gang opgestormt. En dan blijken die saaie, kleurloze Indiërs, die altijd in grijs en bruin lopen, ineens knalrode onderbroeken te dragen! Zo saai zijn ze dus nog niet!

Tegen vijven gaan we naar de Victoria Peak, het hoogste punt in Hong Kong van waaruit je een mooi uitzicht zou moeten hebben over de haven en de gebouwen van Hong Kong. Er hangt echter weer heel veel smog, zoals vaker in Hong Kong, afkomstig vanuit Zuid-China. We kunnen de overkant bijna niet zien en wachten geduldig tot alle lichten aangaan (net als vroeger als je moeder heel de dag bezig was geweest om de kerstboom op te tuigen). Pas als na zonsondergang de lichten van Hong Kong aangaan zie je pas goed wat voor een wereldstad Hong Kong eigenlijk is. Daarbij is Eindhoven maar een dorp. 

Het tramritje naar de Victoria Peak is de moeite waard, steil omhoog maar wel spectaculair. En wat hebben dan weer boven op die berg gebouwd: juist ja, een winkelcentrum. Die Aziaten hebben maar een hobby: shoppen. Houdt wel lekker de economie op gang! We besluiten de bus terug te pakken naar Nathan Road omdat je in de metro niks ziet, alleen weten we niet waar we uit moeten stappen en zijn we dus pas twee uur later terug in ons hotel. Ja, we wisten dat ons hotel vlakbij Watson drogisterij zat maar die zitten er dus vier op Nathan Road (weten wij inmiddels uit ervaring).

Victoria Peak Tram: 30 HK$
Treinticket Hong Kong - Beijing: ± 500 HK$ (hardsleeper)

Dag 589: vrijdag 14 oktober (Hong Kong)
's Ochtends eerst naar de Chinese visumdienst waar ons paspoort al klaar ligt en waar we na tien minuten weer buiten staan. Weer in de metro, een handig systeem hier, al wringen de Chinezen zich in allerlei bochten om de metro als eerste in te komen. Passagiers eerst uit laten stappen is er niet bij. Je bent dus gewaarschuwd als je ooit naar Hong Kong gaat. Slecht ter
been of met de kinderwagen op pad, vergeet het maar, je komt die metro niet zo makkelijk in, niemand zal je voorlaten. 

De mensen in Hong Kong vinden wij toch niet zo leuk, ze kijken chagrijnig, in vijf dagen Hong Kong zien we er geen een lachen (behalve die ene Chinees die ons een paar souvenier verkocht voor veel te veel geld, die lachte wel). Misschien ligt het aan ons, wij zijn die vrolijke, altijd goedlachse Filipino's gewend (ja, we hebben heimwee en we zijn nog steeds de Filipijnen als toeristenbestemming aan het promoten). Iedereen heeft haast, niemand heeft tijd voor een praatje want tijd is geld en ze moeten allemaal carriere maken! We belanden in de oude Chinese wijk, niet echt een bijzondere wijk maar ze hebben zo'n leuk oud dubbeldek trammetje rondrijden waar we dus in gaan zitten om een beetje rond te kijken. 

Anouk heeft nog steeds rugklachten en lang lopen wordt moeilijk, dus dit is een goede oplossing. Al snapt de chauffeur er niks van dat wij tot het eindpunt blijven zitten en later weer mee terug rijden naar het beginpunt. 's Avonds gaan we uit eten met Hans en Fiona. Hans is een oud-collega van Anouk en we kunnen natuurlijk Hong Kong niet verlaten zonder Hans even te zien (we weten het, staat niet vermeldt in de Lonely Planet maar voor ons is het een toeristische attractie). We gaan in de wijk Mong Kok Chinees eten en aangezien Fiona uit Hong Kong komt laten we haar graag uit de menukaart kiezen en laten wij ons verrassen. Dat levert nog een probleem op want na zeven gerechten zitten wij echt bomvol, maar zeven is
een ongeluksgetal in China dus moeten we nog een gerecht bestellen. We bestellen dus als toetje nog wat dumplings en dan zitten we echt vol. Maar het eten belooft veel goeds, het Chinese eten is geweldig (en niet te vergelijken bij het afhaalcentrum om de hoek). We sluiten de avond af met een bakje koffie bij Starbucks. Hartstikke leuk om Hans en Fiona weer even
te zien en bij te kletsen. Als we terugkeren naar het hotel voelt Anouk zich belabberd, koud en warm tegelijk en terug in het hotel blijkt dat Anouk 39 graden koorts heeft. Het zat er al een beetje aan te komen de afgelopen dagen, maar Anouk voelt zich nu helemaal ziek.

Visum China in Hong Kong kost je 150 HK$. Het duurt drie dagen, voor twee dagen betaal je 300 HK$, voor speed service van een dag betaal je 400 HK$. Het kan soms erg druk zijn, vooral rond feestdagen (1 mei en 1 oktober) en rond Chinees Nieuwjaar.

Dag 590: zaterdag 15 oktober (Hong Kong)
Anouk 'Ik wil wat doen vandaag' ligt dus ziek op bed, zowat de hele dag. Knallende koppijn en spierpijn en dat is niet leuk in Hong Kong. Die Chinezen maken een herrie, de stad hangt vol smog. Nee, dan kun je beter met een voedselvergiftiging in Borocay zitten (o jee, hebben we het weer over de Filippijnen, sorry!). 

's Avonds weet Anouk zich nog uit bed te slepen voor een boottochtje met de starferrie. Hong Kong by night blijft toch eigenlijk het mooist. Het bootritje duurt zeven minuten en dat kan Anouk nog volhouden. Het uitzicht is weer niet helemaal fantastisch, er hangt nog steeds een laag smog, maar je kunt niet alles hebben. Op weg naar het hotel lachen en verbazen we ons weer over multicultureel Hong Kong. Indiërs die fake Rolex en fake handtassen aanbieden. Marcel vraagt nog om een fake Mercedes maar die kunnen ze niet maken. Ook hier blijkt weer dat ze nog steeds niet kunnen luisteren, de Indiërs steken weer massaal de straat over als het licht rood is.Starferrie: 2 HK$ Gratis of voor bijna niks in Hong Kong: Hong Kong is een dure stad maar er zijn toch veel dingen te doen die (bijna) niks kosten:
- Gratis internet (15 minuten) op sommige metrostations.
- Elke woensdag gratis entree in alle musea (dat hebben wij dan weer gemist).
- Tramritje (2 HK$ = 20 Eurocent) of Starferrie (2,2 HK$).

Hong Kong in het kort!