Januari: Terug naar Egypte

Hurghada, Cairo, Luxor, Russische toeristen, Egyptische verkopers,
 Top 5 slechte gidsen

Het oorspronkelijke plan was om meteen na de kerst een paar dagen op vakantie te gaan. Helaas kwam er een kink in de kabel, Anouk kreeg een keelontsteking en heeft een aantal dagen ziek in bed gelegen. Daarna wilden we eigenlijk op wintersport maar omdat daarover de berichten ook niet zo gunstig waren (veel te warm voor de tijd van het jaar en dus weinig sneeuw), moesten we een alternatief gaan zoeken. Het werd opnieuw Egypte. Sharm El Sheik was vorig jaar goed bevallen maar we hadden daar echt alleen maar een zon- en duikvakantie gehad, het werd nu dus tijd voor een wat actievere vakantie.

Dag 1: zaterdag 13 januari (Amsterdam – Hurghada)

Opnieuw hebben we een reis geboekt via Sinin.nl. Ze hadden een mooie aanbieding naar Hurghada op dinsdag, maar helaas zat het vliegtuig al vol. We kozen dus voor een reis op zaterdag en dan is 249 Euro (excl. toeslagen, halfpension) nog niet echt slecht. De vorige keer betaalden we nog 75 Euro om onze auto voor acht dagen te parkeren op Schiphol. Dit keer vonden we na wat surfen op het internet een parkeerplaats bij Keijzers Parkeerservice. Voor 4,50 Euro per dag konden we daar onze auto acht dagen achterlaten. Voor zover even de geldzaken, nu volgen de reiszaken.

We vliegen ’s middags om 14.30 naar Egypte waar we na een rustige vlucht met een klein beetje turbulentie rond 21.00 uur arriveren. We verblijven in hotel El Samaka Beach. Dit is een van de oudste hotels van Hurghada, gebouwd 20 jaar geleden toen Hurghada nog een grote kale woestijnvlakte was. Dat is tegenwoordig wel anders. Nu vind je er 135 hotels en ressorts, een McDonald’s, Pizzahut, KFC, een Dutch Bar, een Russische duikschool en een Engelse pub. Kortom, ook in Hurghada heb je niet echt het gevoel dat je in Egypte zit. Tel daarbij op dat er bij ons in het hotel heel veel Russische gasten verblijven (daarover later meer) en het hotelpersoneel ons constant in het Russisch aanspreekt! Het hotel zelf is redelijk (voor meer luxe kun je beter het Comfort Inn op hetzelfde terrein boeken) maar de ligging is zeer gunstig. Aan de achterkant is er een privé strand (erg relaxt en een leuk eettentje op het strand) en voor het hotel wordt er een mooie wandelboulevard gemaakt met veel winkeltjes en opdringerige verkopers (ok, dat is dan wat minder, maar daarover later ook nog meer).

Dag 2: zondag 14 januari (Hurghada)

Na een enerverende reisdag als gisteren, hebben we vandaag een rustdag ingelast. We vinden een heerlijk plekje bij het zwembad. Tussen 12.00 en 16.00 uur is het goed te doen in de zon, later koelt het behoorlijk af. Overdag is het zo’n 25 graden, ’s avonds moeten we wel met een jas en lange broek op het terras zitten (zo’n 10 – 15 graden). Maar ons hoor je niet klagen, in Nederland hebben we net een storm achter de rug met windsnelheden van 100 kilometer per uur. Na het avondeten in het hotel pakken we een lokaal busje naar Sakkala, het nieuwe stadscentrum van Hurghada.

De prijs voor dit lokale busje is twee pond, en als je het afhuurt als taxi kost het 15 pond. Het blijft ons echter heel de week verbazen hoe vaak we een andere prijs te horen krijgen. Op den duur besloten we gewoon gepast geld te geven en snel uit te stappen. Scheelt een hele hoop gezeur! Sakkala is erg toeristisch maar wel gezellig. We vermaken ons prima. Anouk vindt het leuk om zo wat elke souvenirwinkel in te lopen en in alle kamelen met geluid een keer te knijpen, vervolgens snel weg te lopen en de verkoper in een winkel vol herrie achter te laten.

We boeken bij Djawa tours twee excursies naar Luxor en Hurghada. Hiervoor betalen we in per excursie 40 Euro pp inclusief entreegeld, lunch en busvervoer. Ter vergelijking, voor dit zelfde tripje betalen we via de reisorganisatie maar liefst 95 Euro. Boeken op straat is dus een stuk goedkoper. De verkoopsters vraagt nog wel even of wij er bezwaar tegen hebben als er Egyptenaren in de bus zitten?! Nee, is ons antwoord, maar waarom vraag je dat? De Russen schijnen hier nogal problemen mee te hebben. Wij krijgen spontaan een lachstuip en vragen ons af waarom de Russen dan in godsnaam naar Egypte op vakantie komen, het stikt hier namelijk van de Egyptenaren (net zoals er ontzettend veel Fransen in Frankrijk zijn).

Dag 3: maandag 15 januari (Hurghada)

Marcel is vanochtend al vroeg uit de veren, hij gaat namelijk duiken. Anouk besluit in het hotel te blijven want in januari duiken is zelfs in Egypte erg koud, en sommige mensen blijven nou eenmaal mooi weer duikers. Marcel doet twee duiken maar is wederom weer niet onder de indruk, al is het duiken hier wel mooier dan in Sharm El Sheik. We beginnen echt veel te verwend te raken als we nergens meer van onder de indruk raken! Anouk vermaakt zich nog een dagje aan het zwembad maar helaas staat er een fikse wind en dat maakt het een beetje koud. ’s Avonds pakken we wederom de lokale bus naar El Dahar. Dit is het oude stadscentrum van Hurghada. Ook hier veel souvenirwinkels maar heel weinig toeristen vergeleken met Sakkala. Het probleem is dus dat wij zo veel opvallen in het straatbeeld dat we bij bijna elke winkel naar binnen worden getrokken. Dit hangt ons na een half uur al de keel uit en we besluiten terug te gaan naar Sakkala waar we als echte Hollanders lekker verder ‘kijken, kijken en niet kopen’. Dit lijkt wel een Egyptisch gezegde want je hoort het hier op elke hoek van de straat.

Dag 4: dinsdag 16 januari (Cairo)

Omdat acht dagen erg kort is en we nog wat meer dingen in Egypte wilden doen, hebben we besloten Cairo in een dag te doen. Dat betekent een hele lange dag want Cairo is maar liefst zes uur rijden vanaf Hurghada. ’s Ochtends worden we al om 01.30 opgehaald in ons hotel en een half uur later op het busstation gedropt waar ze ons in een lokale bus zetten vol met Egyptenaren. Nu snappen we ook waarom ze bij het reisbureau vroegen of we er bezwaar tegen hadden als er Egyptenaren in de bus zaten. Wij als wereldburgers hebben daar uiteraard geen bezwaar tegen en we moeten eerlijkheidshalve toegeven dat het veel gezelliger is dan in de toeristenbus. Over het algemeen zijn de Egyptenaren een heel vriendelijk volkje, ontzettend nieuwsgierig, ze kletsen de oren van je hoofd als ze wat Engels spreken en ze als ze eten bij zich hebben schuiven ze al snel een stuk naar jou toe. Als we midden in de nacht een toiletstop maken trekt Anouk overigens wel weer heel veel aandacht met haar blonde kop met haar. Ze laten even allemaal de waterpijp voor wat ie is om toch eens naar die vreemde blanke mevrouw te kijken die daar uit de bus komt rollen.

Om half acht zijn we eindelijk in Cairo waar we bij de bushalte moeten wachten op onze gids die ons om acht uur komt ophalen. Hij brengt ons naar het Hilton waar inmiddels al meer toeristen bij elkaar zijn en waar we in groepjes worden verdeeld. Een groep Russen en een groep overige toeristen! In het hotel krijgen we beetje een India gevoel, we zijn weliswaar in het Hilton, toch zie je hier en daar vlekken in de vloerbedekking en bladert de verf van de deur in het toilet. Dit zagen we zo vaak in India, poepie sjiek maar als je verder keek dan zag je dat het toch allemaal niet zo netjes was (waarbij Singapore dan weer het andere uiterste is). Vanuit het Hilton vertrekken we naar het Egyptisch museum. Toegeven, we hebben heel veel gezien tijdens onze wereldreis maar hiervan waren we zwaar onder de indruk. De Egyptenaren hadden al een hele beschaving opgebouwd terwijl wij nog in berenvellen rondliepen. Prachtige sieraden, graftombes, sarcofagen etc. werden door de Egyptenaren gemaakt. Het dodenmasker van Toetachamon is het topstuk van de collectie, echt prachtig, gemaakt van 11 kilo goud en zo perfect gevormd. We boffen ook met onze gids die echt heel veel achtergronden weet te vertellen over zo wat elk stuk uit de collectie. Na twee uur verlaten we het Egyptisch museum, jammer, want we hadden er nog wel iets langer rond kunnen dwalen.

Ook tijdens deze excursie komen er niet onderuit: de commissieshop. Dit is Anouks favoriete winkel (zie hiervoor Delhi – India) en het blijft altijd een kunst hoe lang het duurt voordat ze haar liever kwijt dan rijk zijn. We belanden in een papyrus museum, dat woord museum is een afleiding want het is gewoon een doodordinaire papyrus shop. Weliswaar ligt de prijs hier 5x hoger dan in Hurghada, maar dit is dan ook echt authentiek door een echte papyrus artiest gemaakt. Anouk maakt een foto van een van de doeken (wat dus blijkbaar absoluut niet mag) en na vijf minuten worden we al naar buiten gekeken (een recordtijd!). Vervolgens door na de buffetlunch en dan het hoogtepunt van de dag: de piramides van Giza.

Als je foto’s van de piramides ziet, zie je altijd die enorme gebouwen in een enorme lege woestijn staan. Nou, schijn bedriegt. Cairo, een stad met 20 miljoen inwoners en maar liefst drie miljoen auto’s is in de laatste decennia zo hard gegroeid dat hier de piramide staat en 200 meter verderop de stad begint. Maar het blijven heel indrukwekkende gebouwen. Wederom zijn we zwaar onder de indruk van Egypte. In totaal staan er negen piramides, de grootste voor vader, de iets kleiner voor de zoon en de kleinste van de drie voor moeders. De zes kleinste piramides zijn voor de bijvrouwen gebouwd. Als je achter de grootste piramide de woestijn inloopt kun je een prachtige foto maken van alle piramides op een rij. Je moet dan wel even een hele hoop Egyptenaren met een kameel of souvenirs omzeilen. Maar bij het zien van die kameel kregen we alweer pijn is ons achterwerk en moesten we terug denken aan de tweedaagse woestijnsafari per kameel die wij ooit gemaakt hebben. We besloten dus maar braaf te lopen, wat die Egyptenaren dan ook weer heel raar van ons vonden. Na de piramides kijken we nog even rond bij de Sphinx. De sphinx staat een eindje voor de piramides, als een soort bewaker op de uitkijk. Helaas zonder neus, volgens ons gids was deze er afgeblazen door Napoleon, maar anderen doen dit weer af als een onzin verhaal.

Gelukkig staat er nog een commissieshop op het programma, dit keer een parfumfabriek die zelfs aan alle grote parfumhuizen in Europa levert. Hmmm, waar heb ik dit eerder gehoord? Maar wij zijn zo uitgeput van het heel de dag rondsjouwen en we hebben vanochtend weinig geslapen in de bus, dat Anouk al tijdens het verkooppraatje in slaap valt. Het is ook nog eens een manier om dit soort winkels te overleven. Om 18.00 uur stappen we weer in de bus naar Hurghada, dit keer in een toeristenbus stampvol klagende Russische toeristen. Het is ook nog eens snikheet en al bij de eerste stop probeert de verkoper bij het benzinestation ons op te lichten door ons het dubbele van de normale prijs te laten betalen. Gelukkig zijn de meeste van ons niet op hun achterhoofd gevallen en houd hij er geen extra zakcentje aan over. Als we eindelijk na zes uur rijden Hurghada bereiken gaat onze chauffeur nog op zijn dooie gemak iedereen afzetten en wij besluiten af te haken. Het is inmiddels half twaalf, we zijn al ruim 22 uur onderweg en we hebben honger. We stappen uit bij de McDonald’s, eten op ons gemak, gaan nog een keer naar het toilet en zoeken nog op ons gemak een taxi. Als we na een uurtje terug zijn bij het hotel zien we net de bus voor ons neus wegrijden, dat was dus een verstandig besluit om eerder uit te stappen.

Dag 5: woensdag 17 januari (Hurghada)

We verslapen ons en komen pas om 12.00 uur uit bed. We hebben dus helaas het ontbijt gemist en besluiten maar een vroege lunch te nemen bij de Pizzeria naast ons hotel. ’s Middags gaan we lekker op het privé strand van ons hotel liggen. Je hoort ons niet klagen over deze luxe hoor, het went snel. ’s Avonds gaat we naar Sakkala. Anouk heeft hier een aantal dagen geleden wat t-shirts gekocht en ze wil er nog een paar hebben. Bij de kassa staat een Russisch stel. Hij koopt voor 20 dollar aan t-shirts en zij wil graag een sjaaltje hebben wat bij de kassa ligt. Ze vraagt aan de verkoper wat het kost. Three dollar, after discount, two dollar. Ze wil het sjaaltje voor een dollar hebben en probeert te onderhandelen maar de verkoper blijft zijn poot stijf houden. Uiteindelijk koopt ze het sjaaltje voor twee dollar. Dan is Anouk aan de beurt. We vragen nog voor de grap of wij het sjaaltje voor een dollar kunnen krijgen. Nee, is het antwoord. For you, present! En hij stopt het snel in de tas erbij. De drie Egyptenaren die achter de kassa staan hebben zelf nog de meeste lol om deze grap want ze komen niet meer bij van het lachen. Het is ons na een aantal dagen al wel duidelijk geworden dat die Egyptenaren niet zo weg lopen met die Russische toeristen.

Dag 6: donderdag 18 januari (Luxor)

Vandaag gaan we naar Luxor, op ongeveer vijf uur rijden van Hurghada. Hier woonden vroeger de koningen van Egypte, maar een latere dynastie heeft ook rondom Cairo gewoond. De trip naar Luxor bleek weer een prima staaltje Egyptisch organisatietalent. Om 03.00 uur ’s nachts worden we opgehaald bij ons hotel om vervolgens nog ruimschoots een uur door Hurghada rond te crossen en mensen op te halen. Waarbij we uiteraard regelmatig bij het verkeerde hotel staan, een paar keer de verkeerde kant inrijden en tegen 04.00 uur passeren (jullie raden het al), onze eigen hotel nog een keer. Om 04.00 uur zitten we dan eindelijk in een lokale bus, dit keer met een klein aantal Egyptenaren en een flink aantal toeristen. Helaas is dit een minder luxe bus dan naar Cairo en is het ook nog eens steenkoud in de bus. Maar als we naar een paar uurtjes slapen wakker worden is het landschap indrukwekkend. Die enorme droge woestijn en dan langs de Nijl een enorme groene bedding waar de gekste dingen verbouwd worden. Overvolle bussen worden afgewisseld door karren getrokken door ezels. En zo ver als je kunt kijken mannen op straat. Vrouwen zie je hier nauwelijks in het straatbeeld, dat was ons in Cairo ook al opgevallen. Na aankomst in Luxor worden we overgezet naar twee kleinere busjes, opnieuw worden de Russen gescheiden van de rest. Hadden we in Cairo nog een perfecte en leuke gids, in Luxor treffen we het vandaag echt niet. Mister Guide is een enorm druk bezet baasje. Zo telt hij elk kwartier zijn geld, zit hij constant mobiel te bellen en besteedt hij meer tijd in de commissieshops dan bij de indrukwekkende gebouwen die Luxor rijk is.  Hij heeft de irritante gewoonte ons constant op te jagen door te roepen ‘quickly, quickly, hurry up before the tourist from Hurghada all come in’ terwijl hij vanochtend een uur bezig is geweest 12 man in een busje te krijgen. Dan vragen wij ons af, wie moet er hier nou ‘hurry up’ doen. Daar komt nog bij dat hij een heel verhaal in het Duits afsteekt, vervolgens twee zin naar het Engels vertaalt en dan weer snel doorloopt naar de volgende bezienswaardigheid. Kortom, wij worden al snel gillend gek van hem.

’s Ochtends brengen we als eerste een bezoek aan de Karnak tempel. Heel indrukwekkend met zijn 134 pilaren en ondanks het feit dat hier ooit de Nijl dwars doorheen stroomden, is het goed bewaard gebleven. En het blijft onvoorstelbaar hoe die Egyptenaren dit allemaal voor elkaar kregen terwijl wij nog in berenvellen rondliepen. Zo staan er enorme obelisken van bijna 20 meter hoog, die per boot vanuit Aswan over de Nijl naar Luxor zijn gebracht. We zijn er zo van onder de indruk dat we de tijd vergeten en een kwartier te laat bij de bus zijn. Onze gids piswoest want we moesten naar de papyrus winkel. We besluiten er wat van te zeggen, dat Mr Guide zelf al de hele dag overal te laat mee is hoeft ie nu niet op ons af te schuiven. Oeps, dat is dus gezichtsverlies voor onze gids. Maar als wij even later in het Nederlands tegen elkaar zeggen dat hij geen fooi krijgt is hij de rest van de dag poeslief tegen ons. Maar voor ons heeft Mr Guide al afgedaan en bij de papyrus winkel stappen we net zo snel weer naar buiten als hij ons naar binnen probeert te lokken, met als antwoord dat we al drie rollen papyrus in Cairo hebben gekocht. Vervolgens gaan we lunchen wat weer een enorm spektakel is met 40 Russen die zich op het buffet storten.

Daarna rijden we door naar de vallei der Koningen. We maken eerst nog even een tussenstop bij een commissiewinkeltje waar iedereen alweer in de bus zit behalve …. Mr Guide himself. Marcel plukt hem dus maar even uit de winkel zodat we weer verder kunnen. Deze meneer komt met stip binnen in onze ‘Slechte gidsen top vijf’.

In de vallei werden de vroegere koningen van Egypte begraven in schitterende graftombes. Ondanks dat er hard gewerkt wordt zijn er eigenlijk nog maar een paar tombes toegankelijk voor het publiek, de rest is men nog aan het restaureren. De tombes zijn echt prachtig met van boven tot onder hiërogliefen die zelfs na duizenden jaren nog geen kleur verloren hebben. En als we een stukje naar boven lopen heb je een prachtig uitzicht over Luxor en de Nijl. Het blijft vreemd, aan de ene kant die gortdroge woestijn en aan de andere kant die groene Nijldelta.

Ter afsluiting maken we nog een tochtje over de Nijl naar het bananeneiland. Maar dit stelt niks voor en is eigenlijk geen aanrader. We hebben achteraf een beetje spijt dat we Luxor niet op eigen houtje hebben gedaan in plaats van met een excursie. We hebben heel veel tijd in winkels doorgebracht en maar 2x een uur bij de echte bezienswaardigheden rondgekeken.

En dan komt het meest vreemde van de hele dag, we gaan in konvooi terug naar Hurghada. Om zes uur vertrekken er maar liefst vijftig kleine en grote bussen, personenwagens en jeeps vanuit Luxor naar Hurghada. Overal zijn de wegen afgezet en kunnen we aan een stuk doorrijden. Onderweg stoppen we bij een enorm wegrestaurant met heel veel toiletten, restaurants en opnieuw souvenierswinkels. Eigenlijk is de hele situatie hilarisch. In 1997 is er een bomaanslag geweest op toeristen en sindsdien is dit konvooi ingesteld. Overal langs de weg staat leger en politie om de toeristen maar vooral een veilig gevoel te geven. Maar als ik nu als terrorist een aanslag wil plegen in Egypte dan kun je toch nergens beter zijn dan in dit konvooi van Luxor naar Hurghada. Honderden toeristen tegelijk en heel veel media-aandacht daarna. Het zal wel aan ons liggen maar wij voelen ons niet echt veiliger dan in de gewone lokale bussen. Tel daarbij nog eens op dat we er bijna zeven uur op rijden terug naar Hurghada en dat we ’s avonds als we eindelijk in bed liggen compleet gaar zijn.

Dag 7: vrijdag 19 januari (Hurghada)

Dag 7 gebruiken we om bij te komen. Cairo en Luxor waren slopend (maar wel heel indrukwekkend) en we blijven lekker op het privestrandje bij ons hotel hangen. We komen ’s avonds nog wat laatste souvenirs voordat we morgen weer naar huis vliegen en zijn nu dus weer wat papyrus en een waterpijp rijker. ’s Avonds slenteren we nog voor een laatste maal door Sakkala en duiken de zijstraten in. Hier minder souvenirwinkels en veel meer authentiek Egypte. En een broodje shoarma voor 50 Eurocent!!

Dag 8: zaterdag 20 januari (Amsterdam)

De wind is een aantal dagen geleden gedraaid en dat is te merken. ’s Middags om 13.00 is het maar liefst 39 graden in de zon. Maar na 15.30 koelt het hard af en is het ineens nog maar 25 graden als de zon ondergaat. We sluiten de vakantie af met een diner bij het Hardrockcafe en stappen snel in de bus die al op ons staat te wachten. Foutje van het hotel, in plaats van 18.30 stond er op de lijst dat we om 19.00 uur zouden vertrekken. We vertrekken keurig om half tien weer richting Nederland waar we ’s nachts na een vlucht met een klein beetje turbulentie weer veilig landen.

Russische toeristen

We hebben ze hierboven al een paar keer genoemd, maar nu even een korte terugblik op de Russische toeristen in Egypte. Uiteraard hadden we al vaker de klaagzang gehoord van collega’s, vrienden en kennissen. Het fenomeen ‘de Rus’ is niet meer weg te slaan uit landen als Turkije en Egypte. Sinds Gorbatsjov de Perestrojka in Rusland heeft ingevoerd is de gemiddelde Rus een stuk rijker geworden en wil hij of zijn natuurlijk ook op vakantie. Helaas hebben ze nog steeds niet het budget van een gemiddelde West-Europese vakantieganger en daarom is men er niet overal even blij mee.

Maar laten we bij het begin beginnen, onze eerste avond in de eetzaal van het hotel. In de eetzaal is er een lopend buffet, zoals je vaker ziet in grote hotels. Nu pakken wij meestal eerst soep, eten die op, lopen terug voor wat salade, eten de salade eerst keurig op, gaan nog eens terug voor het hoofdgerecht en als we dan nog niet vol zitten pakken we nog even een toetje mee. De Rus heeft een andere volgorde. De Rus pakt een enorm bord, gooit daar tegelijkertijd salade, vlees, rijst, aardappelen, groente en een toetje op. En pakt in zijn andere hand een kom vol soep. Dat alles wordt naar de tafel gebracht waar het spektakel begint. Ik zal het proberen netjes te omschrijven als ik zeg, dat zelfs een varken een stuk beschaafder eet dan de gemiddelde Rus. Wat een zwijnenstal. Alsof ze nog op voedselbonnen leven. En als ze het eten niet lekker vinden, dan laten ze het gewoon staan. Het lopend buffet is sowieso erg moeilijk voor de Rus. In plaats van netjes in de rij te gaan staan schieten ze van links naar rechts zonder daarbij op of om te kijken. Ze dringen voor of lopen je gewoon ondersteboven. Gelukkig weten wij daar wel raad mee, wij lopen ze gewoon omver. Dan kijken ze wel even raar op maar ze durven er toch niks van te zeggen.

En ze gaan dan wel op vakantie, echt geld besteden zoals andere toeristen dat doen, zie je de Rus niet doen. De zuinige Hollander is vervangen door de Rus. Bij het eten wordt geen drinken besteld, ze kopen nauwelijks iets in de souvenirwinkels en een terrasje pikken is al helemaal uit den bozen. De Rus heeft gewoon niet veel te besteden, bovendien is de Roebel nou ook niet een valuta waar men in Egypte warm voor loopt. Daar zit hem waarschijnlijk ook de kneep bij de Egyptenaren, want wij hebben regelmatig gemerkt dat de Egyptenaren niet blij zijn met de Rus. Men klaagt dat de Rus onbeschoft is, maar misschien ligt het meer in het feit dat de Rus gewoon niet genoeg geld besteedt tijdens zijn vakantie.

Tel daarbij op dat er steeds meer andere Europese toeristen wegblijven vanwege de Rus. Maar is dat nou ook echt nodig? Wij vonden het zelf wel meevallen. Okay, onze types zijn het ook niet maar in het laagseizoen valt er nog wel mee te leven en eigenlijk hebben we er heel de week vreselijk om gelachen. Misschien is dat in het hoogseizoen anders, maar Egypte is en blijft een prachtig land en om dan vanwege die Russen weg te blijven is zonde.

Egyptische verkopers

De verkopers onderscheiden zich niet van andere verkopers in andere delen van de wereld, ze zijn vaak net zo opdringerig en sommige zijn echt ronduit vervelend. Beleefd blijven, glimlachen en vooral je poot stijf houden is vaak de beste methode bij deze mensen. Het eerste wat ze vragen als ze je op straat aanspreken is ‘Where do you come from?’en ‘Which hotel are you staying?’. Voor ons lijken dit beleefde openingszinnen om een gesprek met je aan te knopen maar in wezen bepalen zijn op die manier al de verkoopprijs. Beantwoord de vraag maar eens met Russia en El Samaka Beach hotel of met Holland en het Hilton. Bij dat laatste antwoord zul je zien dat de prijzen omhoog vliegen. Verder hebben Egyptische verkopers de neiging om een hand uit te steken alsof ze die willen schudden en vervolgens niet meer los te laten. En maar ouwehoeren over de shop. Op een dag stap je dan zo’n winkel binnen en dan wordt het helemaal moeilijk om weg te komen. Ze trekken letterlijk alles uit de kast. Zo had Anouk een waterpijp gekocht voor tien Euro en volgens Marcel was dat veel te veel geld. Dus wij een andere winkel binnen en vragen daar wat de prijs is voor zo’n zelfde waterpijp. De verkoper ging meteen van alles uit de kast trekken en wij maar zeggen dat we alleen de prijs wilden weten. En nog een tas pakken en tabak erbij doen en heel die waterpijp in elkaar zetten. Wij bleven netjes zeggen dat we alleen de prijs wilden weten. Uiteindelijk was ie na tien minuten klaar en  vroegen wij nogmaals de prijs. 35 Euro voor de complete set! Wij bedanken netjes en maken aanstalten om de winkel uit te lopen. Hij snapt er helemaal niks van dus wij leggen uit dat we een discussie hadden over de prijs van de waterpijp en daarom alleen maar even bij hem wilden checken of we niet te veel betaald hadden. Tja, dat hij meteen alles uit de kast trekt is zijn fout, wij vroegen alleen om de prijs. Een andere truc is om gewoon een hele bak met kraaltjes waar jij lekker in staat te graaien om te keren op de toonbank (wat ze dan naderhand allemaal weer op moeten ruimen). Wij geloven best dat er veel mensen zijn die dan geen nee meer kunnen zeggen en toch kopen.

Eentje maakte het helemaal klaar. Anouk vroeg om de prijs van een schaal van zo’n 40 cm doorsnede. Van hetzelfde materiaal hadden we al in een winkel een klein doosje gezien en dat kwam op zo’n zes Euro. We dachten dus voor zo’n schaal een kleine 10 – 15 Euro kwijt te zijn. Ja, dat had Anouk dus helemaal verkeerd gedacht. Hij vroeg meteen maar liefst 42 Euro! Waarop Anouk de schaal terug gaf en zonder iets te zeggen de winkel uit liep. De volgende dag spreekt hij ons aan op straat en vraagt ons waarom we wegliepen. ‘Vriend, moet je eens luisteren, als je al zo hoog inzet dan heb ik geen zin om nog met je te onderhandelen’. Om er vervolgens achteraan te zeggen dat we die schaal nu al ergens ander gekocht hebben en weer snel door te lopen. Het was van zijn kant natuurlijk het proberen waard.

Top 5 slechte gidsen

Terwijl wij in Luxor maar weer eens stonden te wachten op onze gids die nog aan het bellen was (of koffie drinken, of geld tellen) hebben we een lijst gemaakt van de vijf meest waardeloze gidsen die wij in ons leven ontmoet hebben. Een goede gids kan een trip maken of breken bleek maar weer eens.

1.      Tanzania. Maandenlang hebben we door Afrika gereden zonder gids. Echter, tijdens een bezoek aan de Ngorongoro krater kregen we er eentje mee. En wat voor een? Hij wist nog net het verschil tussen een giraffe en een olifant, maar daar hield zijn kennis van het Afrikaanse dierenrijk ook echt op. Bovendien hadden we op deze trip ook al een hele fijne chauffeur die midden in het park op zijn toeter ging hangen toen er een hyena voorbij kwam?!

2.      Peru. Twee dagen duurden de trip naar Colca Canyon. Een uiterst bekwame dame die veel wist te vertellen over de omgeving en over de Peruaanse cultuur. Ze had echter een nadeeltje, naar ons idee had ze te vaak Amerikanen in een groep gehad. Ze wilden dat iedereen zich ging voorstellen, we waren een ‘big happy familie’ en vooral het groepsgevoel moesten we in eren houden. Een ding wisten we zeker na deze trip, voor ons nooit geen achtdaagse groepsreis naar Barcelona.

3.      Bolivia. In de Pampas gingen we een eindje wandelen, we vroeg nog aan Mr Guide of we waardevolle spullen mee konden nemen want het water stond behoorlijk hoog, zo midden in het regenseizoen. Maar Mr Guide garandeerde ons dat het geen probleem was om onze videocamera mee te nemen, het water zou tot aan onze knieën komen. Nu weten we nog steeds niet waar hij zijn knieën heeft zitten en we begonnen onze twijfels te krijgen toen het water al tot ons middel stond. We zijn maar omgedraaid en terug naar onze hut gegaan.

4.      Indonesië. Op het eiland Flores stonden we al een tijdje op een bus te wachten die niet op kwam dagen. Toen besloten we maar een bemo (minibusje) te huren met drie andere backpackers. Daarbij kregen we twee chauffeurs, een manusje-van-alles en niet te vergeten, onze geweldige gids. Het enige wat deze gids heeft gedaan is getracht ons de hele dag geld uit onze zakken te kloppen en Anouk heeft er op een gegeven moment wat van gezegd. Toen hield hij eindelijk op met zeuren en konden we nog een beetje genieten van het uitzicht.

5.      Egypte. Onze Luxor-gids komt dus op de vijfde en laatste plaats. Jammer dat we zijn visitekaartje niet gevraagd hebben, anders hadden we dat hierbij even kunnen publiceren en om hem vooral bij iedereen af te raden!

Egypte in het kort!

Hoogtepunt

De piramides in Cairo, het Egyptisch museum, het dal de koningen en de tempel in Luxor. Egypte heeft vele hoogtepunten.

Dieptepunt

Onze waardeloze gids in Luxor.

Internet

Goedkoop, 4 Egyptische pond per uur (7 pond = 1 Euro).

Telefoon

Niet gebruikt.

Hotel

Geboekt via de reisorganisatie in Nederland.

Coca Cola

5 – 15 pond.

Bier

Goedkoop, 7 pond voor een halve liter.

Taxi

15 pond na onderhandelen.

Busticket stad

2 pond per persoon

Busticket land

70 pond voor bijvoorbeeld 6 uur bussen van Hurghada naar Cairo in een luxe airco bus.

Bankzaken

Pinautomaten zijn overal te vinden in Hurghada. Euro’s en dollars worden overal geaccepteerd en wisselgeld in Euro’s is voorradig.

Eten

Ga vooral eens de zijstraten van Hurghada in, een broodje shoarma voor nog geen 50 cent!!

Algemeen

Mooi land, ondanks het massatoerisme. Daar moet je een beetje doorheen kijken en als je net als ons in het laagseizoen gaat valt dat ook wel weer mee.

Terug naar Reisverslagen                         Verder naar Alaaf, Carnaval in het Zuiden