Voor een Euro krijg je ongeveer 10 yuan op dit moment.

Dag 606 t/m 608: maandag 31 oktober t/m woensdag 2 november (Chengdu)
In Chengdu blijven we een paar dagen hangen, even bijkomen van al het reizen van de afgelopen weken. Via het hotel boeken we een toertje naar het pandareservaat. Normaal doen we dit soort dingen met het openbaar vervoer, maar het is een beetje lastig om het reservaat te bereiken. We hebben er al meteen spijt van! We zijn als eersten bij het reservaat, dat is mooi want dan zijn we de groepen toeristen voor die met busladingen tegelijk binnen komen. Maar onze gids heeft andere plannen, hij vliegt door het park heen alsof de duivel hem op de hielen zit. We kunnen bij elke panda even kijken en dan is het alweer 'let's go'. Dat is het enige Engels wat hij kent, we kunnen hem dus niet duidelijk maken dat het wat langzamer mag. Het is 08.00 uur 's ochtends en dat betekent voedertijd voor de pandabeer! Dat is ook het enige moment van de dag dat ze actief zijn, de rest van de dag slapen ze! Het is een hartstikke leuk gezicht zoals de pandabeer daar op zijn rug op bamboe ligt te knauwen. We gaan nog een film kijken en kijken nog even bij de kraamkamers want er is weer een kleintje geboren. Na anderhalf uur door het reservaat racen staan we weer buiten. En wat een verschil met vanochtend vroeg, overal toeringcarbussen en tientallen souvenierverkopers die pandaknuffels verkopen. Bij Sim's Cozy Guesthouse hebben we een eigen kamer met DVD-speler en een hele lading DVD's waar we uit kunnen kiezen. De rest van de tijd in Chengdu brengen we dus lekker in bed door met een flinke stapel DVD's. Als je lang reist is dit soms nodig, even rust, even geen Chinezen om je heen (ze kunnen nogal luidruchtig zijn), even niet met je enorme tas door een mensenmassa wringen en even alles wat je de laatste tijd hebt gezien laten bezinken. Na een paar dagen Chengdu, waar verder niet veel te beleven valt behalve heel veel lekker eten, stappen we weer in de trein, op weg naar Lijiang.

Panda toer: 70 yuan (incl. entree)
Een taxi kost ook niks in China dus als je met meerdere personen bent is het misschien beter om een taxi te pakken, het pandareservaat ligt niet ver buiten de stad en de entree is 30 yuan pp.

Dag 609: donderdag 3 november (Lijiang)
We hebben de onderste bedden in de trein en om 05.00 uur 's ochtends wordt Anouk al gewekt door haar bovenbuurvrouw, die heeft namelijk niet in de gaten dat Europese benen langer zijn dan Chinese benen en terwijl ze uit bed klimt gaat ze bovenop Anouks voeten staan. Gelukkig is het woord Au wel universeel taalgebruik. Om half zeven 's ochtends arriveren we in Panzhihua en terwijl wij nog slaapdronken over het perron lopen zijn de Chinezen al klaarwakker. We vragen ons af of Chinezen ooit op normaal volume tegen elkaar praten want iedereen loopt te schreeuwen. Buiten staat een hele rij bussen klaar en wij stappen in de bus naar Lijiang. Dat gaat makkelijk denken we nog, maar als we 3 yuan (30 eurocent) voor de bus moeten betalen lijkt er toch iets niet te kloppen. We rijden naar een busstation een half uur verderop en daar moeten we allemaal de bus uit en een ticket kopen voor de bus naar Lijiang. Deze bus vertrekt over een uur dus gaan we even ontbijten. Als we later de bus naar Lijiang instappen komt die bus ons wel erg bekend voor en ook de chauffeur heeft een bekend gezicht! Het is dezelfde bus die ons vanochtend bij het station heeft opgehaald. Het is een systeem, maar de logica ervan ontgaat ons weer totaal! Door prachtig groen landschap rijden we naar Lijiang en voor het eerst sinds we in China zijn zien we en helder blauwe lucht. Het lijkt altijd of er een soort mist over China hangt. In Beijing komt dat door woestijnzand van de Gobi woestijn. Verder zuidelijk komt het door de zware industrie en de kolen die men verbrandt om energie op te wekken. Marcel heeft al dagen last van diarree en halverwege de busrit houdt hij het niet meer vol, maar hoe leg je een Chinese buschauffeur uit dat hij moet stoppen?! Nou, heel simpel, benauwd kijken en met een toiletrol zwaaien. Na 12 uur treinen en zeven uur bussen zijn we in Lijiang. We pakken een taxi naar de oude stad en daar treffen we geen aardig oud stadje aan, maar een soort Efteling. Naxi mensen in klederdracht gaan met paard en al op de foto, zover als je kunt kijken zie je souveniershops en (daar zijn ze weer) de rode hesjes, gele petten en blauwe button Chinese toeristen zijn ook in grote getallen aanwezig. Na de eerste schrik kijken we nog eens goed rond en dan is het toch eigenlijk wel een leuk stadje, ook al is er dan niks authentieks meer aan te ontdekken. Maar dat is overal in China, zodra ze een mooi plekje hebben, maken ze er meteen een grote attractie van met kabelbaantjes, kerstverlichting, souveniershops, etc. En dan volgen als snel de busladingen Chinese toeristen!

Treinticket Chengdu - Panzhihua: 108 yuan
Bus Lijiang: 62 yuan
Tea Horse Family Guesthouse: 70 yuan

Dag 610: vrijdag 4 november (Lijiang)
We proberen wat uit te slapen maar dat is een beetje moeilijk in een klein hotel met aardig wat Chinezen. Die beginnen namelijk 's ochtends al heel vroeg met schreeuwen. Wij denken dan dat ze ruzie hebben maar dat is de normale manier van praten in China. Waarschijnlijk zijn alle Chinezen stokdoof van al dat getoeter en volumeknoppen op het hoogste niveau. We gaan ontbijten en door de oude stad slenteren. Lijiang heeft leuke kleine straatjes met kanalen en bruggetjes. Best leuk, als je al die souveniershops weg denkt. Na een tijdje rondslenteren gaan we wat eten maar ook dat is aangepast aan de toerist. Loempia met tomatenketchup, smaakloze noodlesoep en veel te zoete spare ribs. En de Chinese keuken is zo goed, die heeft geen aanpassing nodig! We gaan op zoek naar het echte China en dat is in Lijiang ook nog te vinden, je moet alleen even van het gebaande pad af gaan. We wandelen naar het einde van de oude stad en belanden op een markt. En dat is dus weer gezellig Chinees. Vlees ligt gewoon op de toonder (inclusief de varkenskop), Chinezen staan te vechten om een staplaats, bergen chillipeppers. Geweldig! De Chinezen vinden het zelf ook leuk dat wij de markt interessanter vinden dan de oude stad. 's Avonds gaan we uit eten bij de monkey bar. Voor 12 yuan eten wat de pot schaft en 's morgens reserveren. In het hotel hebben we Bas en Anoek leren kennen en die gaan gezellig mee eten en daarna nog bieren tot laat in de avond.

Tip:
Het echte China ontdekken? Volg de rode hesjes, gele petjes en blauwe buttons. Als zij links afslaan, ga jij rechts af!

Dag 611: zaterdag 5 november (Lijiang)
De oude stad heb je na een dag wel gezien, dus besluiten we een fiets te huren. Dat heeft nogal wat tijd nodig! Bij de eerste fietsverhuur vind Anouk een geschikte fiets maar Marcel kan niks vinden (trapper ligt er af, lekke band, etc.). Op naar de volgende fietsverhuur, daar vinden we een tandem. Dat lijkt ons nou erg leuk om onze Chinese medemens mee te vermaken. Een probleempje: made in China! Na 2x trappen doet de tandem het niet meer. Terug naar de fietsverhuur (och, het houdt je van de straat zullen we maar zeggen). Anouk kiest een oud Chinees model fiets met veel te groot stuur (alleen de zijwieltjes ontbreken nog), Marcel gaat voor een flitsende mountainbike waarop hij al na tien minuten zadelpijn heeft. We fietsen naar een oud dorpje in de buurt van Lijiang waar de vrouwen in traditionele klederdracht lopen met daaronder jeans en All star gympen. Niet echt spectaculair dus, maar wie zijn wij om te zeggen dat ze niet mee mogen gaan met de moderne tijd! Marcel heeft inmiddels zo'n zadelpijn dat we maar omdraaien en onze fietsen weer inleveren!

Openbare toiletten in China
Een verhaal voor mensen met een sterke maag en pas lezen nadat je gegeten hebt!
In China tref je op bijna elke straathoek en onderweg openbare toiletten aan. Het is echter altijd een verrassing wat er zich achter die muur bevindt. Ten eerste, gebruik maken van een toilet in China is een sociale gebeurtenis. Je bent nooit alleen in de toilet. Ten tweede, bij sommige toiletten moet je betalen. Dat wil echter niet zeggen dat een toiletjuffrouw regelmatig het toilet schoonmaakt. Daar kunnen wel eens een paar dagen of weken overheen gaan. In principe zijn er altijd hurktoiletten, Westerse toiletten tref je soms in de betere restaurants, bij sommige toeristenattracties en in de nieuwere treinen. Voor de rest is het dus een kwestie van bilspieren trainen. Hier volgen enkele van onze favoriete openbare toiletten:
- Het grote gat:
Een kuil graven van twee bij twee, daarover een paar planken leggen, ongeveer 15 cm uit elkaar. De bedoeling is dan dat je tussen deze twee planken mikt. Te gebruiken door maximaal vier personen tegelijkertijd (op weg van Panzhihua naar Lijiang).
- Stromend water:
Een gleuf met stromend water, daaroverheen bouw je dwars een paar muurtjes van 50 cm hoog. Voordeel hierbij is dat je snel moet plassen doordat je het stromende water hoort (of misschien omdat je vijf paar Chinese billen voor je ziet). Deze toilet vind je in Xian, bij de souvernierkraampjes van het Terracottaleger.
- Bergafwaarts:
Muurtje bouwen, vlakbij een steile bergwand, gat in de grond en zo loopt alles bergafwaarts de rivier beneden in. Voordeel hierbij is dat datgene wat diep valt minder stinkt. Opnieuw, op weg naar Lijiang.
- Gat te groot:
Deze is vooral populair bij benzinestations. Een groot gat maken, twee gaten in het beton boren, dan tot de ontdekking komen dat het gat te groot is en dan met planken het gat (te klein) maken. Op weg naar Lanzhou vanuit Xiahe.
Deze toiletten zijn helemaal gratis en voor niks en worden nooit schoongemaakt! Soms hebben we geluk, dan treffen we een mooi betegelde gleuf aan. Dit wil echter nog niet zeggen dat de toilet dan wel schoon is. Chinezen zijn namelijk echte vuilakkers, al het andere afval rondom het toiletgebruik zoals toiletpapier, luiers, etc. wordt lukraakin de toiletruimte rondgesmeten. Ook als er een prullenbak aanwezig is. Dus we hebben een gleuf of gat als toiletpot, soms een prullenbak, heel soms toiletpapier (in de trein, maar dat is na een uur al op, dat vreten Chinezen denken wij) maar we hebben nooit of te nimmer een deur (behalve in diezelfde trein). Als je dus op je gemak achter een muurtje zit kan het dus gebeuren dat er een hele lading Chinezen ineens voor je neus staan terwijl jij nog bezig bent. Och, met 1,3 miljard Chinezen is een beetje privacy misschien ook te veel gevraagd. Dan is er nog een klein probleempje voor ons: we kennen de karakters man/vrouw nog niet uit elkaar houden. Zoals Anouk ontdekte op weg naar Lijiang (dat was een memorabele busrit qua toiletgebruik). Anouk liep per ongeluk de mannentoilet in, net na de lunch. Daar zitten dus drie Chinezen op een rij (geen muur er tussen dit keer) gezellig een grote boodschap weg te brengen, een sigaret te roken en geanimeerd een gesprek te voeren. Zoals al eerder gezegd: toiletten in China zijn een sociale gebeurtenis!

Dag 612: zondag 6 november (Qiaotou)
Morgen willen we de Tiger Leaping Gorge gaan lopen en daarom vertrekken we vandaag op ons gemak naar Qiaotou. Daar belanden we bij Margo's Gorged Tiger Cafe. Margo zelf is op zich al een attractie. Acht jaar geleden vanuit Australie in de gorge belandt, nog verstrooider dan een proffesor (gemiddeld 5x per dag de sleutelbos kwijt) en zo gek als een deur! Het gezelschap binnen is al net zo! Een Australisch stel, in de vijftig, overjarige hippies die constant een joint roken en fantastische verhalen kunnen vertellen over het hippietrail dertig jaar geleden (toen je nog van Istanbul via Afghanistan naar Kathmandu kon reizen). Wij arriveren rond 16.00 uur bij Margo en iedereen zit al aan het bier, wij sluiten ons hier graag bij aan!

Dorm Gorged Tiger: 10 yuan

Als je wat rustiger wilt zitten, 200 meter verderop zit Jane's. Ook erg goede verhalen over gehoord al zal Margo je proberen op straat te vangen en je naar een ander hotel sturen. Ze hebben namelijk al een tijdje ruzie met elkaar.

Dag 613 en 614: maandag 7 en dinsdag 8 november (Tiger Leaping Gorge)
Voordat we verslag doen van onze trekking door de Tiger Leaping Gorge even het volgende. In tegenstelling tot wat de Lonely Planet schrijft is er wel drinkwater verkrijgbaar op het pad, gewone flessen mineraalwater zijn om de twee uur verkrijgbaar. Het eten is voortreffelijk (opnieuw in tegenstelling tot de LP) en je vindt zowel Chinees als Westers eten bij de diverse guesthouses. En wij gooien de LP van China binnenkort op de brandstapel!!

De eerste dag is een moeilijke start, het vele bier zit nog in de benen, Marcel heeft nauwelijks geslapen en we starten veel te laat, pas om half twaalf. Daardoor passeren we de 24 bends te laat op de dag waardoor het veel te heet is. Het eerste stuk van de gorge slingert door kleine dorpjes, langs landbouwvelden. Het pad is niet altijd even duidelijk en na een uurtje wandelen lopen we dan ook gigantisch fout! Een of andere Chinees heeft namelijk pijlen naar zijn guesthouse (Old Horse Guesthouse) gezet, waardoor we helemaal van het pad afraken. Via een steil, smal paadje waarover normaal de geiten lopen, moeten we naar boven klimmen, naar de 24 bends . We lopen de hele weg naar boven China, Chinezen en meer specifieker: Chinezen met potjes rode verf en een kwast, te vervloeken! Na een rustpauze beginnen we aan de 24 bends, mentaal het zwaarste stuk van de tocht. Elke keer denk je dat je er bijna bent, maar dan komt er weer een bocht. Bovendien is het veel te heet. Na de meer dan 24 bochten wordt het pad een stuk makkelijker en wandelen we naar het Tea Horse Guesthouse. Vijf uur wandelen op een dag is genoeg en we besluiten hier te overnachten. Om 20.00 uur liggen we al op bed, moe van het wandelen en om warm te blijven, want buiten koelt het behoorlijk af. De volgende ochtend vertrekken we vroeg, om 09.00 uur zijn we alweer aan de wandel. Het weer is helemaal omgeslagen, het is bewolkt en we moeten stevig doorlopen om warm te blijven anders koelen we te veel af. Wat een verschil met gisteren! De gorge is prachtig, besneeuwde bergtoppen, groen overal waar je kijkt en honderden meters naar beneden loopt de rivier. Jammer dat dit er over een paar jaar niet meer is, want ook hier zijn er plannen om een dam te bouwen. Op het pad zelf valt niet veel te beleven, we komen nauwelijks Chinezen tegen, ook zijn er zo hoog in de gorge geen dorpjes meer, alleen wat guesthouses. Soms blokkeren wat kippen of geiten het pad,verder complete rust! We lunchen bij Halfway Guesthouse, mooie locatieen de toilet heeft een geweldig uitzicht op de gorge. De eigenaar vraagt of wij een waterkruik die iemand vergeten is bij Tina's af willen geven. Stom, want daardoor missen we een stuk van het hoge pad en moeten we over de weg naar Sean's en Walnut Garden (het eindpunt) lopen. Vandaag worden ook alle Chinese waterkruiken vervloekt. Ons idee was om bij Sean's in de zon bier te drinken en daar te overnachten. Helaas schijnt de zon niet en bij Sean's is het niet zo gezellig. We besluiten dus nog dezelfde dag terug te keren naar Margo, daar onze spullen op te halen en vanavond nog naar Zhongdian te vertrekken. En zo arriveren we rond 20.00 uur in Zhongdian. Plannen zijn er om gewijzigd te worden ten slotte!

Dragon Cloud Hostel Zhongdian: 60 yuan

Dag 615: woensdag 9 november (Zhongdian)
Zhongdian wordt tegenwoordig Shangri-La genoemd, zie je wel, die Chinezen breken hun tong er dus ook over. Volgens de Lonely Planet (die sowieso binnenkort op de brandstapel belandt, al die onzin die er geschreven wordt) moet je naar Zhongdian als je niet naar Tibet gaat. Zhongdian heeft een enorm klooster net buiten de stad. We gaan een kijkje nemen vanochtend (heel makkelijk, het is het eindpunt van bus nummer drie) en het is inderdaad heel indrukwekkend maar eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat Xiahe meer Tibetaans is dan Shangri La. De middag brengen we door op een terrasje in de zon, een beetje opwarmen want 's avonds vriest het hier. We wandelen door de stad, maar het moderne Chinese gedeelte is wederom veel beton. De oude stad is leuk om te zien maar staat compleet in de steigers, overal is men aan het (ver)bouwen. 's Avonds gaan we met Bas en Anouk en twee Engelsen uit eten in de oude stad. We willen nog even op het plein rondkijken maar dat is onmogelijk, de hele stad is uitgelopen en staat op het plein te dansen. Iedereen doet mee, de politie, kantoorpersoneel, de souvenierverkopers en .... Anouk. We kunnen nergens bij dus onder het motto: If you can't beat them, join them, sluit Anouk zich maar bij de meute aan. Het lijkt makkelijk, dat Tibetaans dansen, maar probeer maar eens je rechterarm naar voren te halen en tegelijkertijd je linkerbeen naar achteren te slingeren. De lokalen vinden het in ieder geval prachtig. Je ziet ze denken, weer zo'n toerist zonder ritmegevoel! En als Anouk het eindelijk onder de knie heeft wordt het tempo opgevoerd, dit is niet leuk meer! In het restaurant belanden we naast een tafel met officials. Er wordt een tolk te voorschijn gehaald en die verteld ons dat de officials met ons willen proosten. De vrouwen hebben het makkelijk, die zitten aan de thee. De mannen drinken kleine glaasjes bier die in 1x achterover worden geslagen. En als die officials een voor een aan onze tafel verschijnen om te proosten krijgen de mannen het erg zwaar. Gelukkig zijn de officials na een tijdje behoorlijk dronken en moeten ze elkaar zelfs ondersteunen om naar de wc te gaan. Het proosten houden ze maar even voor gezien!

Entree klooster: 10 yuan

Dag 616: donderdag 10 november (Dali)
We houden Zhongdian voor gezien en gaan de warmte opzoeken, op weg naar Dali dus! We hebben besloten overdag te reizen, dan zien we nog wat van de omgeving. Een slaaptrein of –bus is ideaal maar je ziet ‘s nachts zo weinig. Bovendien vertelde een van de medewerkers van het Dragon Cloud hostel: ‘Guests don’t like sleeperbus, sleeperbus smells bad’. Het blijft een grappig taaltje, dat Chinees Engels. We rijden in 7,5 uur (en dus geen tien uur meer zoals een paar jaar geleden) naar Dali. Door een prachtig groene omgeving, langs kleine Chinese dorpjes die in niks op de Chinese steden lijken (lees: weinig gebruik van beton). In Dali laten we ons afzetten in de toeristenstraat, vol met hotels en Westerse restaurants. Er komt een Chinese vrouw naar ons toe, prachtig gekleed in klederdracht. Of ze ons kan helpen met een hotel zoeken, guesthouse nummer 5 misschien? Wij willen graag naar hotel Wonderland, is ons aangeraden door diverse mensen. Nee, dat kent ze niet! Later blijkt ze er bijna met haar neus bovenop te staan, maar ze krijgt hier waarschijnlijk geen commissie. Marcel loopt richting het hotel, wat wij inmiddels ook gevonden hebben, en de Chinese dame zet de achtervolging van Anouk in. Ok, dan geen hotel. Misschien wil Anouk souveniers kopen? Nee dank je! Na meer dan zeven uur bussen wil je graag even douchen en eten. Ze pakt Anouk bij haar arm, of Anouk misschien hasj wil kopen. Wat een domper! Prachtig gekleed en dan hasj verkopen.

Hotel Wonderland: 60 yuan
Een van de betere hotels in Dali. Personeel is supervriendelijk, schone kamers en ze serveren een stevig ontbijt.

Dag 617: vrijdag 11 november (Dali)
Vandaag lassen we weer eens een dagje relaxen in: wassen, beetje wandelen, winkelen, noodles slurpen. Dali is op zich geen bijzonder stadje, maar de omgeving rondom Dali is prachtig. Dali bestaat voornamelijk uit souvenierwinkels, te veel Westers restaurants (bijna allemaal leeg ‘s avonds) en weer hele groepen rode hesjes, gele petjes en blauwe buttons. Ja, ze zijn weer van de partij! Net buiten de stadsmuren van Dali kun je met dames in traditionele Naxi klederdracht op de foto. Hiervoor betaal je vijf yuan en al die Chinese toeristen betalen hier voor. Vier gele petten staan op een rij voor de stadsmuur, klaar voor de foto. Chinezen zijn onbewust heel grappig want ze staan altijd heel stijf op de foto. Een staatspotret van de Nederlandse Koninklijke familie is zelfs vrolijk te noemen vergeleken bij de vakantiekiekjes van de Chinezen. Anouk springt tussen de vier petten en geeft haar eigen camera aan gele pet nummer vijf, die ons gezamenlijk op de foto zet. Ineens vinden alle collega gele pet Chinezen die dames in traditionele klederdracht niet meer interessant en moeten ze allemaal met Anouk op de foto. Uiteraard is dit weer liefdadigheidswerk want hoe Anouk het ook probeert, we vangen nooit wat voor een foto! Vandaag 11 november is sowieso een belangrijke dag in China. Vandaag is het precies 1000 dagen voordat de Olympische Spelen in Beijing beginnen. Daarom wordt vandaag de mascotte bekend gemaakt. Er is gekozen voor vijf dieren die in China voorkomen, o.a. de pandabeer en de Tibetaanse antilope. De rest zijn we van schrik vergeten want daarna volgt de mededeling dat deze mascotte staan voor de band tussen ‘mens en natuur’ in China?! Pardon! Praten we hier over hetzelfde land dat overal dammen neerzet, waar de lucht voornamelijk grijs is door vervuiling en waar men overal bouwt alsof men met lego aan het spelen is?! Uiteraard zonder naar het milieuaspect te kijken. Het wordt nog leuker. Geweldige televisie (CCTV 9, Engelstalige Chinese televisie), daar kan Talpa vast niet tegen op. Het volgende item, de voorbereiding op Beijing 2008. De inwoners van Beijing krijgen de komende drie jaar Engelse les via radio, televisie en krant. Heel goed iniatief, echter, de official die verantwoordelijk is voor dit alles spreekt zo slecht Engels dat het ons als Chinees in de oren klinkt! Het wordt nog leuker, weet iemand misschien of CCTV 9 ook via de schotel te ontvangen is in Nederland? In Shanghai krijgt men een boete als men carpoolt omdat door het delen van de auto de taxi’s minder verdienen. Wij rollen inmiddels van het bed van het lachen! CCTV 9 predenteert overigens een internationale zender te zijn maar wij hebben nooit geweten dat de wereld alleen uit China bestaat. En Duitsland, want daar is de Chinese president op visite!

Dag 618: zaterdag 12 november (Dali)
Tijd om Jet te introduceren. Jet hebben we twee weken geleden ontmoet in Xian, bij het Terracotta leger. Marcel was Jet overigens straalvergeten en kwam er pas na twee dagen achter dat we Jet al eerder ontmoet hadden. En Marcel al die tijd maar denken dat Anouk weer een nieuwe vriendin had gevonden! Terwijl wij allerlei plaatsen in China hebben bezocht is Jet net terug uit Tibet. We hebben dus genoeg bij te kletsen (en Marcel mag meeluisteren, die komt er toch niet tussen bij die twee dames). Gisteren zijn we dus bij toeval Jet weer tegen het lijf gelopen en vandaag besluiten we met zijn drietjes op stap te gaan, een beetje de omgeving van Dali verkennen. We gaan op weg naar de drie pagodes. Vanaf Dali stad zijn ze al te zien maar het is nog twee kilometer lopen. Als we bij de pagodes aankomen blijken die gekke Chinezen maar liefst vijf Euro entree te vragen en van een Nederlands stel dat net naar buiten komt horen we dat het niet de moeite waard is. Die entreeprijzen in China is geen peil op te trekken. De Verboden Stad kost zes Euro, best redelijk want daar ben je wel een halve dag zoet. Maar de Belltower in Beijing kost twee Euro en daar ben je na tien minuten uitgekeken. We knippen dus maar wat foto’s van de buitenkant en pakken een paardenkoets naar het meer. De omgeving van Dali is prachtig, overal rijstvelden en mensen die het land aan het bewerken zijn. Hier zie je niks van modern China terug! Aangekomen bij het meer blijkt een boottochtje 100 yuan te kosten! We leggen de Chinezen uit dat we de boot niet willen kopen maar gewoon een stukje willen varen. Wat we dan willen betalen?? Uhh, is het nu ook de bedoeling dat we over tickets gaan onderhandelen? Uiteindelijk worden we voor 30 yuan per persoon op een boot vol Chinezen gepropt. Ook worden er vijf bejaarden rode petten aan boord gezet en Anouk wordt aangesteld als bejaardenverzorgster. Anouk mag de dames de trap op en af helpen. Alles leuk en aardig, maar daar wil Anouk wel iets voor terug hebben. Anouk en Jet mogen beide een rode pet lenen en mogen met een van de dames rode pet op de foto. We moeten ook eerlijk toegeven, zo’n rode pet zorgt er wel voor dat je je meer onderdeel van de groep voelt. Onze eerste stop is bij een eiland waar we 3 yuan entree moeten betalen?! Ja, het zit ons vandaag niet mee met entreeprijzen. Er ontstaat een hoop commotie op de kade want ook de Chinezen vinden het belachelijk. Wij blijven op de kade bij de barbecue staan, daar valt al genoeg te zien. Die Chinezen vreten echt alles, garnalen met kop en al, vogels op een stokje, onverklaarbare insecten. Wij slaan de lunch maar over! De volgende stop is aan de andere kant van het meer, bij de pagode. Daar moeten de Chinezen omhoog klimmen want er is hier nog geen kabelbaan geinstalleerd en daar hebben ze dus geen zin in. Ze blijven massaal op de boot zitten. Na twee uur varen zijn we terug op de kade, na een teleurstellend boottochtje. Maar je moet maar zo denken, we hadden vandaag ook in de rij bij de kassa van Albert Heijn kunnen staan om er na een half uur achter te komen dat je je bonuskaart vergeten bent! Een slechte reisdag is altijd nog beter dan een geode werkdag! We nemen opnieuw een paardenkoetsje terug naar Dali, maar dit is niet zo’n succes. Het paard lijkt wel drunken, slaat bijna op hol en als we uitstappen lijken we wel zeeziek. We houden de paardenkoetsen en boottochten voorlopig maar voor gezien.

Dag 619: zondag 13 november (Dali)
We willen vandaag eigenlijk naar Kunming vertrekken maar zijn veel te laat uit bed. Eigenlijk hebben we ook helemaal geen zin om vijf uur in de bus te hobbelen en we besluiten nog maar een dag in Dali te blijven. We slenteren nog wat door de straatjes en ontdekken de barbeque op straat. Onze imitatie van een kip, koe of varken wekt veel bekijks, maar we krijgen uiteindelijk wel wat we willen! Tegenover ons hotel zit een restaurant met heerlijk eten, ze noemen het een pizzeria maar ze hebben echt alles: Mexicaans, Indisch, Europees, Italiaans, Indonesisch en oh ja, ook Chinees! Bovendien hebben ze een heerlijk terrasje voor de deur waar we ‘s middags neerploffen voor een biertje. Aan het einde van de straat is de parkeerplaats voor de touringcarbussen. Al die rode hesjes, gele petjes en blauwe buttons lopen dus de hele dag bij ons door de straat. Samen met de vuilniswagen met een ontzettend irritant Chinees deuntje en rolluik opende Chinese verkopers, zijn ze onze alarmklok. ‘s Ochtends om half acht wel te verstaan! Vanaf het terras zien we een bonte stoet aan petten voorbij komen. We zwaaien, groeten, knikken, worden op de foto gezet, etc. Ga je dus binnenkort naar China en wordt je aangesproken met ‘cheers’ en ‘hello’, dan weet je dat ze ons ontmoet hebben. We moeten ze natuurlijk een beetje Engelse les geven voor Beijing 2008. Het is niet helemaal duidelijk wie nu de meeste lol heeft, de Chinezen of wij!

Dag 620: maandag 14 november (Kunming)
Vandaag dan toch op weg naar Kunming. Via een reisbureau hebben we een ticket gekocht voor de expressbus. Deze bus is goedkoper dan de langzame bus, wij snappen het Chinese systeem ook niet meer! Maar de bus heeft nog meer voordelen! Het is een kleine bus met maar 20 passagiers. Dat betekent dus maar 18 rokende en schreeuwende Chinezen in de bus, in plaats van de gebruikelijke 50 passagiers. Bovendien is er geen plaats voor extra boxen dus het volume van de Kung Fu film kan niet zo hoog. Het wordt een rustig busritje door het Chinese platteland. Onderweg worden we nog even losgelaten om te eten, plassen en te rochelen. De parkeerplaats is ongeveer een voetbalveld groot maar toch vinden die Chinezen het nodig iedereen met een enorme megafoon te woord te staan. Als er weer een bus vertrekt gaat de megafoon weer open. En voor de bediening van deze megafoon en het regelen van het verkeer op deze niet al te grote parkeerplaats, hebben ze maar liefst drie mensen in dienst! Als we zo eens rond kijken op de parkeerplaats zien we dat de Chinezen maar een saai, grauw volkje zijn. Of we moeten iets gemist hebben en grijs en zwart zijn dit najaar in de mode? Alle mannen in saaie donkere pakken en ook de vrouwen zijn niet echt vrolijk gekleed. Of ligt dit misschien in het verleden, de culture revolutie en het communisme, waarbij iedereen gelijk was en niemand boven een ander stond?! Na vijf uur rijden zijn we in Kunming waar we ons intrek nemen in hotel Camellia. Drie sterren hotel, ontbijtbuffet, piano in de hal, fontein voor de deur! En dit alles voor het luttele bedrag van 12 Euro per nacht! China is misschien niet het goedkoopste land om te backpacken, maar wel luxe. Het consulaat van Laos bevindt zich ook in dit hotel. Ze zijn nog open ds we gooien meteen ons paspoort af. We krijgen al meteen zin in Laos. De Laotianen staan vrolijk te lachen, zijn erg behulpzaam en blijven zelfs nog wat langer open omdat Marcel geld moet gaan pinnen om voor het visum te betalen.

Expressbus Dali – Kunming: 55 yuan
Hotel Camellia incl. ontbijt: 120 yuan
Visum Laos 4 weken: 380 yuan

Dag 621: dinsdag 15 november (Kunming)
Over enkele dagen, als ons Laos visum klaar is, willen we naar Yangshou vertrekken. Daarvoor gaan we eerst met de bus naar het treinstation. De dame achter balie 15 zit verschrikt te kijken als ze twee Westerlingen ziet (dat hebben Chinezen vaker) en gaat gauw iemand halen die Engels spreekt. Wij begrijpen zo’n reactie best maar het blijft een vreemd gezicht als je ergens binnen loopt en iemand zonder iets te zeggen de keuken in schiet of de telefoon pakt om een Engelstalige Chinees te zoeken. De trein vertrekt om 16.00 uur dus dat halen we niet met ons visum. We moeten nu donderdagmiddag vertrekken. De trein zit behoorlijk vol maar we vinden nog twee bedden bovenin. We wandelen terug naar het hotel via allerlei markten. Er wordt allerlei troep verkocht, nep handtassen, grijze of zwarte pakken en schattige puppies. Kunming is een enorme stad met vier miljoen inwoners en opnieuw veel beton! Geen vervelende stad, maar ook geen ‘must see’.

Dag 622: woensdag 16 november (Kunming)
Via het hotel hebben we transport geboekt naar het Stone Forest. Keurig om 09.00 uur staan we klaar met een Chinees echtpaar en zes Israeliers, mensen van rond de veertig. Er is echter een probleem, het busje is berekend op tien Chinese mensen, dat vinden tenminste de Israeliers. Ze weigeren in te stappen. De medewerkers van het hotel regelen een auto erbij, maar dan ontstaat het volgende probleem. De groep van zes wil graag bij elkaar blijven en wil dus in de bus. Dan moet het Chinees echtpaar er maar uit! De man wil wel uit stappen maar zijn vrouw is het daar niet mee eens. Ze heeft behoorlijk wat haar op haar tanden en trekt haar mond even open. Wij verstaan geen woord Chinees maar neem maar van ons aan dat ze erg boos is! Uiteindelijk komt de auto voorgereden en zijn ze inmiddels al twintig minuten in het Chinees, Hebreeuws en onverstaanbaar Engels aan het steggelen met zijn allen. Wij hebben ons tot nu toe afzijdig gehouden, het is voor ons nog iets te vroeg op de ochtend! De hotelmedewerker vraagt of wij misschien met de auto willen? Geen probleem, wij wisselen wel! En zo hebben we voor een dag een privechauffeur. Bovendien zal de sfeer in de bus niet echt gezellig meer zijn geweest en stiekem hopen we dat ze een lekke band krijgen! Gezeur altijd. Op naar het Stone Forest, met enige vertraging dus! We rijden door saai landschap, enorme fabrieken met grijze rookpluimen. Na ruim twee uur rijden arriveren we bij het Stone Forrest. En ook hier hebben de Chinezen weer een gigantisch themapark annex pretpark van gemaakt. Souvenierwinkels, gidsen verkleedt in traditionele klederdracht, golfwagentjes die over het terrein rijden. En daar zijn ze weer! De rode hesjes, gele petten en blauwe buttons zijn in grote getallen aanwezig. Eerst moeten we misschien iets vertellen over Chinezen. De Chinezen hebben namelijk een fascinatie voor rotsen. In Chinese tuinen (Verboden Stad, Zomerpaleis, etc.) vindt je rotsen van soms een meter doorsnede in allerlei vreemde vormen. Er hangt dan een bordje bij waar de rots vandaan komt en wanneer het in de tuin is belandt. Alle Chinese toeristen staan foto’s te maken van deze ene rots in de tuin. Vaak hangen ze dan ook nog een betekenis aan zo’n enorme kei of rots. Of ze zien iets in die rots, een springende draak of een moeder met kind. Het zal wel Feng Shui zijn of zo, maar wij snappen die fascinatie met rotsen niet! Stone Forest is dus zo ontzettend populair bij de door rotsen gefascineerde Chinezen, dat je door alle gekleurde petten de rotsen niet meer ziet. Zonder al die Chinese poespas (wie graveert er nu Chinese karakters in zo’n rots) is het best mooi. Grote kalkstenen rotsen geven het landschap iets surrealistisch. Je kunt tussen de rotsen doorklimmen die soms zo dicht bij elkaar staan dat ze een grot op zich vormen. Tel daarbij op dat honderden schreeuwende Chinezen in zo’n ‘grot’ echt enorm galmt en dat ze allemaal tegelijk rookpauze houden in die zelfde grot, dan heb je echt niet het gevoel dat je midden in de natuur staat! Toegeven, het Stone Forest valt dus een beetje tegen. Maar we hebben nog vier uur te gaan voordat we terugkeren naar Kunming en we moeten er dus maar het beste van maken.Dat betekent met rode petten op de foto, de Chinezen Engels leren en meegalmen in de grot (hard Foe Yong Hai roepen, snappen die Chinezen niks van, weten zij veel dat dat nummer 32 op het menu is). We maken weer een hoop nieuwe vrienden vandaag. Er loopt een hele groep uit Zhongdian/Shangri La door het park. Gekleed in de traditionele klederdracht van Shangri La, Tibetaanse jurken met bont, bontmutsen en lange mouwen. De gids spreekt Engels en legt aan ons uit dat het een dansgroep is en dat ze deze week optreden in Kunming. Ze vinden het zo gezellig met ons erbij dat ze vragen of we met hun door het park wandelen. En zo belanden we dus in een groep Chinese toeristen, achter een gids met groen vlaggetje. Precies datgene waar wij altijd zo om lopen te lachen. Maar gezellig is het wel. In de grotten zingen ze Tibetaanse liederen, we lopen polonaise op de trappen en voor de rest van de Chinezen zijn wij als groep het spektakel van de dag. Om reclame te maken voor hun voorstelling in Kunming doen ze nog even een dansvoorstelling op het plein. Veel interessanter dan al die rotsen! We nemen uiteindelijk afscheid van onze nieuwe vrienden en gaan nog snel wat eten voordat we weer richting Kunming rijden.

Transport Stone Forest: 70 yuan
Entrée Stone Forest: 80 yuan (student 55 yuan)

Tip:
Wij hebben een fake studentenkaart uit Bangkok maar je kunt in China ook je bibliotheekkaart, 65+ kaart, Padi kaart of videopas laten zien en roepen dat je student bent. Ze zien het verschil toch niet!

Dag 623: donderdag 17 november ( Kunming)
De trein naar Guilin gaat pas om 16.00 uur. We gaan nog even winkelen, in Kunming stikt het namelijk van de outdoorshops en sportzaken, maar ze zijn vaak niet goedkoper dan thuis. Nog even lunchen en dan is het alweer tijd om in de trein te stappen. Om half vier stappen we in, nog ruim een half uur voor vertrek en de Chinezen zijn alweer aan het rennen om bij de trein te komen?! Raar volk, die Chinezen. We zitten dit keer met tegenzin in de trein en zien op tegen de lange treinrit. Het helpt ook niet dat de bedden onder ons bezet zijn door vier rokende en kaartende Chinezen. De coupe naast ons heeft een Chinees draakje. Dat is onze bijnaam voor de kinderen in China. Door het eenkindbeleid zijn de kinderen vaak het middelpunt van het gezin en vooral in de steden kunnen het echte draken zijn. Dit is ook weer zo’n typiche Chinese draak, zeurt constant en jankt om aandacht en pa en ma lachen er mee.

Treinticket Guilin: 256 yuan

Dag 624: vrijdag 18 november (Yangshou)
Er zijn van die dagen, dan heb je lekker rustig geslapen in een goed bed, een stevig ontbijt achter de kiezen en dan kun je de hele wereld en alle Chinezen aan. Vandaag is dit echter niet het geval! En dan zit ook echt alles tegen. Om zeven uur worden we al gewekt, de gordijnen gaan open, het licht gaat aan en de Chinezen trakteren ons op een concert van rochelen, spugen, geeuwen, praten cq schreeuwen en in de bagage rommelen. Ook goedemorgen! Tegen elven besluiten we ons bedje bovenin te verlaten en onze spullen bij elkaar te zoeken. De trein komt tenslotte rond 13.00 uur in Guilin aan, denken wij! Mooi niet, nadat we rond 13.00 uur nog niet in Guilin zijn gaan we het even navragen en blijkt dat de trein pas om 18.00 uur aankomt. We zitten dus in de verkeerde trein, we hadden de trein moeten hebben die via Nanning gaat! Irritatie nr 1 van vandaag, er volgen er nog veel meer. Om 19.0 uur zijn we eindelijk in Guilin en rijden we station Zuid voorbij om bij station Noord te stoppen. We moeten dus met de taxi naar station Zuid om de bus naar Yangshou te pakken. Onze taxichauffeuse spreekt twee woorden Engels en legt ons uit dat er geen bus meer is naar Yangshou en dat zij ons wel even brengt! Irritatie nr 2. Op vrijdagavond zeven uur geen bussen meer lijkt ons sterk dus we knikken braaf ja en zeggen alleen maar: yes, busstation, bus Yangshou! Het Engels van die Chinezen is zo slecht, dat ze ons toch nooit duidelijk maken wat ze nu precies van ons willen. Op het busstation aangekomen komt er al een Chinese dame naar ons geholt en worden we in de bus naar Yangshou gestopt. Irritatie nr 3: Of we even vijf yuan willen betalen voor de bagage (hebben we nog nooit moeten doen in China). We doen net of we de bus weer uit willen stappen en hoeven ineens niet meer te betalen voor de bagage. De Chinezen naast ons moeten lachen dat we er niet intrappen en wij maken een uitwringgebaar naar ze waardoor ze nog harder moeten lachen. De bus wordt enorm volgepropt en we gaan op weg naar Yangshou, 65 kilometer verderop en een uurtje rijden. Bij de tolweg blijkt politiecontrole te zijn, we draaien om en de helft van de passagiers wordt uit de bus gegooid. We begrijpen geen woord Chinees maar er wordt flink gescholden. Alle passagiers worden weer ingeladen en we nemen een andere route, waar opnieuw politie staat. Weer omdraaien en dit keer nemen we een sluiproute door de rijstvelden. Irritatie nr 4: Na twee uur eindeloos hobbelen zijn we in Yangshou waar we in het eerste beste hotel neerploffen met onze bagage, snel wat gaan eten en daarna onder de wol duiken. Even China en alle Chinezen buiten sluiten! Een slechte reisdag is toch nog altijd beter als een goede werkdag moeten we dan maar denken.

Yangshou Youth Hostel: 50 yuan
Dit is niet hetzelfde hostel als in de LP, maar zit tegenover het busstation. Schone, mooie kamers maar voor mensen die alleen reizen misschien iets te saai, er is geen gemeenschappelijke ruimte of woonkamer.

Dag 625: zaterdag 19 november (Yangshou)
Gisterenavond zijn we dus laat aangekomen in Yangshou en hebben niks van de omgeving gezien. Als we ‘s ochtends de gordijnen open trekken zien we tot onze stomme verbazing een enorme rots voor ons neus. Zo’n uitzicht, een goede nachtrust en een steving ontbijtje maakt alles weer goed. We kunnen China en de Chinezen weer aan! En dat zullen ze weten ook. We gaan namelijk winkelen en dat wordt flink onderhandelen. Ze verkopen allerlei nepspullen voor de prijs van het echte spul. Flink afdingen dus, ¼ of 1/5 van de prijs. We kopen wat cadeautjes voor thuis, eten heerlijke dumplings, slenteren door het dorp en kijken petjes. Yangshou is geen schattig klein dorpje maar een groot uitgevallen betonnen dorp. Maar het uitzicht op al die rotsen maakt veel goed.

Dag 626: zondag 20 november (Yangshou)
We huren een fiets om de omgeving van Yangshou te bekijken. Yangshou staat bekend om zijn karstgebergte en dat is een geweldig mooi gezicht om doorheen te fietsen. We fietsen naar Moon Hill waar we 1251 traptreden omhoog klimmen om van het uitzicht te genieten. Helaas is het een beetje bewolkt waardoor we niet zo ver kunnen kijken maar wat we wel kunnen zien is fantastisch. Al de hele weg worden we achtervolgt door een vrouwtje dat cola verkoopt. Wij hebben net geluncht bij Moon Hill Café en onze buiken zitten nog vol van de cola. Ze verkoopt water, maar dat hebben we zelf bij en uiteraard heeft ze ook de onvermijdelijke postcards in de aanbieding. En ook dit laatste hebben we niet nodig want die hebben we gisteren al gekocht bij een doof vrouwtje (Anouk heeft namelijk de neiging om alles te kopen bij gehandicapten, doven en slechthorenden, kinderen en bejaarden). Ze kan dus helaas geen zaken met ons doen vandaag. Als we weer beneden zijn begint ze tegen Anouk te schelden. Anouk krijgt de volle lading en tegen Marcel zegt ze helemaal niks. En dat allemaal omdat we geen lullig blikje cola bij haar hebben gekocht schijnbaar want er is geen verkeerd woord gevallen op die heuvel. En sorry hoor, ze kan ons door heel China volgen maar als we niks nodig hebben, kopen we niks. Al met al krijgen we dus een vieze nasmaak in ons mond van Moon Hill, misschien hadden we toch een blikje Cola moeten kopen om het weg te spoelen?!

Entrée Moon Hill: 10 yuan
Fietshuur: 5 yuan
Gewoon fiets huren op straat, sommige jeugdhostels vragen 20 yuan voor dezelfde ‘Made in China’ kwaliteitsfiets.

Dag 627: maandag 21 november (Yangshou)
Marcel wil vandaag niet meer fietsen dus huren we een electrische fiets. Die zie je op veel plaatsen in China en zijn een stuk milieuvriendelijker dan de brommers. Ze maken bijna geen lawaai, als je even vergeet dat er vaak een schreeuwende Chinees op zit. En ze lopen op electriciteit, dat hier vaak opgewekt wordt door steenkool wat weer voor milieuvervuiling zorgt. Echt comfortabel zit het electrisch fietsje niet en halverwege haakt Anouk waardoor Marcel alleen de omgeving gaat verkennen.

Electrische fiets: 40 yuan
Plus 400 yuan borg. Je kunt overigens maar 50 km rijden met zo’n bromfiets.

Dag 628: dinsdag 22 november (Yangshou)
Via het hostel hebben we een boottripje geboekt. Met de lokale bus gaan we naar Xingping waar we al opgewacht worden door een Chinese dame. Na 15 minuten wandelen (en wij maar denken dat we een boottrip geboekt hadden in plaats van een trekking) komen we aan bij de rivier waar we met vijftien mensen in een platte schuit stappen. Het uitzicht vanaf de rivier is prachtig omdat je vanaf de onderkant opkijkt tegen het gigantische karstgebergte. We varen twee uurtjes door magisch landschap waar geen beton te zien is. Onderweg komen we heel veel boten tegen die vanaf Guilin komen. Vanuit Guilin kun je voor 30 – 40 dollar naar Yangshou varen in drie uur tijd. De boten zitten volgeladen met Chinezen, uiteraard met gids plus megafoon. Maar dat neemt niet weg dat het boottripje toch een aanrader is! Terug in Yangshou wandelen we naar een restaurant om een hapje te gaan eten en terwijl we de plaatselijke tandarts passeren die in zijn etalage aan het werk is met een patient, breekt er een stuk van Anouks kies af. Over toeval gesproken! Maar denk maar niet dat we hier naar een tandarts gaan. Voorlopig doet het nog geen pijn en we proberen het opvullen van de kies maar uit te stellen tot Bangkok. Daar zijn ze toch iets schoner in de tandartspraktijk!

Dag 629: woensdag 23 november (Nanning)
Eerst naar het postkantoor, voor de laatste keer spullen naar huis sturen. Acht kilo en 25 Euro lichter staan we weer buiten. Of het ooit aankomt in Europa is de vraag omdat de medewerkster er heilig van overtuigt is dat Nederland een van de Verenigde Staten is. We gaan ontbijten, Marcel moet nog internetten, nog spullen inpakken, nog 5x ronddraaien (voor degene die Marcel kennen komt dit bekend voor) en uiteindelijk zitten we pas om 12.00 uur in de bus naar Guilin. Daar stappen we over in de bus naar Nanning waar we na vijf uur rijden aankomen en meteen weer in een stadsbus stappen op weg naar het treinstation waar we dus 20 minuten te laat zijn voor de trein naar Kunming! Anouk heeft ook maar 3x tegen Marcel gezegd dat de laatste trein om 18.00 uur gaat……………… zucht. We balen als een stekker want nu moeten we de nacht in Nanning doorbrengen, weer zo’n grauwe, betonnen Chinese stad. Normaal vinden we het niet erg om een trein te missen maar om nu een hele dag vast te zitten in Nanning is geen pretje, helaas zit er niks anders op.

Bus Guilin – Nanning: 80 yuan

Dag 630: donderdag 24 november (Nanning)
We mogen ons dus de hele dag in Nanning vermaken en besluiten dus maar een internetcafe op te zoeken. Dat valt nog niet mee bij die Chinezen want dit keer worden we doorverwezen naar de pc-afdeling van een warenhuis!? Leuk hoor, hints spelen met die Chinezen. Uiteindelijk vinden we een internetcafe vlakbij het treinstation en Marcel gaat er eens uitgebreid voor zitten, nog effe wat mail checken, etc. En ja hoor, uiteindelijk missen we weer bijna de trein. Hoe ging dat gezegde ook alweer met die ezel? We halen bij Mac Donalds nog snel wat te eten en met een Big Mac in de ene hand, en een cola in de andere hand, rennen we naar het treinstation. Kan het nog westerser? Doordat we wat Chinezen opzij duwen (normaal is het andersom, weten zij ook eens hoe het voelt) zitten we nog vijf minuten voor vertrek in de trein.

Trein Nanning – Kunming: 180 yuan

Dag 631: vrijdag 25 november (Jinghong)
Na een rustige treinreis arriveren we om half acht ‘s ochtends op het station van Kunming. Wij zijn nog niet helemaal wakker maar de Chinezen wel. Het lijkt wel of alle 1,3 miljard Chinezen vandaag op de been zijn! Het station is een grote mierenhoop van Chinezen en koffers op wieltjes (lekker makkelijk op al die trappen). Buiten de straten bomvol, overal Chinezen. Dat klinkt misschien raar maar het lijkt soms of je in China geen vierkante meter zonder Chinees ziet. Zelfs in India waren er meer lege plekken dan in China (sommige stranden in Goa bijvoorbeeld). En China op nuchtere maag is soms wat te veel, het praat/schreeuwt weer allemaal door elkaar heen. De megafoon is ook weer te voorschijn gehaald en de boxen staan weer open op het hoogste volume. We begeven ons naar het busstation waar we een sleeperbus vinden naar Jinghong. Niet echt comfortabel, tien uur in een bed van 1,50 meter lang en 50 cm breed. Rechtop zitten is onmogelijk want dan stoten we ons hoofd. De bus gaat pas om 10.00 uur dus mogen we twee uur lang in de bus wachten. De chauffeur besluit een muziekje op te zetten, op volume Pinkpop! In de Leaping Tiger Gorge hebben we een engelsman ontmoet die er niet meer tegen kon, te veel Chinezen zo vroeg op de ochtend. Daarom had hij een waterkoker, thee en melkpoeder aangeschaft en bleef hij tot ‘s ochtends 11.00 uur op zijn kamer. Waarom komen wij nooit op dit soort ideeen en zitten wij altijd ‘s ochtends vroeg tussen die Chinezen?! China op nuchtere maag is echt te veel. Uiteindelijk gaan we rijden maar dan blijkt onze chauffeur in elk stadje een schatje te hebben. Ja, wij snappen anders ook niet waarom hij in elke stad meer dan een half uur stopt. Vervolgens gaat de bus kapot en is het feest helemaal compleet, het wordt een lange busrit! Tel daarbij op dat er 28 Chinezen met nepleren (made in China) schoenen in de bus zitten. De schoenen gaan uit in bed en in de bus is weinig ventilatie. We vallen bijna om van de stank van de zweetvoeten. Er wordt gerocheld, gegeeuwd, gebeld (luidkeels) en gerookt (een minuut nadat ze rookpauze hebben gehad). Als rond acht uur ‘s avonds de CD volume Pinkpop weer wordt opgezet voor de 107de keer hebben we er echt even genoeg van. Anouk roept door de bus en wijst naar de boxen, na nog een keer de muziek aanzetten en weer wijzen is het duidelijk. De muziek gaat uit en afgezien van wat gesnurk en gerochel kunnen we weer slapen. Pas om 01.00 uur ‘s nachts zijn we in Jinghong waar we doodmoe in een veel te duur hotel neerploffen.

Sleeperbus Kunming – Jinghong: 147 yuan

Dag 632: zaterdag 26 november (Mohan)
Na een kort nachtje pakken we ons boeltje weer bij elkaar en gaan op weg naar het busstation. Jinghong is een vreemde mengelig van Chinese en Thaise gebouwen. Veel borden staan in beide talen aangegeven en de straten staan vol palmbomen. De stad voelt meer Thais aan dan Chinees. Na een stevig Westers ontbijt bij Café Mei Mei stappen we in een taxi naar het busstation. Maar Marcel is nog niet helemaal wakker. Anouk vraagt zich af of we wel naar het goede busstation rijden. Als jij nou eens je mond dicht houdt daar op de achterbank, ik heb het net aangewezen op de kaart voor die chauffeur. Ja maar, er zijn twee busstations hier, klinkt het weer op de achterbank! Om een lang verhaal kort te maken, we belanden dus op het long distance busstation en dat is het verkeerde station. We moeten naar busstation nummer 2. Weer in een taxi en op weg naar het tweede busstation waar we gelukkig snel een bus vinden naar Mengla. We rijden vijf uur lang door een prachtig stukje China: groen, gebrek aan beton, veel Thaise invloeden, China op zijn mooist! In Mengla besluiten we meteen door te reizen naar Mohan, de grensplaats met Laos. We stappen uit de bus en meteen staan er drie Chinezen om ons heen te springen. Ze spreken allemaal wel geteld twee woorden Engels. Nummer 1 wil ons naar een hotel brengen, nummer 2 zegt dat er geen bus meer is en nummer 3 beweert dat we naar een ander busstation moeten. Wat we ook kiezen, we moeten altijd bij een van hen op de motorbike. Er zijn veel dingen die we doen of durven maar we weigeren bij een van die maniakken op een motor te stappen. Met die rijstijl van de Chinezen en hun kennis van de verkeersregels (niks dus), gaan we niet op de motor. We besluiten een taxi te nemen en dan rijdt er ineens een klein minibusje het terrein af: Mohan, Mohan! Stom van ons, we hadden naar boven moeten kijken, dat busje is natuurlijk uit de lucht komen vallen! Na 1,5 uur reizen zijn we in Mohan waar de Chinezen een aardig roze betonnen dorpje hebben gebouwd met hotels en restaurants. Mainstreet Disneyland is er niks bij. Later horen we dat de snelweg Beijing – Singapore o.a. dwars door Mohan komt te liggen, vandaar al die poeha. We stappen uit de bus en daar is een keurig mooi stoepje waar we even onze tassen neerzetten en op ons gemak rond gaan staan te kijken. Totdat er een schreeuwende Chinees naar ons toe komt. Oeps, we staan op het platform met de Chinese vlag erop. En omdat die meneer het zo vriendelijk vraagt blijven we nog een paar extra minuten staat. Ja, hij had tenslotte ook even beleefd kunnen zwaaien en wijzen in plaats van als een gek te keer te gaan. De grens met Laos is inmiddels dicht dus overnachten we vanavond in Mohan en gaan we morgen eindelijk op weg naar Laos!!!

Bus Jinghong – Mengla: 32 yuan
Bus Mengla – Mohan: 20 yuan

China in het kort!