Genoemde prijzen zijn in US$ of Zambiaanse Kwacha. 1 Euro is ongeveer 5.000 Kwacha.

Dag 142: zondag 18 juli (Livingstone)

Vandaag dan eindelijk naar Zambia. Om 09.00 uur steken we de grens tussen Namibië en Zambia over en na het nodige zoekwerk (het douanekantoor ligt namelijk niet aan de doorgaande weg, het blijft Afrika) vinden we de douane. Het loopt allemaal niet zo soepel, ons visum is niet geregeld en we moeten ook nog een autoverzekering afsluiten en dan kost ons ruim een uur. Maar gelukkig is Livingstone vanaf de grens niet zo ver meer rijden en om 15.00 uur komen we aan in Livingstone. We rijden naar Jollyboy's omdat we daar een reservering hadden en zij zouden ook ons visum voor Zambia geregeld hebben. Wij dachten in eerste instantie dat onze mail niet aangekomen was en hebben zelf een visum voor Zambia gekocht aan de grens. Echter, bij aankomst bij Jollyboy's blijkt dat onze e-mail helemaal niet in behandeling is genomen. Volgens de jongen achter de balie is dit geen probleem en kunnen we dit wel oplossen. We zetten onze tent op, blazen de luchtbedden op en als we net klaar zijn staat hij weer achter ons. De eigenaresse is terug en volgens hem is er toch een probleem. Volgens haar moeten we gewoon het visum zelf betalen en kan ze verder niks voor ons betekenen. Ze is een echte bitch en ze is niet eens bereid op naar een oplossing te zoeken. De manier waarop ze tekeer gaat tegen ons is niet normaal en we besluiten onze tent weer op te pakken en een ander hostel te gaan zoeken. We belanden in Fawlty Towers, Guecko's Guesthouse blijkt niet meer te bestaan. Fawlty Towers blijkt een veel betere optie dan Jollyboy's te zijn. Het stikte bij Jollyboy's van de overlanders, het kampeerterrein was behoorlijk krap en de keuken was zo smerig dat wij verbaasd waren dat er geen kakkerlakken rondliepen. Achteraf horen we meer negatieve verhalen over Jollyboy's. Bij Fawlty Towers zitten diverse mensen die een nacht bij Jollyboy's door gebracht hebben en daarna verkast zijn naar dit hostel. Nadat we opnieuw de tent opgezet hebben gaan we een poging wagen om geld te pinnen. Helaas accepteren ze in Zambia alleen Visa card en wij hebben Mastercard, daar kunnen we dus niet mee pinnen. Terwijl wij bij de pinautomaat staan gaan twee jongens onze auto wassen. Anouk vraagt maar liefst 3x of ze daar mee op willen houden omdat we toch geen geld hebben om ze te betalen maar ze gaan gewoon door, alsof ze doof zijn. Als we terug lopen naar de auto beginnen ze om geld te zeuren maar plotseling zijn wij beiden stokdoof. We eten 's avonds in het restaurant bij Fawlty Towers, Hippo's. Het eten is goed maar je geduld wordt wel op de proef gesteld, wij moeten maar liefst 1,5 uur wachten op ons eten.

Visum Zambia: 25 US$
Autoverzekering Zambia: 50 ZAR of N$
Camping Fawlty Towers: 3 US$ pppn
Eten Hippo's: 25.000 Kw

Dag 143: maandag 19 juli (Victoria Falls)

Omdat we gisteren niet konden pinnen is onze eerste prioriteit vandaag de bank. Geduld is ook hier een schone zaak. Anouk blijft op de auto passen terwijl Marcel gewapend met creditcard en paspoort de bank binnen stapt. Maar gelukkig is Anouk niet alleen. De twee jongens die gisteren al de auto voor niks hebben staan te wassen komen het vandaag weer een keer proberen. Anouk vraagt of ze er aub mee op willen houden. Een ding hebben we al geleerd in Afrika, je kunt beter gewoon nee zeggen zonder opgaaf van reden. Als je namelijk tegen ze begint te praten blijven ze zeuren en bedelen. De autowassers blijven bedelen en als Anouk uiteindelijk: Fuck off!! roept tegen ze, gaan ze weg. Onnodig misschien om te zeggen maar de rest van ons verblijf in Livingstone hebben ze ons niet meer lastig gevallen. Marcel heeft inmiddels kans gezien (na anderhalf uur wachten) om zijn paspoort en creditcard in te leveren bij de balie. Nu moeten ze nog even naar Zuid-Afrika bellen om het een en ander te controleren en dan kan Marcel zijn geld ophalen. Marcel besluit even naar de auto terug te lopen om een sigaret te roken en al snel krijgen we weer gezelschap. Dit keer een zwerver die eens op zijn gemak gaat kijken wat er allemaal in de auto ligt. Omdat we niet zeker weten of hij iets van plan is met de auto of gewoon nieuwsgierig is, blijven we hem gewoon vijf minuten aanstaren met zijn tweetjes. Na vijf minuten voelt hij zich toch niet helemaal op zijn gemak en druipt af. Marcel keert terug naar de bank waar hij nog even mag wachten (ruim een uur) op zijn geld en we besluiten meteen maar door te rijden naar de Victoria Falls. Daar voor zijn we tenslotte naar Livingstone gekomen. Helaas is het regenseizoen net voorbij en staat het water erg hoog. Door de hoge waterstand ontstaat er veel nevel waardoor de watervallen zelf bijna niet te zien zijn. Sommige uitkijkposten zijn door de nevel glad geworden en niet bereikbaar. Na een uurtje rondgekeken te hebben bij de watervallen kopen we buiten de poort nog wat souvenirs. We krijgen ze na flink afdingen voor een fractie van de vraagprijs, van 150.000 naar 30.000 Kw (1/5 deel voor de snelle rekenaars). We rijden terug naar Livingstone waar we bij Bundu Adventures een raftingtrip voor morgen boeken. Omdat we rechtstreeks bij hen boeken betalen we 85 US$ ipv de gebruikelijke 95 US$.

Tip:

Later horen we via via dat de hostels 25 $ commissie krijgen op elke raftingtrip die via het hostel geboekt wordt. Je bent dus beter af als je zelf via Bundu Adventures of Extreme (andere raftingcompany) boekt.

Entree Vic Falls (Zambia): 10 US$ (het is mogelijk te betalen in Kwacha maar dan berekenen ze een hele slechte koers).

Dag 144: dinsdag 20 juli (Raften Zambezi)

Helaas is het ook het verkeerde seizoen om te gaan raften, vanwege het hoge water beginnen we bij Rapid 10 en gaan we door tot Rapid 25. Normaal begin je bij Rapid 1 maar vanwege het hoge water is dat nu dus niet mogelijk. Om 08.00 uur worden we opgehaald en we rijden naar de Zambezi river, waar de Vic Falls in uitkomen. We moeten eerst bijna 400 meter naar beneden klimmen, de canyon in. Deze klim naar beneden is niet echt leuk te noemen, het duurt bijna een uur voordat we beneden zijn. Sommige stukken zijn behoorlijk steil. De dragers die alle spullen naar beneden sjouwen doen dit in ongeveer zes minuten, dus oefening baart kunst! We krijgen een wetsuit en een windjack aan, geen overbodige luxe want het water is ijskoud. De eerste rapid gaat goed, we komen er doorheen zonder te flippen. Al heeft een van de vrouwen in de raft een bloedneus en een ander bezeert haar rug. Anouk heeft het er ook heelhuids vanaf gebracht al kon ze het niet nalaten om snel nog even over de rand te kijken terwijl we onderin de boot moesten gaan liggen. Een enorme golf water en een nat pak is het enige wat Anouk er aan overhoudt. Er volgen nog een paar heftige rapids maar we komen goed weg, zonder te flippen. Tussen de rapids door is het water behoorlijk rustig en we zien zelfs kans om een sigaret te roken in de boot. En ondertussen genieten van het uitzicht, want dat is prachtig. De canyon steekt 400 meter boven ons uit en is supergroen nu, net na het regenseizoen. Na rapid 21 stoppen we bij een strandje voor een rustpauze en we vervolgen ons weg naar rapid 25, de laatste rapid. We komen zonder kleerscheuren en zonder te flippen door alle rapids heen en dan begint de klim naar boven weer. Er wordt hier wel een kabelbaan naar boven gebouwd voor de toeristen maar die is pas volgende maand klaar (in Afrika is dat dus volgend jaar). Boven krijgen we een lunch en een koud pilsje aangeboden voordat we weer in de auto stappen richting Livingstone. Terug in het hostel koken we ons eigen potje eten en we besluiten even naar het internetcafé te wandelen. Daar aangekomen krijgt Marcel steeds meer last van zijn voet en die begint ook behoorlijk op te zwellen. Gelukkig zit er twee deuren verder een ziekenhuis dus we gaan daar maar even voor de zekerheid langs. Er blijkt een zwelling rondom Marcels enkelspier te zitten die zeer doet. De dokter geeft Marcel medicijnen mee en wil ook nog een spuit zetten. Een spuit in Afrika, nee dank je! Ons Menneke heeft ook ineens veel minder pijn als de dokter over die spuit begint..... We besluiten alleen de medicijnen mee te nemen maar als we terug zijn in het hostel ontmoeten we een Nederlandse die wel verstand heeft van medicijnen. Ze valt steil achterover als ze ziet wat Marcel mee heeft gekregen, dit soort medicijnen krijg je in Nederland voorgeschreven als je een zware operatie hebt ondergaan, maar hier worden ze uitgedeeld als snoepjes. Die medicijnen slikken we dus ook maar niet meer.

Raften Zambezi: 85 US$ per persoon (rechtstreeks geboekt bij Bundu)

Dag 145: woensdag 21 juli (Lusaka)

We gaan op weg naar Lusaka, de hoofdstad van Zambia. We moeten hier ons visum voor Tanzania regelen en nieuwe schokbrekers laten plaatsen. Maar eerst hebben we onderweg nog een paar hindernissen. Tien kilometer buiten Livingstone staat een politiecontrole. In Zambia is het verplicht om gevarendriehoeken bij je te hebben maar voor die twee weken dat wij in Zambia zijn denken wij daar wel onderuit te komen. De agent vraagt of wij driehoeken hebben en wij kijken elkaar aan alsof we niet weten wat driehoeken zijn. Hij begint een heel verhaal op te hangen dat die verplicht zijn bij de wet, dat je een boete krijgt als je ze niet hebt, etc. Ondertussen komen er mensen zonder uniform bij staan die ons rijbewijs willen zien. Omdat we de zaak niet vertrouwen vragen we hem om een identiteitsbewijs en het enige wat hij ons kan tonen is een pas met daarop het woord Identity, geen naam, geen nummer, geen foto. Daar trappen we dus niet in vriend en we roepen de agent in uniform terug. Volgens hem zijn die mensen van de douane en hij ziet weer kans over die boete te beginnen. Anouk is het gezeur beu en legt de man uit dat zij voor de overheid werkt en dat haar diplomatiek paspoort gestolen is en dat we vandaag nog naar Lusaka moeten om een nieuw paspoort op te halen. Hij gelooft de smoes niet helemaal maar wil er niet verder over discussiëren en geeft onze paspoorten terug met de opmerking: Lady, if you can keep this story up all the way to Lusaka, it's fine by me. Have a nice day! Maar het is ons vandaag niet gegund want nog geen tien kilometer verder ziet Marcel een verkeersdrempel over het hoofd. Niet zo moeilijk om die dingen hier over het hoofd te zien want er staat geen bord bij en ze worden ook niet met een aparte kleur aangegeven op het wegdek. Gevolg is wel dat onze linker schokbreker, die al gebroken en gelast was, nu echt helemaal doormidden breekt. Twee locals helpen ons de schokbreker er onderuit te halen en met maar een schokbreker in de auto rijden we langzaam richting Lusaka, waar we rond 17.00 uur aankomen. Lusaka is een grote mierenhoop, het krioelt hier van de mensen en auto's en alles loopt en rijdt door mekaar. Er lijkt geen structuur in deze chaos te zitten. We rijden naar Chachacha Backpackers en zetten onze tent op in de tuin. Terwijl we de tent opzetten komt Marcel al bekende tegen, de Kiwi in de tent naast ons kent Marcel nog van de bank in Livingstone. Drie uur wachten bij de bank op je geld schept nou eenmaal een band!

Camping Chachacha Backpackers: 3,5 US$ pppn

Dag 146: donderdag 22 juli (Lusaka)

Vandaag hebben we veel te regelen, nieuwe schokbrekers en een visum voor Tanzania. Alles heeft zijn tijd nodig in Afrika dus we trekken er heel de dag voor uit. We brengen ons paspoort naar de Tanziaanse ambassade samen met 50 US$ en we kunnen ons paspoort vanmiddag tussen 14.00 en 15.00 uur alweer ophalen. Dat is nog eens snel, en dat voor Afrika. We rijden door naar een garagebedrijf om de autoruit te laten repareren, daar hebben we namelijk een steen tegenaan gekregen en die ruit moet gerepareerd worden voordat hij verder gaat scheuren. In eerste instantie vragen ze 100.000 Kw maar na wat onderhandelen krijgen we het voor 75.000 Kw. Zelfs over dit soort dingen moet je hier onderhandelen. We rijden terug naar het hostel en doen even onze was. Over een uur kunnen we namelijk onze visum ophalen en in die tijd heb je hier geen nieuwe schokbrekers. Om 14.00 uur dus weer richting de Tanziaanse ambassade waar ons paspoort keurig klaar ligt. Onderweg passeren we het gebouw van de Verenigde Naties, een parkeerplaats vol met gloednieuwe Jeep Cherokees. Ons volgende doel zijn de schokbrekers. Bij de garage hebben ze geen Opel schokbrekers op voorraad, maar wel BMW schokbrekers. Ze proberen die in de auto te wringen en Marcel zegt herhaaldelijk dat deze niet passen. Maar ze gaan gewoon door totdat wij de baas erbij halen. Als die zegt dat ze niet passen houden ze eindelijk op. We rijden terug naar het hostel, dit keer helemaal zonder schokbrekers. Maar het lukt, met 20 km per uur. Morgen weer een poging.

Visum Tanzania: 50 US$ pp

Dag 147: vrijdag 23 juli (Lusaka)

Om 09.30 uur melden we ons weer bij de garage. Mr Gary, de baas van de werkplaats, herkent ons meteen en groet ons. Vervolgens is hij een half uur spoorloos verdwenen en niemand kan ons vertellen waar hij naar toe is. Als hij terugkomt blijkt hij naar de winkel te zijn geweest. Ze hebben de schokbrekers op voorraad en wij kunnen ze daar gaan kopen. Zucht, had dat dan meteen gezegd, dan hadden we mee kunnen gaan! Het blijft Afrika (dit zeggen we gemiddeld wel 5x per dag tegen elkaar). We gaan nieuwe schokbrekers kopen, de garage plaatst ze in de auto en anderhalf uur later zijn we terug in het hostel. Rodney en Emily, in de tent naast ons, willen naar Manda Hill, de shopping mall in Lusaka. We besluiten met zijn vieren te gaan om weer eens wat Westerse beschaving op te snuiven. Wij laten een reservesleutel voor de auto maken maar ook dat is weer een moeilijk verhaal. Die sleutel kan pas morgen om 10.00 uur klaar zijn. Uiteindelijk blijkt dat ze geen plastic hoesje hebben voor over de sleutel en dat die morgen pas binnen komen. Nou, dan maar een sleutel zonder plastic. Als de sleutel klaar is zegt Anouk dat ze de sleutel goedkoper wil, er zit nu namelijk geen plastic kapje op. Hij gaat akkoord met een prijs van 40.000 Kw en steekt het geld meteen in zijn eigen broekzak. We halen met zijn vieren vlees bij de supermarkt voor de barbeque vanavond en proberen terug te rijden naar het hostel. Dat valt nog niet mee, Marcel zet zijn knipperlicht uit om naar de linkerbaan te gaan maar niemand laat ons voor. Pas als we ons raam opendraaien en ons arm uit het linkerraam steken mogen we er tussen. De verkeersregels in Afrika zijn toch iets anders als thuis. We vervolgen ons weg naar het hostel, luid toeterend, midden op straat stoppen om rechts af te slaan en ondertussen maar met ons handen uit het raam hangen.

Dag 148: zaterdag 24 juli (Chipata)

Om 09.00 uur vertrekken we naar Chipata, een tussenstop op weg naar South Lungwa National Park. We laten de groep overlanders (die heel de dag praten over waar ze die dag naar toe zullen gaan en vervolgens nergens komen) en het Peace Corps (die 4.000 dollar sparen om hier in de townships huizen te gaan bouwen terwijl de lokale bevolking werkloos onder een boom zit toe te kijken) in Lusaka achter ons. De omgeving is schitterend, groen en heuvelachtig. We stoppen regelmatig om van het uitzicht en van de stilte te genieten. Onderweg zwaait iedereen naar die twee Mzunga's (letterlijke vertaling: wit persoon). Kinderen gebruiken fietsvelgen als hoepels en iedereen loopt weer midden op de weg. We weten nu ook waarom, op die manier worden hun schoenen niet stoffig. Maakt geen verschil want zodra ze het dorp inlopen waar ze wonen is de weg weer onverhard. Om 17.00 uur komen we aan in Chipata waar we overnachten bij Chachacha Backpackers (inderdaad, zelfde eigenaar als in Lusaka). Als Anouk 's avonds in de keuken eten staat te koken raakt ze aan de praat met een Nederlands stel dat ook op wereldreis is. Zodra ze Marcel de keuken in zien komen beginnen ze te lachen. Ze kennen elkaar al.........van de bank in Livingstone!

Camping Chachacha Backpackers: 3 US$ pppn

Dag 149: zondag 25 juli (South Luangwa)

Voordat we naar het National Park vertrekken wisselen we geld op de zwarte markt. Ze proberen ons te belazeren maar ze hebben niet op Anouk gerekend. We willen 20 dollar wisselen voor 96.000 Kw. Hij wil minder geven maar uiteindelijk worden we het eens en hij geeft keurig 96.000 kw aan ons. Als hij vervolgens het dollarbiljet ziet wil hij dit niet accepteren omdat het gescheurd is. Wij hebben hier voorheen nooit problemen mee gehad in Afrika dus dit lijkt ons stug. Hij probeert ons heel de tijd over te halen ons portemonnee te pakken om meer te wisselen of een ander dollarbiljet te pakken, maar daar trappen we niet in. Anouk besluit het geld terug te geven en ergens anders te gaan wisselen. Hij pakt de Kwacha's terug en wil ineens wel wisselen. Hij geeft het geld terug en wordt ineens heel zenuwachtig. Geef me die dollars, geef me die dollars. Even wachten vriend, dit gaan we dus nog een keer natellen. Ons vermoeden klopt, hij heeft ons 20.000 kw te weinig gegeven. Hij gooit ze in de auto en wij tellen nog eens alles na voordat we hem 20 dollar overhandigen. Kwaad loopt hij weg. Het is ook altijd iets met die lui, je kunt ze nooit helemaal vertrouwen. We rijden naar South Luangwa, ongeveer op 130 km afstand van Chipata. Dit zouden we dus in twee uur kunnen rijden. Maar, surprise, de eerste twee km is verhard, de rest van de weg is een complete puinhoop. We doen er zes uur over om bij South Luangwa te geraken. Onderweg zwaait iedereen vriendelijk naar ons en vervolgens steken ze hun hand uit voor eten en geld. Hallo zeg, we zijn niet van het World Food Program. Rijden we soms een gloednieuwe landrover of zo? Om 16.00 uur arriveren we bij camping Flatdogs, deze camping ligt direct aan het park en direct aan de rivier waar de olifanten oversteken en de nijlpaarden rondzwemmen. Op de camping zelf zitten heel veel apen, die stiekem je eten weghalen als je even niet oplet. We informeren nog even naar de slechte toestand van de weg, maar volgens de locals komt dat door het regenseizoen. Het regenseizoen, dat is toch al twee maanden geleden?! We zeggen het nog 1x: het blijft Afrika! Na het avondeten duiken we vroeg ons bed in want we zijn beide behoorlijk moe van al dat reizen. We hebben speciaal voor deze camping gekozen omdat je 's nachts de beesten zou kunnen horen. Maar Anouk valt als een blok in slaap en slaapt overal doorheen. Marcel ligt 's nachts een uur wakker van de nijlpaarden die rond de tent struinen.

Camping Flatdogs: 5 US$ pppn

Dag 150: maandag 26 juli (South Luangwa)

Het entreeticket voor het park is 24 uur geldig en we besluiten pas om 12.00 uur naar het park te gaan. Op die manier hebben we een middag en een ochtenddrive. We slapen 's ochtends eerst uit en om 12.00 uur rijden we het park in. Bij de entree zien ze ons in een 2WD stappen en niemand zegt iets. Wij gaan er dus vanuit dat we overal in het park kunnen komen met deze auto. Meteen vooraan zien we een leeuwin met jong maar als ze ons ziet wandelt ze weg. We rijden een heel eind het park in maar de weg is ontzettend slecht. We moeten door een rivierbedding die droog staat maar het zand ligt zo hoog (door de sporen van de jeeps) dat Marcel uit moet stappen om het zand met een lat opzij te schuiven. We zien onderweg geen dieren meer, die zijn allemaal met hun middagdutje bezig. Tegen vier uur komen we een parkranger tegen die met een kapotte auto midden op de weg staat. Wij leggen uit dat we een rondje willen rijden maar volgens hen is dat onmogelijk. De wegen zijn niet geprepareerd en zelfs met een jeep doe je er drie dagen over. We moeten omdraaien om weer naar de ingang terug te kunnen keren. De ranger zal voor ons de ingang waarschuwen dat wij waarschijnlijk zes uur (zonsondergang) niet halen. We rijden terug door de rivierbedding, zonder problemen dit keer. Onderweg zien we buffalo's en diverse olifanten. We belanden weer op de hoofdweg maar er staat geen bord voor de gate. Bang om in het donker de weg kwijt te raken besluiten we een zijpad te kiezen dat langs de rivier loopt. Niet slim, want na tien kilometer rijden zien we in het donker iets bewegen, een kudde olifanten midden op de weg. We volgen ze maar ze gaan niet van de weg af en we moeten omdraaien. Het is echt donker inmiddels en we zien geen hand voor ogen. We belanden weer op de hoofdweg en in de verte zien we al de zoeklichten van de nachtsafari. Tegen zevenen zijn we weer bij de gate waar ze al van onze vertraging op de hoogte zijn. We keren terug naar de camping en om van de schrik te bekomen duiken we maar de bar in. We koken 's avonds ons eigen eten en duiken vroeg onze tent in. Morgen willen een ochtenddrive gaan maken. 's Nachts maakt Marcel Anouk wakker, er lopen weer nijlpaarden rondom onze tent.

Entree South Luangwa: 20 US$ (te betalen in cash of travelers cheque)
Auto South Luangwa: 15 US$

Dag 151: dinsdag 27 juli (South Luangwa)

Om 06.00 uur staan we buiten onze tent en er is commotie op de camping. Er loopt namelijk een olifant rond om de vuilnisbakken te legen. Hij staat op ongeveer 15 meter afstand van ons. Als hij niks eetbaars kan vinden vertrekt hij weer. We rijden het park in en zien de leeuwen langs de kant van de weg liggen. Ze slapen nog en hebben geen zin om op te staan. Verder zien we vandaag weinig, het is ook veel te heet. In het meertje zien we nog een aantal nijlpaarden en als we besluiten terug te rijden naar de camping staat er een mannetjesleeuw bij de waterplaats te drinken. Heel bijzonder, want later komen de gidsen van de nachtsafari ons vragen waar we de leeuw gezien hebben, hij laat zich namelijk niet zo vaak zien. De rest van de dag doen we het rustig aan, de camping heeft een heerlijk zwembad. De apen op de camping vermaken zich overigens ook prima. Ze gebruiken een van de koepeltentjes hier als trampoline. We koken ons eigen potje eten 's avonds en moeten razendsnel alles afwassen. De olifant is namelijk terug, op zoek naar meer eten. Het koken was ook al geen feest, Marcel ziet namelijk iets bewegen op drie meter afstand van onze tent. We halen er een van de wachten bij en het blijkt een Black Mamba te zijn die daar zijn hol heeft.

Dag 152: woensdag 28 juli (Kasungu)

We worden vandaag vroeg gewekt, de apen hebben onze tent ontdekt en zijn daarmee aan het spelen. Om half negen verlaten we de camping, we willen de komende dagen proberen naar het noorden van Tanzania te rijden om daarna op ons gemak naar het zuiden af te zaken. Daarom rijden we vandaag vanuit Zambia naar Malawi en dan meteen door naar Tanzania. Dit keer gaat de weg naar Chipata iets gemakkelijker, 130 km in drie uur tijd, een record! Via Chipata rijden we naar de grens met Malawi waar we om 14.00 uur aankomen. De afhandeling bij de douane gaat snel en ze vragen voor het eerst in vijf maanden naar ons medisch paspoort. We rijden nog twee uurtjes door Malawi naar Kasungu en daar overnachten we omdat we voorlopig geen grote plaats meer tegenkomen. Marcel probeert nog wat geld te wisselen bij de bank maar die is dicht, we zijn een minuut te laat! We nemen een kamer in Kasungu Lodge en duiken daar 's avonds even de bar in. Hier blijkt meteen de gastvrijheid van de Malawische bevolking. Iedereen komt een praatje maken en een van hen koopt zelfs twee sigaretten voor ons. Hij kan ons geen biertje aanbieden omdat hij niet zoveel geld heeft dus biedt hij maar sigaretten aan.

Kasungu Lodge: 700 Mkw (110 Mkw = 1 US$)