Voor de mensen die ons de afgelopen twee jaar gevolgd hebben (en andere die gewoon nieuwsgierig zijn) zullen we hier regelmatig een update geven van ons leventje thuis.

En dan ben je dus plotseling thuis. 35 graden, zon, strand en wuivende palmbomen, naar -5 graden en guur, koud winterweer. Een enorme overgang. Aan de ene kant is thuis heel vertrouwd, aan de andere kant is het ook heel vreemd om weer thuis te zijn. Om gewoon over straat te lopen zonder aangestaard te worden, gewoon doodnormaal een winkel binnen te stappen waar je niet meteen door een winkelbediende op de hielen wordt gezeten, gewoon als kaaskop tussen 16,1 miljoen andere kaaskoppen lopen. Niet als wandelende geldautomaat worden gezien omdat je blank bent. Weten waar het postkantoor is, de bushalte meteen vinden zonder dit aan tien verschillende mensen te moeten vragen en zo veel keuzes in de supermarkt dat het je gewoon gaat duizelen. De eerste week thuis is vooral frikandellen, kroketten en drop eten, veel tijd doorbrengen met de familie en (voor Anouk) solliciteren.

Maar er is nog meer deze week. Tijdens de tsunami heeft Marcel zijn tas met handbagage weten te redden (met het idee dat daar zijn geldbuidel in zat). Nadat we uit het hotel gespoeld waren zag Marcel zijn tas voorbij drijven en heeft deze snel gepakt. Helaas zaten er alleen artikelen in die voor ons op dat moment waardeloos waren. Een leesboek, een adresboekje, een paar pennen en zijn fotocamera (helemaal doorweekt). Maar geen geldbuidel. Toch de SD kaart van de digitale camera maar mee naar huis genomen en thuis destijds (januari 2005) geprobeerd de foto’s in te lezen. Dit lukte echter niet en wij waren er van overtuigd dat de foto’s verloren waren. Jammer maar helaas. We waren vooral blij dat we het er levend van af hadden gebracht en hebben daar niet te veel bij stil gestaan. De SD kaart werd thuis ergens in de kast gelegd en zonder er verder nog veel bij stil te staan, zijn we weer op reis gegaan. Bij thuiskomst in januari 2006 besloot Marcel (inmiddels in het bezit van een nieuwe kaartlezer) toch de gok eens te wagen. En warempel, een jaartje drogen in een Hollands verwarmd huis doet wonderen voor een drijfnatte SD kaart. En zo hebben we dan toch de foto’s (waar we al helemaal niet meer op gerekend hadden) kunnen redden. Hebben we toch nog iets van onze bagage overgehouden na de tsunami.