Reisverslag mei: Thailand

 

Voor een Euro krijg je op dit moment 50 Thaise Baht.

Dag 450: zondag 22 mei (Bangkok)
Onze vlucht naar Bangkok gaat om 14.00 uur en we moeten om 12.00 uur uitchecken. Dat is mooi, hoeven we niet een nodeloze dag in de stad rond te hangen. Op het vliegveld valt het op dat onze tassen nauwelijks gecontroleerd worden, dat is dan weer zo tegenstrijdig met de rest. In het vliegtuig wordt nog even tot Allah gebid en dat helpt, want 45 minuten later landen we veilig in Bangkok. We pakken een airportbus richting Koh San Road en wandelen naar hotel Rambuttri Village Inn. Het is een nieuwe hotel met 200 kamers en een zwembad op het dak maar de meeste tijd zit het vol, zo ook vandaag. We zoeken dus maar een kamertje op Koh San Road wat maar 30 bath goedkoper is dan het luxe hotel. We gaan het morgen nog wel een keer proberen. De laatste keer dat we op Koh San Road waren is drie jaar geleden, sindsdien is er veel veranderd. Er is een Burgerking, een Mac Donalds, minder verkoopstalletjes op straat, gene verkeer meer door de straat ‘s avonds en veel meer bedelaars dan wij ons kunnen herinneren. Na 23.00 uur is het ook redelijk leeg op straat terwijl het een kleine tien jaar geleden nog heel de nacht doorging. En iedereen loopt halfnaakt rond, soms helemaal bezopen. We hebben even een cultuurschok na India (waar je je als vrouw redelijk bedekt moet kleden) en Myanmar (waar we nauwelijks toeristen tegen zijn gekomen). Vanaf het vliegveld naar Koh San Road hebben we ook onze ogen uitgekeken. Er rijden heel veel luxe auto’s rond en je ziet bijna geen oude wrakken meer op de weg. Wat ook opvallend is, is dat de Thaise bevolking aardig aan het uitdijen is, dat heeft zeker ook te maken met de vele Mac Donalds, KFC’s en Burger Kings die je onderweg ziet.

Airportbus: 80 Bath pp

Dag 450 t/m 454: maandag 23 mei t/m vrijdag 27 mei (Bangkok)
De rest van de week in Bangkok wordt vooral een regelweek. We hebben inmiddels kans gezien om te verhuizen naar het Rambuttri Village Inn. We moesten wel even in een rij staan voor een kamer maar het is gelukt. We mogen maar liefst 3x naar het Bumrungrad Hospital in Bangkok. Anouk heeft namelijk al twee maanden last van tandpijn en wilde niet in Nepal of Myanmar naar de tandarts. De verstandskies wordt er uitgetrokken en het probleem is opgelost. Het ziekenhuis in Bangkok is een verhaal op zich, superluxe, mensen die de deur voor je openhouden, het lijkt wel een vijfsterrenhotel. En dat voor 1/5 van de prijs die de gezondheidszorg in Nederland kost. In het ziekenhuis zelf vind je ook een Mac Donalds, een Starbucks coffee en een Japans restaurant. Zit je gezellig in de wachtkamer met een Big Mac menu. In Bangkok lopen we ook Han en Christa van www.wereldreis-jordaan.nl tegen het lijf. We hebben veel tegen elkaar te vertellen want we hebben allemaal India en Nepal (Annapurna Circuit) net achter ons kiezen. We hebben er dus maar een paar avonden voor uitgetrokken om te klagen over India (maar toch was het stiekem wel leuk), het afzien op het Annapurna Circuit en de verhalen uit China te horen. Natuurlijk was er eind mei ook de UEFA cup finale AC Milaan – Liverpool. Het tijdsverschil met Europa betekenden voor ons dat we vanaf ‘s nachts half twee tot bijna vijf uur in de kroeg hebben gezeten. En na 24.00 uur wordt er geen bier meer geschonken maar konden we alleen nog maar cocktails drinken. Je kunt je wel indenken wat voor een effect dat heeft op de Engelsen voetbalsupporters. Verder hebben we ook nog kans gezien ons visum voor Indonesië te regelen. We moesten wel even aan kunnen tonen dat we het land ook weer zouden verlaten. Dit mocht ook met behulp van een e-ticket. Nou, dat is mooi. Wij snel naar het internetcafé en daar zelf een e-ticket in mekaar gezet en terug naar de ambassade. Drie dagen later en 1600 Bath armer waren we in het bezit van ons visum voor Indonesië. Met al dat regelwerk en ziekenhuisbezoek is het er niet van gekomen enige bezienswaardigheden in Bangkok te bezoeken. Alleen Path Pong hebben we een avond bezocht en dat viel vies tegen. Belachelijk hoge prijzen en als je niks koopt schelden ze je verrot, zelfs de twee doven die aanstekers verkochten stonden lelijke gebaren naar ons te maken. Thailand is al lang niet meer het land van de glimlach in onze ogen!!

Hotel Rambuttri Village Inn: 380 Baht

 

Terug naar Reisverslagen                             Verder naar Maleisië