Genoemde bedragen zijn in US dollars of in Shilling. Op het moment van schrijven is 1300 shilling een Euro.

Dag 153: donderdag 29 juli (Tukuyu)

We rijden vandaag verder naar Tanzania. Malawi is een schitterend land, kleurrijke bevolking en allemaal superaardig en gastvrij. We passeren Lake Malawi en stappen even uit om van het uitzicht te genieten. Om 16.00 uur zijn we bij de grens met Tanzania. De grensovergang bij Malawi is geen probleem. Ze hebben een soort fuik gemaakt waardoor de grens gesloten is voor zwarthandelaren, bedelaars, verkopers, etc. Maar dan begint de ellende, de grens met Tanzania. De douanebeambte is teleurgesteld dat we ons visa al hebben en dat hij aan ons niks extra's kan verdienen. Hij maakt een opmerking dat Marcel er maar sjofel bij loopt en vraagt of hij soms gaat basketballen. Bij Anouk doen ze minder moeilijk maar bij beroep vult zij in leraar. In Afrika hebben ze voor leraren nog steeds respect. We moeten wel nog even 25 dollar roadtax betalen en ook een autoverzekering afsluiten. De autoverzekering is maar liefst 50 dollar per maand. Volgens Anouk belazeren ze de boel en zij vraagt om de polisvoorwaarden. Als ze hiermee bij Marcel aankomt vertelt een van de locals dat er nog een andere verzekeringsmaatschappij is. Anouk kan daar een verzekering kopen voor 25 dollar. Het is allemaal vriendjespolitiek, die douanebeambte verwezen ons ook allemaal door naar het eerste kantoor, waarschijnlijk kunnen ze dan later het geld gezamenlijk delen. Het kost ons twee uur om de grens over te steken en Tanzania hangt ons nu al de keel uit. Als we geen visum hadden gehad waren we omgedraaid. We rijden naar Tukuyu en overnachten daar in Langboss Lodge. Dit maakt de hele dag weer goed want de eigenaar is superaardig en het eten is goed.

Roadtax Tanzania: 25 US$ per auto
Autoverzekering: 25 US$
Langboss Lodge: 4.000 Sh.

Dag 154: vrijdag 30 juli (Korongwo)

Om half acht zijn we alweer onderweg naar het noorden. De weg is goed maar overal liggen drempels om het verkeer te vertragen. Niet gek ook, want de bussen rijden maar liefst 140 km p/u. Veel politiecontroles onderweg maar ze mogen geen toeristen aanhouden dus we rijden overal gewoon door, als ze zwaaien, zwaaien we vriendelijk terug. We tanken en kopen een colaatje maar onze 1000 shilling wisselgeld zien we niet terug. Na lang drammen krijgen we uiteindelijk onze 1000 shilling terug, sorry jongens, dat wordt geen fooi vandaag. Om 20.00 uur zijn we pas in Korongwo waar we ruim een uur moeten zoeken naar een hotel. De mensen zijn onvriendelijk en snauwen zelfs naar ons als we vragen of ze misschien een hotel weten. We belanden uiteindelijk bij Transit Inn waar ze nog een kamer vrij hebben. Het hotel bevind zich in een oud koloniaal gebouw. In tegenstelling tot de rest van het dorp zijn ze hier wel vriendelijk tegen ons. We eten wat in het restaurant bij het hotel en duiken ons bed in.

Hotel Transit Inn: 9.600 Sh (incl. bad)
Eten hotel: 1.000 Sh

Dag 155: zaterdag 31 juli (Arusha)

Het is heerlijk om weer eens in een fatsoenlijk bed te slapen maar we zijn beide vroeg wakker, de moskee begint al heel vroeg te jengelen. We ontbijten en om 09.00 uur stappen we weer in de auto. We rijden op ons gemak naar Arusha, het uitgangspunt voor Safari's naar Ngorongoro en de Serengeti. Om 14.00 uur arriveren we in Arusha en we balen al meteen van de hele stad. Iedereen begint over toertjes te zeuren en hangt tegen de auto aan. Na lang zoeken (hoogseizoen) vinden we een kampeerplaats op Masai camp. Niet echt een leuke camping, veel te veel overlanders. We wandelen het toeristenbureau binnen om te informeren naar een dagtrip naar de Ngorogoro krater maar die vrouw begint al meteen moeilijk te doen. We informeren in het centrum maar ze durven gerust 200 U$ pp per dag te vragen. Zijn ze helemaal gek geworden! We doen boodschappen bij Shoprite voor de BQQ en keren terug naar de camping. Daar hebben alle overlanders de kookplaatsen ingepikt en we vragen of ze niet op kunnen schuiven. We beginnen een hekel te krijgen aan al die overlanders, ze maken een hoop kabaal tot 's avonds laat en 's ochtends om vijf uur vertrekken ze weer met evenveel herrie. Ze schuiven uiteindelijk op maar dat is meteen een reden om tegen ons te gaan praten. Ze hebben ook trips naar de Ngorongoro maar we hebben geen interesse en duiken uiteindelijk de bar in om van ze af te zijn.

Camping Masai Camp: 3.000 Sh pppn

Dag 156: zondag 1 augustus (Arusha)

We zijn laat uit bed maar het welkomscommittee staat al klaar. Dit keer is de baas zelf gekomen om ons een toertje te verkopen. Voor 270 dollar pp kunnen we mee. We zeggen dat dit te duur is voor een dag en uiteindelijk zakt hij naar 120 dollar. Echt een eerlijke zakenman! Wij vertellen hem dat we een adres hebben voor 85 dollar en dat we daar zometeen naar toe gaan. Volgens hem is dat niet mogelijk en hij wil weten waar we gaan boeken. Wij weten echter de naam van het kantoor niet meer en hij rijdt achter aan ons aan om te kijken waar we gaan boeken. We rijden van de camping weg en hij volgt ons met een busje. Omdat we hier niet van gediend zijn slaan we een andere weg in, draaien plotseling om en rijden snel weg. Die zijn we mooi kwijt en de rest van de dag zien we hem ook niet meer terug. We belanden bij Kili Express waar we een dagtocht boeken voor 90 dollar per persoon. We kunnen namelijk niet met onze eigen auto de krater in, daarvoor heb je een jeep nodig en die hebben wij niet. We spreken af dat we morgen rond 06.30 uur opgehaald worden. 's Avonds koken we weer ons eigen potje en duiken vroeg ons bed in, we worden morgen namelijk vroeg opgehaald, denken we...........

Dag 157: maandag 2 augustus (Ngorongoro krater)

Om 06.00 uur staan we op, we worden tenslotte om 06.30 uur opgehaald. Om 06.30 uur staan we klaar: niemand. 07.00 uur: niemand. 07.30 uur: nog steeds niemand. Tegen acht uur komen ze ons pas ophalen. Maar dan vertrekken we nog niet meteen. De gids moet nog geld wisselen, benzine tanken en een lunchpakket regelen. Pas om 09.00 uur is de groep compleet en kunnen we vertrekken. Maar liefst twee uur vertraging. Om 11.00 uur stoppen we alweer om van chauffeur te wisselen, we blijken ook een lekke band te hebben en uiteindelijk zijn we pas om 12.00 uur in de krater. Later horen we van iemand dat ze dit express doen, de toegang is namelijk 24 uur geldig en op deze manier kunnen ze morgen nog een ochtenddrive maken. Als we het park binnenrijden zien we veel bossen en het is enorm groen (regenwoud) maar hoe verder we naar beneden rijden, de krater in, hoe droger het landschap wordt. We krijgen ons lunchpakket. Wij krijgen een goedkoop pakket, de Amerikaan en Japanner in onze groep krijgen een luxer pakket. Die hebben waarschijnlijk meer betaald. Dan laat je je eigen wel kennen als je als touroperator zo te werk gaat. Aangekomen in de krater zien we zebra's, olifanten, struisvogels, heel veel nijlpaarden, etc. Nadeel is dat er meer toeristen als beesten in de krater zijn. Iedereen rijdt in een lange rij achter elkaar aan. We hebben een eikel van een chauffeur die vlak achter een andere jeep blijft rijden waardoor wij lekker stof kunnen happen. Als er een hyena uit zijn holletje kruipt drukt hij op zijn claxon waardoor het beest weer gauw zijn hol inschiet. En bedankt vriend! Om 15.00 uur willen ze de krater weer verlaten maar wij weten daar een stokje voor te steken. We zijn in totaal maar twee uur in de krater gebleven en we willen langer blijven. Allerlei smoesjes zoals het feit dat het gevaarlijk is om 's avonds met toeristen naar Arusha te rijden. Hij rijdt nog een half uur extra met ons rond en dan vertrekken we uit de krater. Om zes uur zijn we bij de gate en we rijden richting Karatu. Daar wordt weer van chauffeur gewisseld en die eikel durft ook nog om een tip te vragen. Gelukkig zijn wij beide allebei ziek, last van Oostindische doofheid. We tanken vijf liter benzine en rijden richting Arusha, 50 km per uur om benzine uit te sparen. En daarnet probeerden ze ons nog te vertellen dat deze weg gevaarlijk was. We halen het net met de benzine en om 21.00 uur zijn we in Arusha. Maar dan begint het gezeur weer van voor af aan. Ze willen dat we een aanbeveling schrijven en de gids moet nog getipt worden. Anouk krijgt plotseling last van hevige buikpijn en moet snel terug naar de camping. Misschien kan Anouk bij thuiskomst solliciteren bij GTST.

Wij willen langs deze weg de firma Kili Express in Arusha van harte afbevelen. Wil je toch naar de Ngorongoro, overweeg dan bijvoorbeeld de firma Dik Dik (ook beklimming Kilimanjaro). Deze firma wordt geleid door buitenlanders en staat hoog aangeschreven.

Ngorongoro dagtrip: 90 US$ pp

Dag 158: dinsdag 3 augustus (Dar es Salaam)

Om half tien laten we Arusha achter ons. We zijn van plan vroeg te vertrekken maar het kost toch altijd meer tijd dan we denken. Camping betalen, tent inpakken, ontbijten. We stoppen nog even in Moshi en kijken daar rond. Leuke stad en veel schoner en mooier dan Arusha. Helaas kunnen we de Kilimanjaro niet zien, die ligt helemaal in de wolken. De reis gaat voorspoedig en we denken Dar nog te kunnen halen voordat het donker is. Maar om 16.00 uur gaat het mis. We rijden over een zandheuveltje en de auto houd er plotseling mee op. We parkeren op een vluchtstrook en meteen staan er twintig locals om ons heen. Ze staan allemaal onder de motorkap te kijken maar hebben er de ballen verstand van. Er komt een monteur maar die snapt ook niet wat er met de auto aan de hand is. Na een half uur stopt er een blanke met een jeep die ons wel naar het volgende dorp, Chalize, wil slepen. Dat is 15 km verderop. We haken de sleepkabel aan zijn jeep en willen wegrijden maar die zwarten moeten eerst geld zien. We geven ze 1500 shillig en maken dat we wegkomen. Aangekomen in Chalize stoppen we bij een benzinepomp. Chalize zelf is een gehucht en er is geen garage te vinden. De man vraagt waar we naar toe gaan en wij zeggen Dar es Salaam. Hij woont in Dar en is bereidt ons wel naar Dar te slepen. We gaan weer onderweg, het is nog 130 km rijden. Halverwege stopt hij en wij denken dat hij er de brui aan wil geven omdat het best wel lastig slepen is. Maar niets is minder waar. Hij vraagt waar wij overnachten en biedt ons een kamer in zijn appartement aan. Om 20.30 belanden we eindelijk in Dar, in de wijk Mikocheni. Een dure wijk, vol met grote, luxe huizen. We bieden Carlos (onze redder in nood) geld aan voor het slepen en de overnachting maar daar wil hij niks van weten. Hij bezit hier een appartementcomplex in Dar waar normaal zijn werklui slapen maar omdat die er op het moment niet zijn kunnen wij een van de kamers gebruiken. We hebben honger en de nachtwacht brengt ons naar een eettentje verderop in de straat. Om 22.30 haalt hij ons weer op en brengt ons bij Carlos. Carlos zal morgen een monteur sturen om naar de auto te laten kijken.

Dag 159: woensdag 4 augustus (Dar es Salaam)

Om 08.00 uur zijn we al uit bed want de monteur komt om 09.30. Maar alles heeft zijn tijd nodig in Afrika, ook de monteur. Hij arriveert rond 11.30. We hoeven maar een keer de motor te starten en hij hoort al wat het probleem is, de distributieriem. De auto wordt weggesleept en wij besluiten morgen maar naar Zanzibar te vertrekken. We doen een wasje, pakken onze spullen in en gaan naar het internetcafé. Ze hebben een mooie aanbieding: 40 minuten internetten voor 500 shilling, 1 uur en tien minuten kost 1000 shilling. Een uur en tien minuten is dat niet 70 minuten in totaal? Wij gaan voor de 40 minuten voor 500 shilling. Het blijft Afrika! 's Avonds eten we weer bij hetzelfde restaurant en we betalen dit keer 2900 shilling ipv 3000. Zouden we nu al vaste klantenkorting krijgen?!

Dag 160: donderdag 5 augustus (Zanzibar)

We staan vroeg op en Carlos' chauffeur staat al klaar om ons naar de haven te brengen. Onderweg naar de haven passeren we de Amerikaanse ambassade die in 1999 gebombardeerd is (tegelijk met de ambassade in Nairobi). 200 doden destijds. De Amerikaanse ambassade heeft inmiddels haar intrek genomen in een ander pand en vijf jaar na dato zijn ze nog steeds het oude gebouw aan het opknappen. Dit is duidelijk een Afrikaans meerjarenplan. We vragen even rond in de haven en vinden een ticket voor 20 US$. Om 11.00 uur gaan we aan boord en de boot vertrekt om 12.30. De boot doet er 2,5 uur over maar waarom komen we dan pas om 16.30 uur aan? De boot schommelt ook behoorlijk, vlakbij Dar komt een rivier uit in zee waardoor de boot behoorlijk tekeer gaat. De haven van Stone Town is een grote puinhoop. Iedereen wil als eerste van boord. Ze lopen zelfs over de zitjes om als eerste van de boot te zijn. We gaan naar het Pyramid hotel waar ze alleen kamers hebben voor 25 dollar per nacht. Alles zit vol, hoogseizoen. Als we zeggen dat we ergens anders gaan kijken heeft ze ineens wel een kamer vrij voor 20 dollar per nacht. We zien dan de overige kamers ook leeg staan. Hoogseizoen, mijn reet! We wandelen naar Forodhani Gardens, een park waar 's avonds allerlei eetstalletjes staan met goed en goedkoop eten. We ontmoeten nog wat mensen van de boot en vijf blanke toeristen trekt natuurlijk de aandacht. Binnen de kortste keren staan er weer allerlei toerverkopers om ons heen en we besluiten terug te gaan naar het hotel.

Bootticket Zanzibar: 20 US$ (incl. departure tax)
Hotel Pyramid Inn: 20 US$ per nacht

Dag 161: vrijdag 6 augustus (Stone Town)

Vandaag gaan we Stone Town verkennen. Een leuke stad, vol met kleine straatjes waarin je makkelijk kunt verdwalen. De Arabische invloeden zijn goed merkbaar. Vrouwen in lange zwarte gewaden, de moskees. We wandelen tot 15.00 uur rond maar dan is het te warm om nog langer door te wandelen. We besluiten wat te gaan drinken bij Mercury's (inderdaad vernoemd naar Freddie Mercury die hier op Zanzibar geboren is). Morgen vertrekken we naar Nungwi om daar op het strand te gaan liggen. Stone Town is leuk maar we worden een beetje moe van al die touts die je hier de hele dag lastig vallen. We hebben echt geen moment rust gehad vandaag! De souvenierverkopers kennen ons ook al. Eentje wilde ons een Masai beeld verkopen voor 55 dollar. Hij vroeg wat Anouk wilde geven dus Anouk zegt tien dollar. We zagen hem al glunderen, hij dacht, dit wordt 25 dollar. Maar als hij 50 dollar zegt, zegt Anouk negen dollar. Hij kijkt verbaast maar laat zich niet ontmoedigen en noemt zijn prijs: 45 dollar. Waarop Anouk acht dollar zegt. Nee, dit is niet de bedoeling, jij moet met jouw prijs omhoog gaan en ik ga omlaag. Ok, zegt Anouk, zeven dollar. Hij geeft het op en de rest van de dag worden we met rust gelaten.

Dag 162: zaterdag 7 augustus (Nungwi)

We vertrekken naar Nungwi met de shuttlebus. Nungwi ligt aan de noordkant van Zanzibar en staat bekend om het strand. Om 08.00 uur worden we opgehaald door iemand in ons hotel maar het duurt nog een half uur voordat de bus ons oppikt. We rijden een kwartier over asfalt en daarna is de weg weer onverhard en wordt het weer lekker schudden. Nungwi zelf is een klein vissersdorpje waar voor de toeristen een paar hotels zijn bijgebouwd. De wegen zijn onverhard en vol kuilen. We vinden een banda (bungalow) bij Jambo Brothers. We eten wat en gaan 's middags lekker op het strand liggen. Nou ja, lekker. Weer de nodige cashew-, zonnenbril-, t-shirts-, toerverkopers om ons heen. Maar het strand is heerlijk en het water superhelder. Och, wat wil je nog meer. Om 16.00 uur moeten we weer eten. We denken dat we zoveel eten door de malariapillen. Sowieso heeft de doxicicline nog wat bijwerkingen. We moeten echt uitkijken met de zon want onze huid verbrand veel makkelijker sinds we dat spul gebruiken. We proberen Carlos nog te bellen in Dar om te weten te komen hoe het met onze auto is maar we krijgen geen verbinding. We eten vis bij Restaurant Blue Sea (errug lekker) en duiken vroeg ons bed in.

Jambo Brothers: 22 US$
Eten Nungwi: niet goedkoop, pizza 3500 sh, vis 4500 sh.

Dag 163: zondag 8 augustus (Nungwi)

Vandaag maar weer een dagje strand gedaan. Marcel wilde eigenlijk gaan duiken maar dat is behoorlijk duur hier, 80 dollar voor twee duiken. Maar het strand is heerlijk dus we pakken een boekje en zetten ons achterwerk in het zand. We proberen Carlos nog eens te bellen maar krijgen weer geen gehoor. Morgen keren we toch terug naar Dar es Salaam dus dan horen we wel hoe het met de auto is.

Dag 164: maandag 9 augustus (Dar es Salaam)

We kunnen weer eens niet op gang komen vanochtend en pas om 10.00 uur zitten we in een Dalla Dalla (omgebouwde pick-up truck waar plaats is voor 15 personen maar men probeert er altijd het dubbele aantal in te proppen). We hebben geluk, het schiet lekker op en binnen twee uur zijn we in Stone Town. We lopen meteen naar de haven om de speedboot van 13.00 uur naar Dar es Salaam te pakken. We proberen het ticket goedkoper te krijgen maar dat lukt niet en we mogen het volle pond, maar liefst 35 dollar, betalen. Dit keer geen langzame boot maar een snelle ferry. Maakt niks uit, hij schommelt er niet minder om. Om 15.00 uur zijn we terug in Dar en we pakken een taxi naar het appartement van Carlos. Daar aangekomen zien we geen auto en geen Carlos. Een van de wachten vertelt ons dat er onderdelen in Zuid-Afrika besteld zijn omdat de onderdelen niet verkrijgbaar zijn in Tanzania. ‘s Avonds als Carlos thuis is horen we het hele verhaal. Het blijkt allemaal best mee te vallen, de onderdelen zijn al bij de douane en worden morgen opgehaald. Hopelijk is de auto woensdag klaar. De reden dat we Carlos niet te pakken kregen is echter minder leuk. Hij was zaterdagavond uit eten gegaan en tijdens het eten werd er een overval gepleegd in het restaurant. Hierbij is zijn mobiel gestolen, vandaar dat we hem niet konden bereiken.

Overtocht Zanzibar – Dar es Salaam: 35 dollar pp.

Dag 165 t/m 174: dinsdag 10 augustus t/m donderdag 19 augustus (Dar es Salaam)

Waren we nog redelijk optimistisch in het begin, de moed begint ons nu in de schoenen te zakken. Alles wat mis kan gaan met de auto onderdelen gaat mis. De verkeerde delen worden opgestuurd, ze raken iets kwijt bij de douane, DHL levert de onderdelen bij het verkeerde bedrijf af. We vermaken ons echter wel in Dar. We regelen geldzaken (dollars) voor Malawi, versturen wat spullen naar huis, gaan wat boodschappen halen. We komen de dagen wel door. Onze buurman, Mr Cruz, vind het gezellig dat hij buren heeft gekregen en trakteert ons regelmatig op tapas en wijn. En als we net drie kilo vlees hebben gekocht voor de barbecue besluit hij diezelfde avond ons te trakteren op barbecue. Geen probleem, dat vlees komt wel op. En dan, op 19 augustus is er eindelijk goed en slecht nieuws. De auto is klaar, dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat het ons wel 450 dollar kost. Niet dat de onderdelen zo duur zijn of dat het arbeidsloon hier zo hoog ligt, nee, het versturen was de grootste kostenpost. We gaan meteen onze spullen inpakken en morgen brengt de chauffeur van Carlos de auto dus kunnen we meteen vertrekken.

Dag 175: vrijdag 20 augustus (Makambako)

Om half negen is Jules, de chauffeur, er met onze auto. Wij laden snel al onze spullen in de auto, nemen afscheid van iedereen en rijden weg uit Dar. Drie weken Dar is echt een beetje te veel van het goede. We rijden door Mikumi National Park en zien meer dieren dan op de heenweg. De apen zitten zelfs op de reling van de brug. Tegen zessen besluiten we te stoppen in Makambako waar we een kamer nemen in New Paris Guesthouse. We gaan wat eten in een restaurant iets verderop en raken aan de praat met twee mannen die aan de tafel naast ons zitten. Een van hen blijkt als vertegenwoordiger voor de brouwerij te werken en kent Carlos, Mr Cruz, en alle andere mensen die we hebben leren kennen in Dar. De wereld is toch wel erg klein soms. We gaan vroeg naar bed. Makambako ligt namelijk in de Southern highlands van Tanzania en het is verschrikkelijk koud hier!

Hotel New Paris Guesthouse: 5.000 sh

Tanzania in het kort!