Dag 368: maandag 28 februari (Udaipur)
Om 05.00 uur worden we gewekt in de bus, we zijn in Udaipur. Ondanks het slechte wegdek zijn we toch in slaap gesukkeld. We pakken een prepaid riksja naar hotel Panorama en duiken meteen ons bed in. Als we om 11.00 uur weer uit bed komen zijn we allebei gaar van de busrit en doen we het de rest van de dag rustig aan. Die reisdagen (en nachten) zijn altijd heel vermoeiend en meestal hebben we ook weer een dag nodig om bij te komen. 's Avonds gaan we met Toon en Talitha (die inmiddels ook gearriveerd zijn vanuit Jodphur) uit eten. We vinden een gezellig restaurant met uitzicht op het meer, alleen: er is geen meer! Door de droogte van de laatste jaren staat het meer al een hele tijd droog.

Panorama Guesthouse: 250 rs (incl. bad)

Dag 369: dinsdag 01 maart (Udaipur)
De stad Udaipur is wereldberoemd en wel vanwege die ene bondfilm die hier is opgenomen: Octopussy. Veel van de gebouwen die je in de film ziet vind je in Udaipur. In de film is echter het meer nog met water te zien, wij zien tegenwoordig alleen maar een dorre vlakte. Na een stevig ontbijt wandelen we naar het City Palace. Beginnen we verwend te raken of hebben we al te veel gezien? In onze ogen is het paleis namelijk helemaal niet zo bijzonder. De buitenkant is slecht onderhouden en van binnen is het ook niet echt bijzonder. Er zijn diverse schilderijen met daarop oorlogstaferelen en de tijgervangst. Volgens mij deden die Maharaja's niet veel anders in die tijd. Na een bezoek aan het City Palace gaan we voor Marcel op zoek naar een tulband. We komen bij een naaiatelier terecht maar deze man kan voor ons geen tulband maken en brengt ons weer naar een van zijn vrienden een stukje verderop in de stad. Deze man kan ons gelukkig wel helpen, het is namelijk moeilijk om voor het enorme Westerse hoofd van Marcel een passende tulband te vinden. Er moet er dus eentje op maat gemaakt worden, maar geen probleem, alles is mogelijk in India (zolang het geld oplevert tenminste). Nu we dan toch in Udaipur zijn komen we er niet onderuit, we moeten de 007-film Octopussy kijken. 's Avonds kijken we op een van de vele dakterrassen die Udaipur rijk is naar de film. Meteen komen er een flink aantal clichés voorbij: slangenbezweerders en spijkerbedden. We zijn alles bij elkaar twee maanden in India en hebben nog geen spijkerbed gezien. En dat slangen bezweren doen ze alleen voor de toeristen. Maar ook niet elke Indiase man loopt men een tulband, al denken wij misschien van wel.

Entree City Palace: 50 rs pp

Lijkt weinig maar ze rekenen nog wel even 200 rs per (video)camera. En op veel plaatsen mag je niet eens foto's maken omdat het de muurschilderingen aantast. Niet dat het wat uitmaakt, van de muurschilderingen is toch niet veel meer over.

Dag 370: woensdag 02 maart (Udaipur)
's Morgens om 04.00 uur is Anouk al wakker, ja wel hoor, twee maanden hebben we het vol gehouden in India maar nu is het zover: diarree. We besluiten toch om 10.00 uur te verkassen naar hotel Gangaur Palace, dit guesthouse is namelijk 100 rs goedkoper per nacht. Twee euro per nacht lijkt niet veel maar we zijn van plan toch wel enkele dagen in Udaipur te blijven en dan kan dit toch aardig oplopen. De rest van de dag blijft Anouk op bed liggen (en in de buurt van de wc pot). En zo heeft Marcel dan eindelijk zijn rustdag. Geen bezoek aan tempels, paleizen, forten of shoppen, Anouk is ziek dus staat er vandaag niks op het programma. Maar na het eten van droge toast, een soepje en een fruitsalade voelt Anouk zich 's avonds weer stukken beter. Morgen dus weer gezellig op pad, zo'n hele dag in bed liggen is ook niks.

Gangaur Palace: 150 rs (incl. bad)

Dag 371: donderdag 03 maart (Udaipur)
Na een stevig ontbijt wandelen we naar het Garden hotel. Hier staat een deel van de collectie auto's van de Maharaja opgeslagen, waaronder ook de auto die gebruikt is in de film Octopussy (daar is ie weer!). Bij de entreeprijs zit ook een lunch inbegrepen. Een thali met softdrink. Wij hebben echter net ons ontbijt achter de kiezen en krijgen met geen mogelijkheid de thali weg. Bovendien voelt Marcel zich vandaag niet lekker, die heeft inmiddels de Delhi Belly te pakken. En hierbij dopen we Udaipur dan ook officieel om tot Udaipoep. We gaan nog even de twintig auto's bekijken die hier staan. Er staan bijzondere auto's tussen, hele oude jeeps, auto's van maar liefst 80 jaar oud en natuurlijk de auto van Octopussy. Er is ook een werkplaats waar ze oude auto's repareren maar net als zoveel dingen in India is dit niet perfect uitgevoerd. De verf begint al te bladeren en sommige moeren zijn al aan het roesten. Een vreemd gezicht voor een stel Nederlandse perfectionisten. We voelen ons beide weer niet lekker en besluiten een riksja terug te nemen naar het guesthouse en het de rest van de dag rustig aan te doen.

Dag 372: vrijdag 04 maart (Udaipur)
Vandaag doen we een poging om bij het Lake Palace een kopje koffie te gaan drinken en op die manier een blik naar binnen te werpen. Het Lake Palace is een van de meeste luxe hotels in Udaipur (en ook gebruikt als set voor Octopussy). Normaal is het omgeven door het meer maar omdat het meer al jaren droog staat kun je er tegenwoordig gewoon naar toe lopen en hoef je niet de boot te pakken. Helaas worden we bij de ingang tegen gehouden door een stel tulbanden. We moeten minstens 1000 rs (= 20 Euro, of te wel ons dagbudget in India) besteden anders mogen we niet naar binnen. Met een smoesje wandelen we naar binnen naar de souvenirshop waardoor we toch een kijkje kunnen nemen. Het is opnieuw, net als zoveel dingen in India, een beetje vergane glorie. Het is een luxe hotel maar er ligt vuile vloerbedekking in de winkel in plaats van een schone marmeren vloer. Sowieso maakt Udaipur op ons een beetje de indruk van vergane glorie, misschien komt dit door het feit dat het meer droog staat? Het neemt namelijk wel een deel van de charme van de stad weg. Udaipur is ten opzichte van Jodphur wel een relaxte stad, terwijl er hier toch veel meer toeristen zitten. We worden weinig lastig gevallen op straat en er zijn ook niet zo veel bedelaars. Wel bots er weer per ongeluk een Indiase man tegen Anouk op en gaat dan vervolgens tien meter verderop staan te giechelen. Indiase mannen zijn zwaar sexueel gefrustreerd en ik ben als Westerse blonde vrouw nog nooit zo vaak lastig gevallen als hier in Noord India. Altijd dat geniepige en achterbakse gedrag van die Indiërs begint mij behoorlijk de keel uit te hangen en als je er iets van zegt zijn ze zwaar beledigd, zij doen namelijk niks fout. Als we verder lopen zie ik een Israëlisch meisje in een ultra korte hotpants met niets verhullend topje door de straat wandelen. Zelfs de verkopers laten ons met rust en stormen naar buiten om deze 'bezienswaardigheid' te bewonderen. Ik vraag me af op wie ik nu kwaad moet worden. De Indiase mannen die mij constant lastig vallen of de Westerse vrouwen die zich schaars kleden in een land waar dat absoluut niet kan?

Dag 373: zaterdag 05 maart (Udaipur)
In Jodphur hebben we een week geleden flink wat souvenirs gekocht dus dat wordt weer een bezoek aan het postkantoor. We hebben alle spullen zelf al in een doos ingepakt, maar dat wordt niet geaccepteerd. Het moet ingenaaid worden en er moeten waxstempels op gezet worden. Bij elk postkantoor in India vind je wel een speciaal naaiatelier waar ze pakketten in katoen naaien. We treffen het echter niet, het is hartstikke druk en we moeten 2,5 uur wachten op het innaaien van het pakket omdat er vijf mensen voor ons zijn. Alles gaat op zijn dooie gemak, pakket voor pakket wordt ingepakt. Geduld is een schone zaak in India! Om 14.30 uur zijn we bij het postkantoor, een half uur voor sluitingstijd. We mogen weer achter de counter komen om ons pakket te versturen, dat scheelt voor ons weer een wachtrij tot grote frustratie van sommige Indiase mensen die nu langer moeten wachten om hun enveloppe te versturen. Een pakket van 3,5 kilo gaat naar huis voor het luttele bedrag van 850 rs. Het gaat wel met de boot richting Nederland dus het duurt ongeveer drie maanden voordat het thuis is. We keren terug naar ons guesthouse waar we de rest van de middag weer op de kamer doorbrengen, Anouk is namelijk weer ziek. 's Avonds eten we nog wat met Toon en Talitha die om 22.00 uur naar Dui vertrekken. Wij blijven in ieder geval morgen nog in Udaipur, kijken hoe we ons voelen.

Dag 374: zondag 06 maart (Udaipur)
Vandaag voelt Anouk zich stukken beter, dus we besluiten een busticket te kopen naar Bundi. We hebben nog even overwogen om naar het strand in Dui te gaan, maar toch besloten weer verder naar het noorden te reizen, richting Nepal. Dui kosten ons minstens twee dagen reizen voor alleen een beetje strand wat niet eens zo spectaculair schijnt te zijn. Morgen vertrekken we naar Bundi, dan misschien nog naar Pushkar, Agra en als laatste stop Varanassi, voordat we naar Nepal gaan. Binnen nu en twee weken zitten we dan in Nepal. We hebben Rajastan ook wel een beetje gezien, we hebben ons buik vol van forten en paleizen. In de namiddag gaan we naar het internetcafé waar we even onze mail checken en lachen om de foto's van de sneeuw in Nederland. Het is zelfs -20 geweest 's nachts terwijl het hier overdag 30 graden is. Onvoorstelbaar voor ons, wij hebben ook helemaal geen idee van seizoenen omdat bijna elke dag de zon schijnt. We eten 's avonds wat in het hotel en gaan vroeg slapen, al komt er van slapen weinig terecht. Het was weer eens een verschrikkelijke herrie op straat, dit keer kwam er een fanfare voorbij inclusief vuurwerk. Het is onvoorstelbaar hoeveel lawaai men hier produceert: toeterend verkeer, schreeuwende mensen en tempels met luide muziek. Op een of andere manier schijnen die Indiërs er zelf niks om te geven, terwijl wij in Nederland al beginnen over een geluidswal als er honderd auto’s op een dag voorbij komen.

Busticket Udaipur - Bundi: 180 rs pp (sleeper)

Dag 375: maandag 07 maart (Udaipur)
Om 10.00 uur checken we uit en slaan onze bagage op in het hotel. We ontbijten op ons gemak en lezen nog een boek uit die we meteen weer verkopen/omruilen tegen twee nieuwe boeken. De rest van de dag besteden we in het internetcafé. Zo'n dag wachten totdat de bus vertrekt is soms echt een verloren dag, meestal maken wij er maar een rustdag van. De bus vertrekt om 22.00 uur en we besluiten om 21.15 uur ons guesthouse te verlaten en naar het busstation te gaan. Maar goed ook want in plaats van 22.00 uur is de bus een half uur eerder en we vertrekken al om half tien. Regelmatig hebben treinen en bussen vertraging, dit is voor het eerst dat we zelfs vroeger vertrekken. We hebben weer een sleeper genomen al is deze niet zo comfortabel, al onze bagage (dus ook de grote rugzakken) moeten mee naar binnen. We liggen opgekruld in de bus. Als we vanaf het kantoor van de busmaatschappij naar de bus wandelen bots er ook weer zo'n Indiër tegen Anouk op. En lol dat ze weer hebben! Vaak ben je zelf zo verbouwereerd dat je niet eens tijd hebt om te reageren. Onderweg maken we nog een stop maar helaas is er geen toilet. Samen met een Frans meisje zoek ik een openbaar toilet achter een muurtje. Als ik net bezig ben steekt er weer zo'n Indiër zijn hoofd om de muur. Ik zeg dat hij op moet rotten maar tien seconden later staat hij weer stiekem te gluren. Reizen in India is voor een blonde vrouw niet gemakkelijk.

Dag 376: dinsdag 08 maart (Bundi)
Om 05.00 uur zijn we in Bundi en voor het eerst in India staan er geen schreeuwende riksja’s op ons te wachten. Bundi is ook een van de weinige plaatsen in Rajastan die niet zo toeristisch is. Een riksja chauffeur ligt te slapen en we krijgen hem met geen mogelijkheid wakker. Na tien minuten wachten komen er twee riksja’s aangevlogen. We stappen in en rijden naar RN Haveli (aanbevolen door Jaap en Heleen van zeeuwsezijderoute.nl). Het guesthouse wordt gerund door drie vrouwen wat in Bundi nogal voor wat hilariteit zorgt. Drie zakenvrouwen in een Indiase dorp als Bundi. Het is voor hen ook een beetje uit nood geboren, moeders heeft vier dochters en haar man is al jaren geleden overleden. Ze runt dit guesthouse om straks de bruiloft van de jongste twee dochters te kunnen betalen. De vrouwen zijn superaardig, ze gaan zelfs 's ochtends vroeg nog thee voor ons zetten en omdat alle kamers vol zitten krijgen we zo lang een bed in de woonkamer. We zijn doodmoe van de busrit en vallen als een blok in slaap om pas om 11.00 uur wakker te worden. We ontbijten en wandelen wat door de stad. Wat een beestenbende! Naast de nodige koeien, geiten en honden vind je hier ook honderden varkens en apen, midden in de stad. Het lijkt wel alsof je honderd jaar terug gaat in de tijd. 's Avonds eten we bij de Katkoun Haveli als het plotseling hard begint te regenen. Het is 8 maart vandaag, het festival van Shiva en Shiva houdt van regen wordt ons verteld. Och, het is maar net waar je in gelooft, wij houden het maar gewoon op een voorjaarsbuitje. We worden met ons eten in de huiskamer annex slaapkamer van de familie geparkeerd samen met opa, zodat we ons eten toch droog naar binnen kunnen werken.

RN Haveli: 150 rs (incl. bad)

Dag 377: woensdag 09 maart (Bundi)
Ook Bundi is uiteraard in het bezit van een paleis en fort! Wij wandelen naar het Garh Palace wat slecht onderhouden is en dus niet de moeite van het bezoek waard. De ticketcontroleurs werken bij als gids en ansichtkaartverkoper, multi-inzetbaar dus! De apen die je overdag door de stad ziet slingeren en proberen voedsel weg te halen uit de huizen, slapen hier 's nachts in het fort. Ook de vleermuizen vinden hier een onderkomen in het paleis. Met als gevolg dat sommige vertrekken wel heel erg naar pis stinken. 's Middags gaan we foto's maken in het dorp. Geen makkelijke opgave want regelmatig staan er kinderen voor de lens te springen omdat ze op de foto willen. Als Marcel een foto wil maken van een slapend varken en hond naast elkaar, komen er twee kinderen tussendoor gefietst: weg beesten, weg foto! En bedankt jongens! Ze snappen niet dat Marcel kwaad weg loopt. We worden nog uitgenodigd om chai (thee) te drinken bij een moslim die buiten op de stoep zit. We mogen heel zijn familie op de foto zetten zonder dat ze geld vragen. In Bundi is ook geen fotozaak dus ze vinden het leuk om zichzelf op een digitale camera terug te zien. En terwijl in Nederland steeds meer mensen emigreren omdat ze vinden dat er te veel buitenlanders komen wonen, zitten wij hier met de hele moslimfamilie thee te drinken. Als je reist ga je sommige dingen in een heel ander perspectief zien! Bundi is maar klein en na twee dagen hebben we het wel gezien, al is het wel een verademing na al die grote toeristische steden. Morgen vertrekken we met de bus naar Ajmer om vanuit daar verder te reizen naar Pushkar.

Entree paleis: 50 rs

Dag 378: donderdag 10 maart (Pushkar)
Om 09.45 vertrekken we richting het busstation. Als het goed is vertrekt er elk uur een bus naar Ajmer en vanuit Ajmer kunnen we dan weer een bus pakken naar Pushkar. We hebben geluk, om 10.00 uur vertrekt er inderdaad een bus naar Ajmer. We gaan met de staatsbus, voor kortere afstanden van een paar uur in India absoluut geen probleem. Voor langere afstanden is het toch echt beter om een privé bus te pakken. Uiteraard zijn er voor deze bus ook weer meer tickets verkocht dan dat er plaatsen zijn. Marcel mag plaats nemen naast een rochelende Indiase man en Anouk beland naast een moeder met kind. Na een uur stappen er een aantal mensen uit en kunnen we toch naast elkaar zitten. Gelukkig maar, Anouk zat constant met de sari van de vrouw naast haar te vechten en het kind was met zijn hoofd bij Anouk op schoot in slaap gevallen. En het was al behoorlijk krap in de bus! Aangezien de route Bundi - Ajmer niet zo veel Westerse reizigers trekt, trekt Anouk als enige Westerse vrouw in de bus weer de nodige aandacht. Er zijn weer de starende blikken en de hele rij voor ons zit zelfs achterstevoren in zijn stoel. We maken er een foto van en lachen er maar voort om. Wat je ook doet, niks helpt. Terugstaren werkt niet, je tong uitsteken, gekke bekken trekken, ze blijven staren. Na vijf uur rijden waarbij Anouk constant in de bus blijft zitten om nog meer starende blikken te voorkomen, komen we aan in Ajmer. Vanuit Ajmer pakken we de lokale bus naar Pushkar. Als we Pushkar naderen zit er een naakte man langs de kant van de weg, zijn lichaam helemaal wit geschilderd en absoluut niks bedekt. We weten dat Pushkar een heilige plaats is voor de Indiase bevolking maar dat het zoveel vreemde figuren trekt, dat was voor ons ook een verrassing. In Pushkar hebben we wat moeite om een hotel te vinden. Het ene hotel is te duur, het Lake View zit vol en we vinden uiteindelijk een kamer in Guesthouse Payal. Niet spectaculair en veel Israëliërs die tot diep in de nacht herrie maken.

Busticket Bundi - Ajmer: 80 rs pp
Busticket Ajmer - Pushkar: 7 rs pp
Guesthouse Payal: 150 rs (ligt tegenover het Lake View, dus wel centraal gelegen)

Dag 379: vrijdag 11 maart (Pushkar)
We zijn inmiddels alles bij elkaar 2,5 maand in India en hebben het gezien. We kunnen geen curry of thali meer zien, de paleizen en forten komen ons neus uit en we zijn gewoon toe aan iets anders. We vinden India heel indrukwekkend, te veel herrie, de Indiase mensen de ergste op de wereld (liegen en bedriegen alsof het gedrukt staat) maar vaak ook erg mooi en kleurrijk. Na Pushkar willen we Agra (Taj Mahal) nog bezoeken en nog een paar dagen Varanassi en dan is India wat ons betreft een gesloten boek. Vandaag gaan we terug naar Ajmer om treinkaartjes te regelen voor Agra. Natuurlijk laten die Indiërs ons weer op de verkeerde plaats uitstappen zodat we nog twee kilometer naar het treinstation moeten lopen. Zucht, zeg het dan gewoon als je het niet weet! Er is geen plaats op de trein Ajmer - Agra dus zijn we genoodzaakt via Jaipur te reizen. Geen probleem, dit is maar twee uur reizen vanaf Ajmer. Deze trein gaat echter maar een paar keer per week dus we hebben pas een ticket naar Agra voor a.s. dinsdag. Dat betekent dat we nog vier dagen in Pushkar moeten blijven. Er zit niks anders op op dit moment. We proberen ook nog een treinticket te reserveren voor Agra - Varanassi maar die trein zit voorlopig vol. De India Railway medewerker is ook niet de meest hulpvaardige man op deze aardbol en we besluiten in Jaipur nog een poging te wagen. We pakken de bus terug naar Pushkar en besteden de rest van de dag aan het maken van foto's. We hebben in een paar weken tijd al meer dan 600 foto's gemaakt samen. Maar in India is ook zoveel te zien en te beleven dat we onderhand van elke koe in het straatbeeld wel een foto hebben. Als we 's avonds naar het internetcafé gaan om Anouk SD kaart te legen gaat het mis. De Indiër wisselt van pc terwijl de SD kaart nog in de kaartlezer zit. Resultaat: 120 van de 150 foto's pleiten, de lucht in, weg! En bedankt! En dan te bedenken dat een land als India ontzettend veel software voor Europa ontwikkelt maar een simpel kaartje lezen gaat al mis. Weer zo'n typisch moment in India en we zitten er even helemaal doorheen!

Treinticket Ajmer - Jaipur: 55 rs pp
Treinticket Jaipur - Agra: 190 rs pp (sleeper)

Dag 380: zaterdag 12 maart (Pushkar)
We besteden de halve dag in het internetcafé, op zoek naar een oplossing voor de SD kaart van Anouk. We kunnen niks vinden op internet en besluiten uiteindelijk een mail te sturen naar zowel HP als Scandisk. Er is ook een servicelijn in India maar die zullen we maar niet bellen, waarschijnlijk worden we daar toch niet wijzer van. Aan het eind van de middag wandelen we naar sunset point. Vanuit hier heb je een mooi uitzicht over het totale meer en 's avonds zijn er allerlei optredens tijdens de zonsondergang. Bovendien is het een van de weinige plaatsen in Pushkar waarbij je niet wordt lastig gevallen door mensen die bloemen aanbieden om in het heilige meer te gooien (en vervolgens natuurlijk rupees willen ontvangen). Het enige wat nog heilig is in Pushkar is geld. Omdat Pushkar een heilige plaats is mag er geen alcohol worden geschonken maar als je in sommige restaurants kun je apple juice krijgen (met een schuimlaagje erop). Geld is geld, ook in heilig Pushkar. Verder is er in Pushkar geen vlees en geen eieren verkrijgbaar maar hasj is volop beschikbaar en wordt ook regelmatig aangeboden op straat. Ons antwoord is altijd hetzelfde: wij komen uit Amsterdam en roken die troep van jullie niet! In Pushkar zie je veel mensen die helemaal opgaan in India, blote voeten, lang haar, jong en oud, allerlei soorten hippies. En terwijl de Indiase bevolking zich blind staart op onze speeltjes: videocamera, digitale fotocamera, een Lonely Planet gids vol foto's van hun eigen land, zijn er veel westerse mensen die juist naar India gaan voor het spirituele.

Dag 381: zondag 13 maart (Pushkar)
Pushkar is niet zo groot en als je een keer de straat met souvenirshops en het meer hebt gezien ben je wel uitgekeken. En als je net als wij niet op zoek bent naar een nieuwe joint of een banghlassi, moet je je vertier ergens anders gaan zoeken. We besluiten dus vandaag maar aan het zwembad te gaan liggen bij hotel Navantan. Voor 50 rs mag je de hele dag gebruik maken van het zwembad. Het zwembad is nog schoon ook, een unique voor India. Alleen het eten in het restaurant is niet denderend, maar ja, je kunt niet alles hebben.

Dag 382: maandag 14 maart (Pushkar)
Het zwembad is goed bevallen dus vandaag gaan we maar weer terug. Voordat we gaan eten duiken we nog even het internetcafé in. Goed nieuws, misschien zijn de digitale foto's nog te herstellen met wat software. We doen dit maar niet in India en kopen zolang wel een extra SD kaart. Die zijn hier trouwens overal verkrijgbaar al zijn ze wel wat duurder dan in Nederland.

Dag 383: dinsdag 15 maart (Jaipur)
Na het ontbijt pakken we de bus naar Ajmer om vervolgens net op tijd in de trein naar Jaipur te stappen. Zonder problemen bereiken we Jaipur waar al meteen zo'n riksja mannetje op ons staat te wachten. Aangezien wij een maand geleden al in Jaipur waren weten we inmiddels hoe zij te werk gaan. Ze brengen je goedkoop naar een hotel en proberen je een tour voor de volgende dag te verkopen. Wij gaan eerst naar het reserveringskantoor voor een treinticket Agra - Varanassi maar er is pas plaats op 26 maart. We zullen dus een andere manier moeten vinden om naar Varanassi te gaan. We pakken voor 10 rs de riksjaw naar hotel Pearl Palace. Natuurlijk begint onze chauffeur meteen zijn verkooppraatje maar wij zeggen dat we vanavond alweer vertrekken en dat we alles in Jaipur al gezien hebben. Hij snapt er helemaal niks van maar wij hebben een goedkoop ritje gehad. De rest van de middag brengen we door op het dakterras van het Pearl Palace hotel. Eindelijk weer vlees en bier voor Marcel! Wij waren hier een maand geleden en toen zaten we 's avonds met een jas aan, nu is het zo warm dat bij het minste beetje beweging het zweet al over je rug loopt. Om half elf pakken we een riksjaw naar het treinstation. Tegelijk met ons vertrekt ook een Engels stel uit het hotel naar het treinstation. Zij betalen 35 rs voor hun riksja en als die van ons dat ziet wil hij ook 35 rs hebben. We geven hem 20 rs en daar moet hij maar tevreden mee zijn en we lopen snel het station binnen. Als we op het perron aankomen blijkt de trein een half uur vertraging te hebben, we moeten een half uur wachten maar uiteindelijk komt de trein en duiken wij ons bedje in.

Dag 384: woensdag 16 maart (Agra)
De trein zou om 06.00 uur 's ochtends aankomen in Agra en we hebben al vertraging. Wij liggen dus nog lekker in ons bedje te slapen als we om 05.00 uur Agra binnen rijden. We zijn eindelijk in slaap gevallen want die mensen hier lijken nooit te slapen. Er zijn ook nog een paar soldaten ingestapt vannacht met een groot geweer. Niks dienstwapen achterlaten in de kazerne, waarschijnlijk moeten ze daarvoor ook te veel formulieren invullen. We pakken een kamer in hotel Sidharta maar moeten eerst honderd muggen doodslaan. We roken maar even een sigaret buiten terwijl we de kamer volspuiten met anti-muggenspray. Een uur na aankomst in Agra liggen we eindelijk in bed. We hebben maar twee uur geslapen vannacht en slapen meteen tot 13.00 uur door. Daarna wisselen we nog even van kamer want de waaier is kapot en blijft de hele tijd op de hardste stand aanstaan. En we krijgen het ding met geen mogelijkheid uit. Daarnaast is de geiser ook kapot en hebben we dus koud water. Fijn hotel voor 250 rs. 's Middags regelen we een treinticket via een reisbureau. Het lukt hem wel wat ons al een week niet lukt. Hij vindt voor ons een ticket naar Varanassi voor 60 rs pp meer. Maar een riksjaw naar het treinstation heen en terug kost ook 100 rs dus eindelijk is het verschil maar minimaal. Om 16.00 uur steken we met een bootje de rivier over om de 'achterkant' van de Taj Mahal te bekijken. We worden opgepikt door een man en wij denken dat hij bij de boot hoort. Hij blijft echter de hele tijd bij ons hangen en vertelt allerlei onzinverhalen over de Taj Mahal. En wij voelen inmiddels de bui al hangen, hij heeft zich opgeworpen als onze persoonlijke gids! Als we terugkeren naar de kant van de Taj Mahal wil meneer geld zien, hij heeft namelijk als gids gefungeerd (vind hij zelf). Wij vertellen hem maar even duidelijk dat hij de pot op kan, we hebben net al 100 rs betaald voor de boot, hij zoekt het maar uit! 's Avonds eten we bij hotel Kalem op het dakterras. Het eten is niet bijzonder maar het uitzicht op de Taj Mahal is formidabel.

Hotel Sidharta: 250 rs (absoluut geen aanrader)
Boottocht Taj Mahal: 50 rs pp

Dag 385: donderdag 17 maart (Agra)
We zijn vroeg uit bed en om 06.00 uur staan we bij de Taj Mahal voor de deur. Dit monument is gebouwd door Shah Jahan voor zijn overleden vrouw. Een monument voor de liefde dus, en wij moeten het tegenwoordig doen met een lullig bosje rozen op valentijnsdag (als we geluk hebben of heet dit tegenwoordig emancipatie). We zijn als tweede binnen maar wat een poppenkast! Geen eten mee naar binnen, sigaretten en mobiele telefoons inleveren. Camera's mogen wel binnen al mag je binnen in de tombe zelf niet fotograferen en video-opname alleen tot 100 meter voor de Taj Mahal. Rochelen en spugen verboden en het aanraken van het gebouw mag ook niet. Even later zien we de Indiërs weer volop bezig. Een rode klodder op de vloer en allemaal met de handjes aan het monument zitten. Als er in India een bord staat 'Niet op het gras lopen' kun je er een weddenschap op afsluiten dat ze er minstens met 100 mensen overheen gaan lopen. De Taj Mahal is 's ochtends nog indrukwekkender dan overdag, omhult door mistvlagen. Van dichtbij zie je pas goed wat voor monnikenwerk dit geweest is. Het is geen gewoon schilderwerk maar alles is als het ware in het marmer gelegd. Nu begin je pas te begrijpen dat dit slaven werk geweest moet zijn. Naast de Taj Mahal staan er nog twee gebouwen op het terrein, een moskee en een soort guesthouse. Twee identieke gebouwen maar het ene gebouw kon niet als moskee gebruikt worden omdat de ingang niet richting Mekka ligt. Dit werd dus een soort guesthouse. Na een paar uur rondgewandeld te hebben in het Taj Mahal complex zijn we het beu. Het is inmiddels ook erg druk want de trein uit Delhi is binnen. Bovendien worden we helemaal gek van al die mensen die ons geld vragen omdat ze op onze schoenen letten, omdat ze een goede tip geven voor een foto (vinden ze zelf) en ga zo maar door. We hebben net maar liefst 750 rs per persoon entree betaald. Dat was inclusief jouw tip. Om 09.00 uur keren we terug naar het hotel om te douchen en uit te checken. Als we met onze bagage bij de receptie aankomen staat daar ons riksjaw mannetje van gisteren te wachten. Waarschijnlijk komt hij zijn commissie ophalen en hij wil ons meteen strikken voor een Agra toertje. We zeggen nee maar het woord nee is onderhandelbaar in India. Althans, volgens de Indiërs zelf! Hij blijft zeuren totdat Anouk uit haar vel springt en hij eindelijk oprot. De rest van de dag hangen we wat rond en vermaken ons op het internet. Agra is in onze ogen een verschrikkelijke stad, geen moment rust, overal roepen om je aandacht en om je geld. Er is geen lol aan en we zijn blij dat we weg kunnen na een dag! Bovendien is het ook behoorlijk warm inmiddels, elke dag onderhand 35 graden, dus het wordt tijd dat we wat koelere gebieden gaan opzoeken.

Entree Taj Mahal: 750 rs pp (inclusief camera)
Trein Agra - Varanassi: 340 rs pp (via reisbureau)

Dag 386: vrijdag 18 maart (Varanassi)
‘s Ochtends om 07.00 uur worden we wakker in de trein. We hebben goed geslapen en een rustig nachtje achter de rug. Soms kom je niet aan slapen toe omdat die Indiërs zo’n herrie maken, maar vannacht waren ze gelukkig rustig. Volgens het treinschema zouden we om 09.30 uur in Varanassi zijn maar als we om 11.00 uur nog geen bordje Varanassi hebben gezien, beginnen we toch in paniek te raken. We vragen even rond en het blijkt dat we maar liefst 2,5 uur vertraging hebben en pas om 12.00 uur in Varanassi aankomen. In Varanassi staan er tientallen riksja’s op ons te wachten met prijzen variërend van 20 tot 80 rupees. We besluiten de goedkoopste te nemen, wetend dat we waarschijnlijk belazert worden. We willen naar Vishnu Resthouse maar ze zetten ons af bij Vishnu Guesthouse. Een smerig hotel met opdringerig personeel maar ons mannetje krijgt uiteraard commissie hier. We betalen de riksja, bekijken de kamer en wandelen naar een ander gedeelte van de stad waar we een kamer vinden voor 150 rs in hotel Sai Kirpa. Een mooie grote kamer met een nette badkamer en het hotel is superschoon. ‘s Middags wandelen we langs de ghats (de trappen die naar de rivier de Ganghes leiden). Voor Hindu’s is Varanassi de heiligste stad in India en het is een must om hier ‘begraven’ te worden. Het is een bizar gezicht. Mensen baden zich in het water, hele kuddes koeien staan in het water af te koelen en een eindje verderop worden mensen verbrand en in de rivier gegooid. Alle riolen van de stad komen in de Ganghes uit. Geen wonder dat de rivier zo sterk vervuild is. De concentratie fecale bacteriën is in de rivier 1,5 miljoen terwijl je voor veilig baden een concentratie van minder 500 moet hebben. We zouden er nog voor geen miljoen rupees in willen zwemmen. Onderweg komen we het Engels stel tegen dat we in Agra ontmoet hebben. We wandelen met zijn vieren naar de main burning ghat. Er zijn twee van deze ghats langs de rivier maar deze is het belangrijkste en bedoeld voor de rijkste mensen in India. De lijken worden zes/zeven uur na overlijden (vanwege de hitte in India) al verbrand. Men legt het lijk tussen boomstammen en steekt deze in brand. Hoe rijker, hoe meer hout, des te sneller je verbrand. Het restant wordt in de rivier gegooid. Als je genoeg geld hebt en je woont ergens anders in India wordt het lichaam naar Varanassi gevlogen. Mensen met minder geld worden in hun woonplaats verbrand en vervolgens wordt de as uitgestrooid in de rivier. Opvallend is dat er geen grote ceremonie ter plaatse is en dat er weinig familie aanwezig is. Als we gaan zitten om even rond te kijken (alhoewel we ons niet op ons gemak voelen bij iemand anders crematie) worden we weggestuurd. We moeten vanuit een toren gaan kijken onder leiding van een gids. Uiteraard dezelfde man die ons de toren instuurt. Als we zeggen dat we dat niet willen wordt de sfeer een beetje grimmig. Ze dreigen zelfs te gaan vechten. We besluiten te vertrekken en wandelen terug naar het hotel. Als we later navraag doen bij de hoteleigenaar blijkt  er een soort toeristenmaffia te opereren. Ze sturen je de toren in en daar zit zogenaamd een arme vrouw die geen geld heeft om haar man te verbranden. Het is dan uiteraard de bedoeling dat je geld geeft. We zijn blij dat we vertrokken zijn!

Hotel Sai Kripa: 150 rs

Dag 387: zaterdag 19 maart (Varanassi)
We moeten nog een aantal zaken regelen voordat we naar Nepal vertrekken, dus dat doen we vandaag. We pakken een riksja (voor 20 rs, onthoud dit bedrag, het wordt nog spannend) naar het postkantoor om Cd-rom’s met foto’s naar huis te sturen. Vanuit het postkantoor gaan we naar Luxa Road. Dit is halverwege ons hotel en het postkantoor maar nu betalen we ineens 40 rs. Op Luxa Road wisselen we dollars voor het visum voor Nepal. Het visum kan alleen cash betaald worden en traveller cheques worden niet geaccepteerd. Vervolgens naar het busstation. Dit is dezelfde afstand als het postkantoor kost plotseling 30 rs. Aangekomen bij het busstation blijkt dat we niet kunnen reserveren voor de bus naar de grens. De bussen vertrekken elk uur tussen 05.00 en 09.30 uur en er zijn nog een paar nachtbussen. Een ticket moeten we in de bus kopen. Vanuit het busstation gaan we terug naar het hotel. Dit keer betalen we 40 rs, de oplichters! Onderweg gaan we nog even internetten, checken hoeveel de Nepalese rupie staat ten opzichte van de Indiase rupie. 

100 indiase rs = 160 nrs.
Goed om te weten als we straks geld moeten wisselen bij de grens.

Dag 388: zondag 20 maart (Varanassi)
Een must do in Varanassi is een boottocht over de Ganghes, de beste tijd hiervoor is ‘s ochtends heel vroeg om ‘s avonds tijdens de zonsondergang. We kiezen ervoor om ‘s ochtends vroeg op te staan en worden om 05.30 uur opgehaald bij ons hotel. Vanuit de boot kijken we naar de zonsopgang en langzaamaan komt het leven aan de Ganghes op gang. Mensen baden in de rivier, de mannen smeren zich helemaal in met zeep, vrouwen gaan compleet met sari en al het water in. Andere mensen doen een stukje verderop hun was in de rivier, dit zorgt weer voor kleurrijke taferelen met al die sari’s die langs de rivier in de zon worden gelegd om te drogen. Kinderen spelen cricket, priesters zitten te bidden. We zien zelfs een westerling in de rivier zwemmen. Ons inziens is deze meneer bezig met een zelfmoordpoging maar hij schijnt er echt van te genieten. We varen naar de main burning ghat en stappen uit om rond te kijken. Binnen twee minuten hebben we de maffia weer op ons dak. Er liggen enorme stapels hout een stukje verderop in de straat en Anouk vraagt beleefd of ze daar misschien wel een foto van mag maken. Van de burning ghats mag je namelijk geen foto’s of video opnames maken. Een foto maken van de houtstapel mag ook niet tenzij we mee de toren ingaan. Dikke neus! Soms is het verbazingwekkend hoe onrespectvol je behandeld wordt door sommige mensen in India. Je probeert alles om hun cultuur te respecteren (netjes kleden, geen foto’s waar dat niet mag) en ze zien je alleen maar als een wandelende geldbuidel. Om half negen zijn we terug in het hotel. We ontbijten en gaan nog een paar uur slapen. Als we om 12.00 uur opnieuw opstaan is het inmiddels 35 graden, te warm om nog veel te ondernemen. Ook valt de stroom bijna elke dag wel een keer uit en werken de ventilators niet.

Boottrip Varanassi: 50 rs pp

Noord-India in het kort!