Dag 414: vrijdag 15 april (Pokhara)
We proberen uit te slapen vandaag maar zitten nog te veel in het Annapurna ritme (20.00 uur naar bed, ‘s ochtends om 07.00 uur weer op). We nemen een stevig ontbijt waarbij Marcel weer een steak naar binnen werkt. Na het ontbijt gaat Marcel naar de kamer. Voor 350 rs wassen, knippen en scheren. Of meneer ook nog een massage wil? Nou, dat wil Marcel wel na ruim twee weken wandelen. Wat kost dat? 300 rs extra. Marcel krijgt een hoofd-, nek- en rugmassage en vervolgens wordt de rekening opgemaakt. 1200 rs!!! Zeg vriend, dat was niet afgesproken. Hier is 700 rs en voor de rest kun je de pot op. Even lijkt het er op dat we terug zijn in India. ‘s Avonds gaan we met Toon en Talitha (www.papelard.nl) uit eten. Zij zijn inmiddels ook in Nepal gearriveerd.

Dag 415: zaterdag 16 april (Pokhara)
Een beetje een kater vandaag van de gin-tonics en cocktails van gisteren, we merken goed dat we het drinken niet meer gewend zijn. Maar weer een rustdag vandaag dus. Pokhara is daarvoor de aangewezen plaats, lekker rustig (vooral na de hectiek van India). Het weer is wel wat minder dan een aantal weken geleden. Het is nog steeds warm, zo’n 30 graden overdag, maar er hangt al dagen een soort mist. Dit is altijd in deze tijd van het jaar door de droogte, na de zomer en de moesson is dit voorbij. Helaas dus geen uitzicht op de besneeuwde bergtoppen. We wisselen onze Indiase rupees in, we hebben besloten niet meer terug te gaan naar India maar vanuit Nepal naar Zuid –oost Azië te vliegen. Eigenlijk is het beter om je geld in Sunauli te wisselen want hier in Pokhara vragen ze ineens allemaal commissie. Op straat komen we heel veel mensen tegen die we op het Annapurna Circuit ontmoet hebben, veel mensen zijn nog naar Poon Hill gewandeld en dus een of twee dagen na ons in Pokhara gearriveerd.

Dag 416: zondag 17 april (Pokhara)
Nog steeds aan het bijkomen van de trekking. We wandelen wat door de stad en gaan ‘s avonds biefstuk eten bij het Everest Steakhouse. ‘s Nachts gaat het mis want Anouk wordt ziek, Marcel heeft zoals gewoonlijk weer eens nergens last van maar bij Anouk komt alles er boven en onder uitgelopen. De biefstuk is niet helemaal goed gevallen. 

Dag 417: maandag 18 april (Pokhara)
Anouk blijft vandaag maar in bed, voelt zich nog steeds ziek en moet in de buurt van de wc blijven. We zouden vandaag eigenlijk een motor huren om de omgeving rondom Pokhara wat te bekijken maar dat is dus niet door gegaan. We besluiten morgen maar naar Kathmandu te vertrekken. We hebben genoeg rust gehad en in Pokhara is verder ook niet veel te beleven. Marcel gaat ‘s middags twee buskaartjes kopen. Normaal reizen we gewoon met de lokale bus maar gezien de huidige situatie in Nepal kiezen we nu voor de toeristenbus. Swiss Travel is een van de betere busmaatschappijen en ze hebben ook kleine busjes. ‘s Avonds gaan we bij het Pyramid Restaurant eten. Omdat het onze laatste dag is in Pokhara en wij daar ook regelmatig gingen eten, krijgen we nog 10% korting! Dat is weer mooi meegenomen.

Busticket Kathmandu: 300 rs pp

Dag 418: dinsdag 19 april (Kathmandu)
Vroeg uit bed vandaag want alle bussen naar Kathmandu vertrekken rond 07.00 uur. We pakken een taxi naar het busstation en meneer weigert zijn meter aan te zetten. Ook goed, we weten de prijs. Anouk geeft hem 50 rs als we bij het busstation zijn maar hij wil meer geld hebben. Dat is nou jammer, dan had je je meter maar aan moeten zetten, je krijgt niet meer dan 50 rs. We zijn die geldwolven meer dan beu, taxichauffeurs en riksja’s zijn in onze ogen de laagste kaste. Ze proberen je altijd een poot uit te draaien. De afstand Pokhara – Kathmandu is maar 200 kilometer, toch rijdt de bus er maar liefst zeven uur op. Zelfs met hevige sneeuwval en de allergrootste file rijd je Maastricht – Amsterdam nog niet in zeven uur! Onderweg weer heel veel politiecontroles maar wij mogen in de toeristenbus gewoon doorrijden. We maken 2x een stop bij een heus wegrestaurant, dat is het voordeel van een toeristenbus. Nu hoeven we tenminste niet in de bosjes te duiken voor een toiletstop maar kunnen we gewoon naar het toilet. Rond 13.00 rijden we Kathmandu Valley binnen. Wat een verschil! Al het groen is verdwenen, we zien overal huizen, gebouwen, mensen en verkeer. Wat een drukte vergeleken met wat we eerder van Nepal hebben gezien. Om 15.00 uur zijn we eindelijk in de hoofdstad Kathmandu waar al diverse touts op ons staan te wachten. Anouk komt als een van de laatste uit de bus gerold en er staan er meteen vijf om haar heen te springen en te roepen. Anouk legt haar vinger op haar mond en roept sssssttttttt. Tot Anouks stomme verbazing luisteren ze allemaal en zijn ze meteen stil. Dit zou in India dus niet werken. We pakken een kamer in hotel Discovery Inn, in de toeristenwijk Thamel. Ideaal hotel, nette kamers met badkamer en televisie en het ligt net buiten een van de hoofdstraten dus ‘s avonds is het lekker rustig. Na een verkwikkende douche wandelen we even door de stad. Voor de shopaholic is hier echt alles te koop, het stikt van de souvenirwinkels hier. En wat een verschil met Pokhara. Hectisch, druk, heel veel lawaai en dat verkeer, niet normaal! Als we Kathmandu moeten vergelijken met een andere stad, dan lijkt het nog het meest op Delhi met zijn kleine, smalle straatjes en vele winkels. Alleen is Kathmandu stukken schoner en op een of andere manier voelt het ook relaxter dan Delhi. Mensen staren niet, weinig bedelaars en de verkopers zijn niet zo opdringerig. Naast het Hindoeïsme zie je hier ook veel van het boeddhisme terug in het straatbeeld. 

Hotel Discovery Inn: 280 rs per nacht (aanrader!)

Dag 418: woensdag 20 april (Kathmandu)
We beginnen rustig in Kathmandu, na vier weken Annapurna en Pokhara is Kathmandu een aanslag op al je zintuigen. Lawaai, smog, druk verkeer, verkopers en overal waar je kijkt zie je mensen. We gaan eerst naar het internetcafé, wat hier overigens stukken goedkoper is dan in Pokhara om foto’s te branden. ‘s Middags wandelen we weer even door de wijk Thamel. Opnieuw valt het op dat er weinig toeristen zijn, vooral de groepsreizen laten het afweten. Kathmandu kent al sinds de jaren ’70 toerisme, het was het eindstation van het oude hippietrail vanuit Istanbul. Het massatoerisme is hier pas echt goed op gang gekomen sinds de jaren ’90. En mede dankzij de Maoïsten en de actie van de koning om op 1 februari het hele parlement naar huis te sturen, ligt heel de toeristenindustrie in Nepal nu op zijn gat. Het voordeel van een toeristenstad als dit is dat er veel Westerse produkten te koop zijn en dat alle mogelijke wereldkeukens hier te vinden zijn. Italiaans, Indisch eten, Thais, Koreaans, Japans, German Bakery, zelfs aardbeienvlaaitjes worden hier verkocht.

Dag 419: donderdag 21 april (Kathmandu)
Na een dag ‘indrukken laten bezinken’ wordt het vandaag tijd om iets te ondernemen. We gaan naar Durbar Square, in het hart van Kathmandu. Op dit plein vind je ondermeer het Royal Palace waar vroeger de Malla koningen hun zetel hadden. Tegenwoordig vind je het koninklijke paleis elders in de stad. Rondom het oude paleis op Durbar Square zijn allerlei tempels gebouwd in een vreemde mengeling van Boeddhisme en Hindoeïsme. Eigenlijk is Durbar Square een groot openluchtmuseum waar het dagelijkse leven in Nepal aan je voorbij trekt. Dragers komen voorbij met koelkasten op hun rug gebonden, fietsriksjaws, sadhus (heilige mannen die wel voor 100 rs op de foto willen, maar ook dit is onderhandelbaar), vrouwen in kleurrijke sari’s, potentiële gidsen die beginnen te praten als een kip zonder kop en heel veel lawaaiproducerend verkeer. We klimmen een van de trappen op en laten alles de reveu passeren. Kathmandu is een overweldigende stad maar toch voelt het relaxter dan menig andere grote stad. We begeven ons naar de Kumari Bahal, het huis van de levende godin. In dit huis woont de Kumari Devi. Zij wordt gekozen uit een bepaalde (hogere) kaste uit soms wel honderden meisjes in de leeftijd van vier jaar tot puberteit. Als ze ongesteld wordt is het feest voorbij, dan wordt er een andere levende godin gekozen. Ze moet aan maar liefst 32 eisen voldoen en een gunstige horoscoop hebben. Dan is het nog niet klaar, als ze aan alle eisen voldoet wordt ze in een kamer geplaatst waar een groep mannen een hoop lawaai maken en angstaanjagende maskers dragen. Het meisje wat deze test het beste doorstaat wordt de nieuwe Kumari Devi en gaat met haar familie in het huis op Durbar Square wonen. Normaal komt ze om 16.00 uur elke dag even te voorschijn maar als wij de binnenplaats op lopen staat er net een groepsreis om de Kumari te roepen. Of ze nu op het geluid afkomt of op het feit dat de toeristen een donatie in haar grote spaarpot op de binnenplaats gooien, weten we niet, maar ze komt even te voorschijn. De huidige Kumari Devi is pas zeven jaar oud dus ze kan nog even mee. Waarschijnlijk gaat ze langer mee dan de nieuwe paus Benedictus van 78 jaar. Na een tijdje rond Durbar Square te hebben gewandeld lopen we naar Freak Street. Dit was vroeger de straat met goedkope hotels en restaurants waar de hippies verzamelden en gezamelijk een joint rookten. Die tijd is voorbij. Tegenwoordig is het een straat net zoals je die in de wijk Thamel vind, vooral souvenirshops dus. De straat is wel minder druk dan Thamel. We wandelen door naar New Road. Hier vind je voornamelijk Westerse produkten zoals videocamera’s, MP3-spelers en digitale camera’s. Voor ons niks bijzonders maar de Nepalezen staan met hun neus tegen het raam geplakt.

Entrée Durbar Square: 200 rs pp

Dag 420: vrijdag 22 april (Kathmandu)
In Kathmandu Valley liggen de drie koningssteden: Kathmandu, Patan en Bhaktapur. We huren een motor voor twee dagen om Kathmandu Valley te gaan bezichtigen. Je kunt ook met het openbaar vervoer naar o.a. Patan maar een motor is sneller. We hebben eerst wat moeite om de stad uit te komen. Er hangt wel bewegwijzering maar in dit land zijn ze zo gek op uithangborden dat je door de borden het bos niet meer ziet. Na een half uur zijn we eindelijk de stad uit en begeven we ons op de Arniko Highway. Een snelweg kun je dit niet echt noemen, het is een smalle tweebaansweg waarop zich allerlei soorten verkeer bevind: koeien, voetgangers, trucks, fietsers, etc. Nee, de A2 ziet er bij ons toch heel anders uit en is ook minder chaotisch. We bereiken Bhaktapur maar hebben moeite om Durbar Square te vinden. Overal borden, maar geen bord Durbar Square. Uiteindelijk vragen we de weg, er is hier altijd wel iemand te vinden die Engels spreekt. Als we bij Durbar Square aankomen blijkt de entree maar liefst 750 rs te bedragen. Onze LP heeft het nog over 300 rs. We vinden dit toch wel aan de hoge kant voor iets dat we al een beetje gezien hebben in Kathmandu en we draaien om, terug naar Kathmandu. We rijden naar Pashupatinath, iets buiten Kathmandu. Al zijn hier de steden zo dicht tegen elkaar aangebouwd zodat je vaak niet eens in de gaten hebt dat je al drie dorpen verder bent. Pashupatinath is voor de Hindoestanen de belangrijkste tempel in heel Nepal. De diverse tempels die je hier ziet zijn niet echt bijzonder om te zien maar vlakbij de tempels liggen de burning ghats die gebruikt worden voor crematies (net als in Varanassi in India). Het enige verschil met Varanassi is dat het er hier heel wat relaxer aan toe gaat (zoals overal in Nepal t.o.v. India). Afgezien van potentiële gidsen worden we door niemand lastig gevallen en mag je zelfs foto’s maken (op redelijke afstand). Er zijn twee burning ghats, degene direct voor de tempel is bedoeld voor de koninklijke familie en rijke mensen. Een crematie is best duur, 500 Euro per persoon. Voor een land als Nepal is dat een stevige prijs. Voor de arme mensen is er verderop een goedkoper burning ghat. Terwijl we hier even rondkijken komen er twee ambulances aan met verse lijken voor de crematie. Opvallend is dat er weinig familie aanwezig is en dat er nooit gehuild wordt. Maar voor deze mensen is de dood een onderdeel van de cyclus van wedergeboorte. Door de dood en crematie hopen zij terug te komen in een beter leven. Terwijl een bruiloft soms dagen kan duren is een ‘begrafenis’ maar een korte ceremonie. Er wordt hier heel anders tegen de dood aangekeken dan in de Westerse wereld. 

Motor per dag: 300 rs
Entrée burning ghat: 75 rs

Dag 421: zaterdag 23 april (Kathmandu)
Opnieuw brommen vandaag! We gaan eerst even langs het postkantoor om foto’s naar huis te sturen. Helaas, het is zaterdag en het postkantoor is dicht. We rijden naar Patan, de derde koningsstad van Kathmandu Valley. Al deze steden en gebouwen zijn gebouwd tussen 1600 en 1800, al heeft Patan zelfs nog gebouwen uit de 14de eeuw. We kijken rond op Durbar Square maar het lijkt veel op dat van Kathmandu. Al zijn de tempels hier wel rijkelijk versierd en mooier dan die in Kathmandu. We wandelen naar de gouden tempel, ten noorden van Durbar Square. Van buiten niks bijzonders maar binnen is de tempel rijkelijk versierd. De priester van de tempel is een tienjarig jongetje, ze worden hier al vroeg aan het werk gezet. Marcel voelt zich al heel de dag ziek en we moeten regelmatig een wc-stop maken omdat hij last heeft van diarree. We gaan toch naar Nagarkot. We rijden de snelweg op en er komt een hele groep mannen op ons afgerend. Tussen hen in dragen ze een lijk, ze zijn op weg naar de burning ghat. Nagarkot is niet echt een bijzondere plaats maar vanuit hier heb je goed uitzicht op de Mount Everest. Het zit niet mee vandaag. Als we er bijna zijn betrekt de lucht en in Nagarkot regent het. We drinken een kop thee en draaien om. Als we naar beneden rijden begint het harder te regenen en nu de zon weg is wordt het pas echt koud. Om 18.00 uur zijn we terug bij het hotel, door- en doorkoud, en Marcel is al ziek. We nemen een warme douche, trekken droge kleren aan en gaan snel wat eten. We zijn weer snel terug in het hotel want Marcel moet weer naar de wc. Morgen maar een rustdag inlassen. 

Entrée gouden tempel: 25 rs

Dag 422: zondag 24 april (Kathmandu)
Slecht geslapen afgelopen nacht, Marcel is minstens 6x naar de wc gehold. We zijn ‘s ochtends pas laat uit bed, allebei brak van een slapeloze nacht. De rest van de dag doen we maar een beetje rustig aan, Marcel moet toch in de buurt van het toilet blijven. We gaan nog even naar het internetcafé om opnieuw foto’s te branden. We zijn bijna drie maanden op reis sinds de tsunami en hebben al meer dan 3.000 foto’s gemaakt samen. Maar Azië is ook zo mooi en kleurrijk!

Dag 423: maandag 25 april (Kathmandu)
Aan het eind van deze week willen we naar Myanmar vliegen, dus moeten we vandaag een aantal zaken gaan regelen. We nemen een taxi naar de ambassade van Myanmar om een visum te regelen. De ambassade ligt vlakbij Patan, lekker verwarrend want de rest van de buitenlandse ambassades liggen in het noorden van Kathmandu, aan de andere kant van de stad. Na even zoeken vinden we de ambassade en worden we in de wachtruimte gezet. Na 20 minuten komt er eindelijk iemand en dan blijkt dat we kleurenfoto’s nodig hebben, terwijl Anouk alleen maar zwart-wit foto’s heeft. Zucht, om gek van te worden, die bureaucratie. Anouk laat nieuwe foto’s maken, we keren terug naar de ambassade waar we maar liefst vier formulieren moeten invullen. Beroep, naam bedrijf, naam van je vader, kleur ogen en haar (zie kleurenpasfoto). We betalen 20 $ en over vier dagen (?!) is ons visum gereed. Onze volgende stop is het reisbureau om een ticket naar Yangoon te regelen. Het goedkoopste ticket is met Biman Airways en gaat via Dhaka in Bangladesh. We vliegen zaterdag 30 april naar Dhaka en op 1 mei vliegen we door naar Yangoon. Het is onzeker of er een hotelovernachting bij zit. ‘s Avonds gaan we met het Franse stel Meute en Fred uit eten. Zij vertrekken morgen naar Tibet. We zijn vandaag ook nog naar het postkantoor geweest, was weer een feest! We hadden maar liefst vier loketten nodig om een simpele CD-ROM met foto’s naar huis te sturen! Bij loket 15 wordt gewogen, bij loket 13 betalen, loket 9 postzegels halen en door naar loket 11 voor een registratieformulier.

Ticket Myanmar: 230 $

Dag 424: dinsdag 26 april (Kathmandu)
Gisterenavond is het nogal laat geworden dus vandaag slapen we even uit. Om 11.00 uur gaan we pas ontbijten en we besluiten de wandelroute uit de LP te gaan lopen. Als we naar het beginpunt van de route lopen zien we een bordje Monkey Tempel staan en we besluiten daar een kijkje te gaan nemen. Dat even wordt heel de middag want vanaf Thamel is het nog 20 minuten lopen en moeten we nog een steile trap opklimmen, 300 meter omhoog. Maar het uitzicht boven op de heuvel over Kathmandu is fantastisch. De tempel is op zich best interessant. Een stupa met daarop de ogen van boedha, het symbool van Nepal. Naast de vele souvenirwinkels vind je nog wel een paar Nepalezen die met hun geloof bezig zijn. De naam Monkey Tempel is een bijnaam die de tempel te danken heeft aan de vele apen die hier rondlopen. Een leuk gezicht, vooral een aap die op zijn handen loopt omdat hij iets aan zijn voeten mankeert. Ook bij deze tempel zie je weer die vreemde mengeling van boeddhisme en hindoeïsme. Het is een vreemde mengelmoes van geloven in dit land. Nadat we de tempel bekeken hebben keren we terug naar Thamel. We moeten geld wisselen voor Myanmar omdat je daar geen ATM hebt en ook traveller cheques zijn een probleem in Myanmar. We pinnen rupees en wisselen deze om in dollars. Het wisselkantoor heeft niet zo veel dollars in huis en vraagt of we over een half uur terug kunnen komen. Dat half uur in Nepal kennen we, dus keren we na twee uur terug. En dan krijgen we te horen dat we te laat zijn en dat we binnen een half uur terug zouden komen!? Ons inziens hebben we niks fout gedaan, gewoon Nepalese tijd aangehouden. We wisselen geld en gaan naar het reisbureau om ons ticket op te halen. Het ticket zou vanochtend klaar liggen maar toen we ons daar om 11.00 uur vanochtend melden was er geen ticket. Die hielden zich dus wel aan de Nepalese tijd. ‘s Avonds gaan we bij de Japanner eten, we moeten hollen naar het restaurant want het regent weer eens. De laatste dagen hebben we onweer en fikse regenbuien ‘s avonds en de moesson is nog niet eens begonnen. ‘s Nachts om 24.00 uur zetten we de televisie aan. De UEFA cup halve finale PSV – AC Milaan wordt live uitgezonden. Helaas verliest PSV maar helemaal verdient is dit niet. Of komt dat omdat wij als Eindhovenaren een beetje bevooroordeeld zijn?

Dag 425: woensdag 27 april (Kathmandu)
Marcel is laat uit bed doordat hij vannacht naar de UEFA-cup wedstrijd heeft liggen kijken. We beginnen dus pas rond 12.00 uur aan de wandelroute die aangegeven staat in de Lonely Planet. Veel hiervan hebben we al gezien omdat al regelmatig door deze straten gewandeld hebben. We vinden een mooie stupa op een binnenplaats maar foto’s maken wordt moeilijk. De school heeft net pauze en heel het plein rondom de stupa wemelt van de schoolkinderen die allemaal voor de camera staan te springen. We besluiten maar terug te keren naar Thamel. We gaan wat eten en willen vervolgens onze T-shirts ophalen die we besteld hebben. Helaas, de winkel is al dicht om half negen ‘s avonds. Sowieso sluit alles in Thamel vroeg, er is geen echt nachtleven hier. ‘s Avonds wemelt het ook van het leger in de straten, bang als ze zijn voor een aanslag van de Maoïsten. Na 23.00 uur zijn de straten helemaal uitgestorven.

Dag 426: donderdag 28 april (Kathmandu)
We hebben vandaag weer eens een regeldag, zo’n dag dat je van alles moet regelen vlak voordat we naar Myanmar vertrekken. Na het ontbijt gaan we de bestelde T-shirts ophalen. Uiteraard klopt er weer niks van, lichtgeel is felgeel, maat 42 blijkt plotseling een maat kleiner te zijn. We nemen het maar zoals het is, we hadden het eigenlijk vooraf kunnen weten. Vervolgens pakken we een taxi naar het postkantoor om onze winterkleding naar huis te sturen. In Myanmar is het 40 graden, daar hebben we geen thermokleding meer nodig. Het versturen van een pakket vanuit Kathmandu is behoorlijk duur, maar liefst vijf Euro per kilo plus nog eens tien Euro extra fee per pakket. We gooien alles in een doos, kleding, souvenirs, cadeautjes voor thuis. Die gast achter de balie ons ook nog even 600 rs (ongeveer zes Euro) tax laten betalen. Terwijl hij een paar dagen geleden gezegd heeft dat je onder een waarde van 5.000 rs geen tax betaald. Bovendien zijn de meeste spullen van onszelf  dus daar hoeft al geen tax over betaald te worden. Ze proberen gewoon een extra zakcentje te verdienen maar daar trappen wij niet in! Het lijkt er heel even op dat we weer in India zitten. Ze hangen ook met zeven man op de balie, overtollig personeel schrappen doen ze hier blijkbaar niet. Om 12.00 uur zijn we klaar bij het postkantoor en we besluiten de gok te wagen en naar de ambassade van Myanmar te gaan om ons visum op te halen. Het visum is eigenlijk pas om 15.00 uur klaar maar we zijn halverwege het hotel en de ambassade, onzin om dus terug te keren naar het hotel. We pakken een taxi naar de ambassade en worden meteen geholpen. Ons visum is klaar, ticket is geregeld dus we kunnen zaterdag vertrekken. ‘s Middags gaan we voor Marcel nog wat winkelen maar op een of andere manier is dat in Nepal nooit zo’n succes. We vragen naar een mouwloos shirt voor Marcel en ze komen met een rekbaar damesmodel in maat S aanzetten. In een andere winkel hebben ze het model slippers dat Marcel wil niet in zijn maat. Ze gaan bij een andere winkel slippers halen en komen terug met een paar slippers in twee verschillende maten. Zucht! 

Dag 427: vrijdag 29 april (Kathmandu)
De laatste dag in Kathmandu voordat we morgenmiddag richting Myanmar vertrekken. We hebben geen dringende zaken meer te regelen en vermaken ons in het internetcafé. Buiten giet het pijpenstelen en het duurt niet lang voordat het onweer ervoor zorgt dat zowel de elektriciteit als de stroom eruit ligt. We hadden eigenlijk eerder naar Myanmar willen gaan maar helaas zijn er maar een paar keer per week vluchten naar Dhaka en vanuit daar vliegen ze maar weer 2x per week naar Yangon en Bangkok.

Airport tax Nepal: 1300 rs (omdat wij naar een SAARC-land gingen, anders is het 1700 rs per persoon).

Dag 428: zaterdag 30 april (Dhaka)
Na vijf weken Nepal is het tijd voor iets anders en vertrekken we vandaag naar Myanmar. Natuurlijk moet Marcel op het laatste moment nog van alles doen zoals internetten en boodschappen halen. Uiteindelijk vertrekken we om half twee vanuit ons hotel naar het vliegveld. Een van mannen die in het hotel werkt wil ons wel naar het vliegveld brengen voor 250 rs. We bedanken vriendelijk voor het aanbod en pakken een taxi met meter voor 100 rs. Dat scheelt wel even. We checken in en na even wachten kunnen we het vliegtuig in. Maar voordat we het vliegtuig ingaan worden we nog eenmaal gefouilleerd op wapens, dit doen ze wel heel grondig. Zelfs het kruis van Anouk wordt aan inspectie onderworpen!! We zouden om half vier vertrekken maar we lopen wat vertraging op. De situatie in het vliegtuig is weer hilarisch en we hebben even het idee dat we weer in India zijn. Mensen met veel te grote tassen proberen die in veel te kleine bagagevakken te proppen. Ze zitten allemaal op de verkeerde stoel en er begint een heel spel van stoelen wisselen. Als eindelijk iedereen zit kunnen we vertrekken, een kwartier te laat. Het vliegtuig van Bangladesh Airways is een oude Fokker, de stoelen zitten los en de lampen hangen met draden aan elkaar. Als we opstijgen klappen er nog wat bagagevakken open. Als we na een uurtje vliegen ook nog in turbulentie terechtkomen zit iedereen angstig rond te kijken. Wij hadden om raamplaatsen aan de linkerkant van het toestel gevraagd zodat we uitzicht hebben op de Mount Everest als we Kathmandu verlaten. We belanden aan de rechterkant van het vliegtuig?! Toch kunnen we nog snel een blik naar buiten werpen en zien we nog net de besneeuwde bergtoppen van de Himalaya op 8.000 meter hoogte. Zonder verdere problemen belanden we in Dhaka waar we ons melden voor de gratis hotelovernachting. We krijgen een bon, leveren ons ticket in (het ticket moeten we morgen weer ophalen) en begeven ons naar de bagageband. Geen bagage! Onze bagage heeft een label transit en moet dus op het vliegveld blijven. Tien mensen bemoeien zich met de bagage. Marcel is inmiddels via de bagageband het magazijn ingeklommen! De assistant supervisor, supervisor, de manager komt erbij, maar we krijgen onze bagage niet mee. Een andere passagier uit ons vliegtuig bemoeit zich ermee. Niet zeuren, gewoon de bagage meegeven. Prompt krijgen we onze bagage mee. Nu hebben we wel heel het systeem (systeem Chaos) in de war geschopt. We leveren ons paspoort in bij de douane, die krijgen we morgen terug omdat we geen visum hebben. Vervolgens worden we naar ons gratis hotel gebracht. Tot onze stomme verbazing stoppen ze ons in een superluxe hotel met airco, televisie en goed eten. Om 22.00 uur duiken we ons bed in, moe van alle stempels, bagagechecks, etc.

Nepal in het kort!