Onderstaande prijzen zijn genoemd in dollars of MET. Op het moment van schrijven was 23.000 MET ongeveer 1 dollar. Pinnen is alleen mogelijk met creditcard, wij hadden Zuid Afrikaanse Rands meegenomen, die zijn goed te wisselen in Mozambique.

Dag 187: woensdag 1 september (Tete)

De duikcursus zit er op en we vertrekken richting Mozambique. Omdat we via Blantyr rijden heeft Glenn, de eigenaar van de duikschool, ons gevraagd of we Luis mee kunnen nemen. Luis is de manager van de duikschool en hij moet naar Blantyr om wat bankzaken te regelen. De aanwezigheid van Luis heeft zo zijn voordelen. We worden aangehouden door de politie en die beginnen meteen weer te zeuren over rijbewijs, gevarendriehoeken enz. Maar dan ontdekken ze Luis in de auto en het blijken oude bekenden te zijn. Zonder problemen mogen we weer verder rijden. Via Zomba rijden we naar Blantyr, een mooi stuk van Malawi. Opvallend hoe groen Malawi eigenlijk is. In Blantyr halen we nog wat boodschappen en bij de privé-kliniek vinden we goedkoop Bilharzia tabletten. We besluiten maar meteen twee kuren mee te nemen voor de zekerheid. Vanuit Blantyr rijden we naar de grens met Mozambique. We moeten nog even zoeken want nergens staan borden. Vaak worden die van hout gemaakt en de lokale bevolking wil die nog wel eens als brandhout gebruiken. De afhandeling bij de grens gaat soepel al willen ze in Mozambique meteen weer geld zien. Om een of andere vage reden moeten we 10 rand betalen voor een stempeltje in ons paspoort en ze kunnen ons niet aantonen dat dit in hun handleiding staat. Erg vaag allemaal! We rijden door naar Tete, de eerste grote stad in Mozambique als je de grens met Malawi gepasseerd bent. We besluiten hier te overnachten omdat het al bijna donker is. Omdat de camping er niet echt veilig uit ziet en ook in een minder veilige buurt staat besluiten we te overnachten in een hotel. Hotel Tete heeft nog een kamer voor het luttele bedrag van 350.000 Met (ongeveer 17 US$). Het is het grootste stinkhol wat we ooit gezien hebben voor heel veel geld, maar er zit niks anders op. We eten wat in het restaurant en gaan vroeg naar bed. Morgen willen we vroeg richting Vilanculos vertrekken.

Hotel Tete: 350.000 Met
Eten Hotel: 120.000 Met

Dag 188: donderdag 2 september (Vilanculos)

Om 06.30 uur zitten we alweer in de auto om Tete te verlaten, het is maar liefst 900 kilometer naar Vilanculos. We hebben ruim een half uur nodig om Tete te verlaten want, wederom geen borden! Zucht, het blijft Afrika. De weg is de eerste kilometers redelijk goed maar dan begint het spelletje potholes ontwijken weer. De wegen zijn ontzettend slecht, soms ligt er 20/30 meter nieuw asfalt en dan begint de ellende weer. Rond 12.00 uur maken we een stop in een middelgrote stad in Mozambique. Een onbelangrijke plaats (vandaar dat wij de naam zijn vergeten) maar het ligt op het kruispunt van wegen tussen Zimbabwe, Malawi en Zuid-Afrika. Je kunt er dan ook alles vinden, supermarkten, banken en benzinestations. We gaan eerst tanken en vervolgens geld wisselen op de zwarte markt. Die eikel probeert ons af te zetten en telt vier keer het verkeerde bedrag uit (altijd in ons nadeel uiteraard). Anouk wandelt naar de bank en doet daar een poging om geld te wisselen. Eerst moeten ze een paspoort zien dus Anouk weer terug naar de auto. Terug bij de bank met paspoort en Zuid Afrikaanse Rands is het opnieuw niet mogelijk om geld te wisselen. De vrouw die hierover gaat is namelijk met lunchpauze en niemand anders kan helpen. We keren terug naar de zwarte markt waar we een eerlijke geldhandelaar vinden die keurig het geld in 1x correct voor ons uit telt. Het kan dus wel! Alles bij elkaar heeft dit grapje ons een uur extra gekost en we moeten nog een behoorlijk eindje rijden naar Vilanculos. De weg naar Vilanculos is niet echt bijzonder, het landschap is af en toe zelfs saai te noemen. Pas als we dichter bij de kust komen veranderd het landschap langzaam in een tropisch geheel met wuivende palmbomen. Het is inmiddels al donker als we een bordje Vilanculos passeren. We moeten hier linksaf maar volgens onze kaart is het nog acht kilometer. Bang dat we op een dirtroad uitkomen besluiten we de kaart te volgen. Niet slim, want 20 kilometer verderop is er nog geen afslag. We keren terug en belanden uiteindelijk pas om 19.00 uur in Vilanculos. We nemen een chalet bij Baobab camping en duiken vroeg ons bed in, we zijn bekaf van 12 uur autorijden.

Chalet camping Baobab: 20 US$
Kamperen camping Baobab: 12 US$
Eten camping Baobab: 120.000 Met

Dag 189: vrijdag 3 september (Vilanculos)

Om 06.00 uur wordt Anouk al wakker met hevige buikpijn. Alles komt er uit in de loop van de ochtend en Marcel heeft weer eens nergens last van. Er blijkt een 24-uurs griep te heersen in het dorp en wie heeft er weer eens last van? Juist, Anouk is altijd de pineut met dit soort dingen. Anouk blijft de rest van de dag in bed en Marcel vermaakt zich bij de benzinepomp. Er zijn drie benzinepompen in het dorp en alle drie zitten ze zonder benzine. Om half zes komt er nieuwe voorraad binnen. Als Marcel om half zes terugkeert naar de benzinepomp is hij niet de enige. En na een uur wachten hebben we eindelijk weer benzine in de auto.

Dag 190: zaterdag 4 september (Vilanculos)

Anouk voelt zich iets beter vandaag en we besluiten om de tent op te zetten op de camping. We rijden even het dorp in, wat op zich niet zo veel voorstelt en gaan naar het internetcafé. In Malawi hadden we geen kans gezien om te internetten dus we moesten even alles inhalen. Na het internetten gaan we een ijsje eten bij een heuse ijssalon, zo dicht bij Zuid-Afrika komt de beschaving alweer in zicht. Supermarkten zijn beter gesorteerd en er zijn meer producten te verkrijgen dan in Malawi. Doordat Anouk zich niet lekker voelt besluiten we niet meer te gaan duiken in Vilanculos (wat wel supermooi schijnt te zijn) maar we stellen dit uit tot Tofo.

Dag 191: zondag 5 september (Tofu beach)

Om half acht staan we alweer naast ons bed en twee uur later zitten we in de auto, op weg naar Tofu beach. Twee dagen hebben we geen zon gehad in Vilanculos en zelfs een onweersbui op ons dak gehad, maar als we vertrekken schijnt de zon. De omgeving is nu een stuk mooier, zo langs de kust. Witte stranden en palmbomen. De reis gaat voorspoedig totdat Marcel een pothole over het hoofd ziet. Niet zo verwonderlijk want ook de weg naar Tofu is slecht. We verwisselen de lekke band met het reservewiel en rijden naar een benzinepomp om de band te laten repareren. Kleine reparatie maar ze durven er toch 10 dollar voor te vragen. Anouk laat de portemonnee zien en zegt dat ze maar zeven dollar op zak heeft. Ze nemen er genoegen mee en we kunnen weer verder rijden. Stelletje afzetters, zodra ze een blank gezicht zien hier in Afrika verdriedubbelen de prijzen. We passeren Inhamabe, een koloniaal Portugees stadje. In Tofo belanden we in Fatima’s hut, de enige plaats in Tofu waar je kunt kamperen. Er zijn diverse hotels en chalets te vinden in Tofo in allerlei prijsklassen. Benny’s casa was ons aangeraden maar daar waren ze niet echt vriendelijk en Kamboozi ligt er achteraf en de weg er naar toe is zo slecht dat wij ons er over verbazen dat we nog niet vast hebben gezeten. We boeken een duik bij Diversity Dive. Marcel gaat morgen duiken en samen nemen we nog een duik a.s. dinsdag, op Anouks verjaardag. ’s Avonds eten we bij Fatima’s hut, het eten is redelijk goed geprijsd en lekker.

Fatima’s Hut: 120.000 Met (camping)
Eten Fatima’s: 100.000 – 120.000 Met

Duiken: 290 Rand voor de eerste duik, tweede duik 280 rand, derde duik 270 rand, etc. Tiende duik is gratis!

Dag 192: maandag 6 september (Tofu beach)

Marcel heeft vanochtend zijn eerste duik in Mozambique, op Manta Reef. Het duiken is supermooi hier. Ontzettend veel Manta’s gezien, en tijdens de bootrit naar het reef komen ze onderweg twee Humpbackwhales tegen. Volgens Marcel een van de beste duiken die hij ooit gemaakt heeft. ’s Middags wandelen we naar het dorp om nog wat souvenirs te kijken. Ze hebben echter niks bijzonders hier, de souvenirs in Malawi waren mooier. ’s Avonds liggen we vroeg in bed, morgen namelijk op tijd op voor het duiken.

Dag 193: dinsdag 7 september (Tofu beach)

Vandaag is Anouk jarig, zonder gebak, kussende collega’s en een huiskamer vol visite. Maar wel uitzicht op de Indische oceaan! Om 10.00 uur gaan we duiken in Karakatoa. De bootrit is verschrikkelijk, hoge golven en regelmatig klapt de boot met een rotvaart op het water. We zijn blij als we bij de duikspot zijn. De duik valt helaas een beetje tegen door de sterke stroming. We zien niet echt bijzondere vissen ook de visibility is slecht doordat het zo bewolkt is. Als we terug zijn aan de oppervlakte zien we twee walvissen zwemmen, helaas duiken ze meteen weer onder. ’s Middags gaan we bij Dino’s op het terras zitten. Dit restaurant ligt drie minuten lopen vanaf Fatima’s hut en heeft een fantastisch uitzicht over de oceaan. In plaats van verjaardagsgebak eten we garnalen. Ook niet verkeerd. ’s Avonds eten we lobster bij Fatima’s en duiken nog even de bar bij Dino’s in. Al met al toch een leuke verjaardag!

Dag 194: woensdag 8 september (Komatipoort)

Marcel gaat vandaag nog een laatste duik maken. Deze keer naar Galleria, opnieuw een hele mooie duik waarbij hij superveel heeft gezien. Om 10.00 uur is Marcel terug op de camping, Anouk heeft alle spullen al ingepakt en we zijn klaar om te vertrekken. Maar dan komen we vast te zitten in het losse campingzand. Gelukkig weet het personeel wel raad en met vier man sterk graven ze de auto uit. We willen vandaag de grens met Zuid-Afrika oversteken en rijden richting Maputo. We rijden met 100 km per uur een dorp binnen waar je 60 mag en net iets te laat zien we een agent met een lasergun staan. De politie in Mozambique staat bekend om de corruptie en om het feit dat ze een hekel hebben aan Zuid-Afrikanen (en wij rijden een Zuid-Afrikaanse auto). We hebben verhalen gehoord van mensen die soms wel 300 rand boete moesten betalen voor niks. En wij hebben echt een overtreding gemaakt. De agent maakt een stopteken en we remmen langzaam af. Hij heeft geen auto en geen geweer zien we al snel, we gaan nog wat langzamer rijden en als we bijna bij de agent zijn drukken we gauw het gaspedaal in en rijden snel verder. Laat hem die boete maar lekker houden! Vlakbij Maputo staat weer een agent die ons aan wil houden. We rijden gewoon door, zonder om te kijken. We doen net of we het stopteken niet begrepen hebben. Als we in Maputo aankomen staan we in de file. De reden: er ligt een pothole van maar liefst zes meter doorsnee midden op een doorgaande weg en al het verkeer moet daar omheen rijden. We waren zo slim geweest om bij de laatste stop al ons geld op te maken dus zonder geld gaan we richting de grens met Zuid-Afrika. Niet zo slim want vlak na Maputo is er een tolweg. Geen probleem voor Mozambique, we kunnen ook met Zuid-Afrikaanse Rands betalen. Om half zes zijn we bij de grens met Zuid-Afrika. Anouk gaat als eerste naar binnen en krijgt zonder problemen een visumverlenging. Bij Marcel beginnen ze even later moeilijk te doen, die moet naar Pretoria om zijn visum te verlengen. Anouk loopt even mee naar binnen en dan is het probleem al snel opgehelderd. De douanier had Anouk een plezier willen doen door zonder problemen het visum te verlengen, maar ze hadden niet begrepen dat wij bij elkaar hoorden. Als we de grens oversteken zijn we echt weer in de beschaafde wereld. Op elke hoek van de straat een benzinepomp, een geldautomaat en een supermarkt. We nemen een kamer bij hostel Spice of Life in Komatipoort. Komatipoort ligt net over de grens met Mozambique en is een van de vele poorten die naar Kruger Park gaan. Kruger Park staat dan ook voor morgen op het programma.

Tolweg Mozambique (Maputo – Zuid-Afrika): 68.000 Met + 12.500 Met
Hostel Spice of Life: 150 ZAR (dubbele kamer)

Mozambique in het kort!