In Laos ben je het beste af met dollars, daarvoor krijg je een wisselkoers van 10.800 kip voor een dollar. De koers van de Euro ligt lager en de Euro wordt vaak alleen bij de bank geaccepteerd.

Dag 633: zondag 27 november (Luang Nam Tha)
Onverharde, stoffige wegen. Een prachtige groene, bergachtige omgeving. Overal mensen die zwaaien en lachen. We zijn in Laos! En de eerste indruk is al meteen goed, wat een prachtig land! Vanochtend zijn we de grens tussen China en Laos gepasseerd. Drie kilometer ‘no mens’ land waar halverwege het asfalt overgaat in een onverharde weg. Dat we weg zijn uit China wil niet automatisch zeggen dat we van de Chinezen af zijn. Tegelijk met ons arriveren er twintig Chinezen bij de douane en ze willen alle twintig voordringen. Daar steekt Anouk dus even een stokje, uhh, beter gezegd, een flinke rugzak, voor. Het lukt Anouk om de Chinezen allemaal naar een ander raam te duwen met behulp van die grote tas en zo heeft mevrouw dus het hele raam voor haar alleen. Bij het raam naast Anouk staan drie Chinezen te wringen. De Laotiaanse douanebeambte ligt helemaal dubbel van het lachen. Kun je het nog even volhouden meisje?! Tuurlijk, zo lang die Chinezen niet duwen! Nu komt hij helemaal niet meer bij van het lachen. Na de douaneformaliteiten wandelen we naar het eerste restaurant direct over de grens waar we onze Chinese yuans inwisselen voor Laotiaanse kips, voor een hele goede koers. Vervolgens proppen we ons zelf met bagage in een soort pick up truck en gaan we op weg naar Luang Nam Tha. We rijden maar liefst drie uur over een afstandje van 90 kilometer! Als je de kwaliteit van de weg ziet snap je wel waarom. Stoffig, gaten, onvoorstelbaar! Wat een verschil met de vierbaanssnelwegen in China. Vlakbij het busstation vinden we een aardig kamertje voor weinig geld waar we ons ontdoen van het stof van zowel ons lijf als onze kleren!

Tip: Chinees geld wisselen in Laos en niet aan de Chinese grens. De koers in Laos is veel beter!

Truck Luang Nam Tha: 17.000 kip
Guesthouse Cha Rueh Sin: 30.000 kip

Dag 634: maandag 28 november (Luang Nam Tha)
We huren een brommer waarmee we naar Muang Sing rijden. Het is razenddruk op de weg, we moeten bijna file rijden. We hebben wel wat andere verkeersdeelnemers dan in Nederland. Hele kuddes geiten, loslopende kippen met een rits kuikens er achter, hele rijen waggelende eenden, een pauw, kleine varkentjs (waar zijn de grote?), een paar ontsnapte koeien en ga zo maar door! Het wordt een aparte rit over bochtige bergwegen, door een groene, bosachtige omgeving. En een strakblauwe lucht, wat hebben we dat soms gemist in China. In Muang Sing lunchen we, rijden nog even wat rond totdat we bij een grensovergang belanden. Ja hoor, de grens met China. Neeeee, daar willen we niet naar toe! We draaien snel om en rijden terug naar Luang Nam Tha. We gaan wat eten bij het Panda restaurant (echt een aanrader, superlekker eten) waar ook een paar Chinezen koffie zitten te drinken. Even later horen we een hoop gerochel en zie we die smeerlap op de grond spugen. De eigenaar van het restaurant zegt er wat van en zijn vrouw komt uit de keuken gestormt en wijst naar de overige gasten, maakt een eetgebaar en een rochelgeluid. Zo, dat is nog eens duidelijke taal voor die Chinezen! Wij vinden Laos steeds leuker!

Brommerhuur per dag: 60.000 kip

Dag 635: dinsdag 29 november (Udomxai)
Na een dagje houden we Luang Nam Tha voor gezien en besluiten we verder te reizen naar Muong Ngoi Neua. De eerste bus naar Udomxai (van waaruit we verder moeten reizen) gaat om 08.00 uur. Dat redden we niet omdat we eerst nog naar de bank moeten om geld te wisselen. We besluiten dus de bus van 12.00 uur te pakken. We hebben ‘s ochtends al kaartjes gekocht voor de bus maar als we om half twaalf bij de bus arriveren, zit deze al afgeladen vol. Welkom in Laos! Even wennen na het efficiente China. Wij dachten nog heel onnozel dat het nummer op ons ticket een stoelnummer was! Dat is dus niet het geval, wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Na veel geschuif, nog wat meer bagage op het dak, wat mensen uit de bus laden, zit de bus echt vol. Het wordt weer een leuk en memorabel ritje. Marcel besluit het raam dicht te doen omdat het tocht. Anouk vraagt nog of dat wel verstandig is omdat die twee kinderen voor ons zo bleek zien. Anouks woorden zijn nog niet koud of een van die kinderen spuugt alles er uit, tegen het raam aan! Van Marcel zouden een film kunnen maken, met al zijn stunts van de laatste weken (zie ook hoofdstuk China). In de bus zitten een kleine tien reizigers, tussen een berg lokale mensen. De Laotianen sluiten de reizigers in hun hart. Achter ons ligt een vrouw met haar hoofd op de schouder van een Duits meisje te slapen. Een oudere Laotiaanse man komt niet meer zo makkelijk de bus uitgeklommen op zijn leeftijd, hij besluit even bij een Fransman op schoot uit te rusten. En dan hebben we het nog niet eens over onze chauffeur gehad. Rustig rijden over rechte stukken en op bochtige wegen drukt hij het gaspedaal flink in, met als gevolg dat een aantal van die lokalen kotsend uit het raam hangen. Dat kun je ze ook niet kwalijk nemen, ze reizen bijna nooit! Na vijf uur hobbelen zijn we in Udomxai. Te laat om nog transport te vinden naar Muong Ngoi. We moeten dus overnachten hier, wat geen probleem is want Udomxai heeft genoeg hotels omdat het op een soort kruispunt van wegen ligt. We gaan nog wat eten en duiken vroeg ons bed in. In Laos is ons dagritme langzaam aan het veranderen, vroeg op, vroeg naar bed. We slapen ook minder dan in China. Misschien vanwege de warmte in Laos of het feit dat China meer energie kost. Laos is een stuk relaxter en rustiger!

Bus Luang Nam Tha – Udomxai: 28.000 kip
Guesthouse Saylomyen: 40.000 kip (aanrader met badkamer, tv en vlakbij het busstation)

Dag 636: woensdag 30 november (Muong Ngoi Neua)
De bus naar Nhong Khiaw vertrekt om 09.00 uur. Samen met ons zijn er nog meer toeristen gestrand in Udomxai dus het wordt een drukte van jewelste op het busstation. Daarom gaat Anouk vroeg naar het busstation om alvast kaartjes te kopen en een plekje in de bus te bemachtigen (ja, we worden slimmer naar het debacle van gisteren). Laos heeft echter weer een verrassing voor ons in petto, dit keer hebben we geen bus maar een pick up truck. Het moge duidelijk zijn, het was niet helemaal wat we verwacht hadden. Want als de andere reizigers even later allemaal binnendruppelen en verschrikt naar ‘de bus’ kijken, moeten de Laotianen ontzettend lachen. Met alleen buitenlanders hijsen we ons in ‘de bus’ en gaan we op weg naar Nhong Khiaw waar we nog ruim op tijd aankomen voor de boot naar Muang Ngoi Neua. Vijf jaar geleden was dit nog een slaperig vissersdorpje. Tegenwoordig vind je er een kleine twintig guesthouses, banana pancakes en fruit shakes, en een handjevol reizigers. Toch heeft dit dorpje aan de Nam Ou rivier nog wel charme. Stoffige weg, overal loslopende eenden, kippen, honden en katten. Het is een gezellige beestenboel! Voor het luttele bedrag van 1 US$ vinden we een bungalow met uitzicht op de rivier. We besluiten maar niet te onderhandelen over de prijs!

Pick up Udomxai – Nhong Khiaw: 28.000 kip
Boot Muong Ngoi Neua: 15.000 kip
Banana Guesthouse (naast Riverview): 1 US$ per nacht per bungalow

Dag 637: donderdag 1 december (Muong Ngoi Neua)
Vanuit Muong Ngoi Neua kun je hele mooie wandelingen maken langs rijstvelden en traditionele dorpen. Wij hebben diverse mensen gesproken en volgens hen is het heel makkelijk te vinden. Gewoon langs de grot af en dan als maar rechtdoor totdat je in de rijstvelden belandt. Het wordt een gewoonte maar wij verdwalen dus weer hopeloos! We staan uiteindelijk midden in een rivier waar we tot de ontdekking komen dat we niet meer verder kunnen. Omdraaien dus! Onderweg komen we mensen tegen die ons weer naar het juiste pad verwijzen. Tussen al die rijstvelden vinden we een klein dorpje met een restaurant en een geweldig uitzicht op de omgeving. Na een lunchstop keren we weer terug naar Muong Ngoi Neua (onuitspreekbare naam overigens). ‘s Avonds gaan we bij de buren bij Riverview wat Lao Lao drinken. Lao Lao is de lokale whiskey en je moet een behoorlijk sterke maag hebben voor dit spul. Waar het nu aan ligt weten we niet, of de Lao Lao (een glaasje), de papaya salade van vanmiddag of gewoon een griepje, maar Anouk wordt ‘s avonds doodziek. Zoals gewoonlijk heeft Marcel weer nergens last van!

Dag 638: vrijdag 2 december (Muong Ngoi Neua)
Anouk (bijnaam: ik wil wat doen vandaag) ligt nog de hele dag ziek op bed met koorts. En zodoende heeft Marcel vandaag dus een rustdag. Beetje in de hangmat liggen, boekje lezen, af en toe bij de zieke kijken (niet te vaak want dan wordt hem weer van alles opgedragen). Omdat Marcel over twee dagen jarig is hebben we toch besloten morgen door te reizen naar Luang Prabang, Marcel wil namelijk daar graag zijn verjaardag vieren.

Dag 639: zaterdag 3 december (Luang Prabang)
Volgens de Lonely Planet en reizigers die de trip al eerder gemaakt hebben, is het echt de moeite waard om de boottocht van Muong Ngoi naar Luang Prabang te maken. Wat ze er niet bij vertellen is dat je op een platte schuit wordt gezet met twaalf personen. En als er een van links naar rechts gaat om een foto te maken, iemand anders aan de linkerkant moet gaan zitten om de boot in evenwicht te houden. Dan hebben we het ook nog niet gehad over de stoeltjes die zo laag zijn dat je na een half uur al verkrampte benen krijgt. Maar het uitzicht is inderdaad geweldig! Piepkleine vissersdorpjes langs de oever, enorme groene heuvels, en daarboven een laaghangend wolkendek dat als een deken om de bergtoppen hangt. We passeren kleine visserdorpjes, waar kinderen in het water spelen en vrouwen de was doen in de rivier. Na ruim zes uur varen zijn we in Luang Prabang. Na een week doorgebracht te hebben in het rustige noorden van Laos, is Luang Prabang een beetje een cultuurschok. Westers eten, overal restaurants en souveniershops, toergroepen, etc. En daar zijn ze weer! De Chinese toeristen, dit maal getooid in gele hesjes. We beginnen last te krijgen van achtervolgingswaanzin! Toch heeft Luang Prabang nog wel charme en is het best een mooi stadje met huizen in Franse stijl en op bijna elke hoek van de straat een tempel of pagode.

Boot Luang Prabang: 120.000 kip (de moeite waard afgezien van de ongemakken)
Guesthouse Chilichit: 6 US$, maar we zijn na een dag al verkast naar Phousi Guesthouse 3 omdat dit een stuk rustiger was voor het zelfde bedrag.

Dag 640: zondag 4 december (Luang Prabang)
Er is er een jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is hij! Marcel is dus jarig en dat gaan we vieren met een traditioneel stoombad. Eerst een heerlijke massage en daarna duiken we het stoombad in. In Laos vind je op vele plaatsen stoombaden. De lokalen maken er veel gebruik van meer als sociale ontmoetingsplaats dan wat anders. Er wordt wat afgekletst en gelachen in het damesstoombad. Na een middagje stoombad gaan we lekker een biefstukje met frietjes eten en een glaasje rode wijn erbij. Daarna met Freddy en Sylvia, die we al hebben leren kennen in de bus vanuit Luang Nam Tha op stap naar de Hive Bar en de Lao Beergarden. Nou ja, op stap?! Alles sluit om 23.00 uur dus echt laat wordt het niet! Luang Prabang heeft sowieso wat vreemde regels, als toerist kun je bijvoorbeeld geen brommer huren, alleen een fiets. In de rest van Laos is dit geen probleem. En onze rijstijl is toch echt wat beter dan die van de gemiddelde Laotiaan.

Dag 641: maandag 5 december (Luang Prabang)
Thuis zit iedereen aan de taai taai en chocoladeletters, wij zitten in 30 graden hitte en gaan een heuvel beklimmen. Midden in Luang Prabang ligt Pu Shi, ongeveer 300 meter hoog. Met een trap kun je helemaal naar boven klimmen waar ze uiteraard weer een pagode gebouwd hebben. Het uitzicht ove Luang Prabang en de Mekong rivier is geweldig. Overal palmbomen met af en toe het dak van een pagode dat er boven uit steekt.

Dag 642: dinsdag 6 december (Luang Prabang)
Geen brommer, dan maar een fiets huren. Dat geeft nog een probleem want de verhuurder wil ons paspoort hebben als borg. Aangezien we al een keer eerder ons paspoort zijn kwijt geraakt (tijdens de tsunami), staan wij sinds die tijd nooit meer ons paspoort af. Meestal nemen ze genoegen met een rijbewijs of studentenkaart maar deze blijft volhouden, hij wil ons paspoort. Op zoek naar een andere fietsverhuuder en bij de Mekong rivier vinden we iemand die gelukkig wat makkelijker is. Allebei op een schattig rood fietsje met een mandje voorop (als we nu maar geen bekenden tegenkomen) fietsen we door Luang Prabang. Luang Prabang is met 120.000 inwoners een van de grootste steden in Laos maar na de miljoenensteden in China voelt dit aan als een dorp. Echt ver komen we niet op ons flitsend fietsje want even verderop komen we Tim uit Belgie tegen (die kennen we nog van de avond Lao Lao drinken in Muong Ngoi Neua). En zo belanden we dus weer op het terras. Het is erg bewolkt vandaag en er dreigt steeds regen. Na een paar uurtjes fietshuur (waarvan een groot deel op het terras) brengen we de fiets maar weer terug.

Dag 643: woensdag 7 december (Vang Vieng)
Vanuit Luang Prabang kun je met een toeristenbus naar Vang Vieng. Dat is natuurlijk de makkelijke weg nemen en daar hebben we vandaag geen zin in. En wat is nou een bus in Azie zonder kippen en balen rijst. Met een tuck tuck gaan we naar het busstation voor de bus van 10.30. Het begint al goed, die is kapot en gaat dus niet. We kopen tickets voor de VIP-bus van 11.30. Maar wat is nou een VIP-bus in Laos?! Een VIP-bus is een bus met gordijntjes waar je extra lang van mag genieten. Maar liefst acht uur! En dat voor een afstand van een kleine 200 kilometer. De VIP-bus is tegelijkertijd een discobus (luide muziek en flitsend licht op de autoradio), kotsfabriek, verhuiswagen (wat sjouwen die lui toch allemaal weer mee) en postbode. Onderweg worden er in kleinere dorpen pakjes afgegeven of briefjes uit het raam gegooid. We zijn blij als we na acht uur VIP-bus eruit mogen en pakken een kamer in het eerst, het beste guesthouse wat we tegen komen. Nog even internetten, eten en dan naar bed. Bijkomen van een dagje Laos VIP-bus. Een ding is zeker, reizen in Laos is alles behalve saai. Je staat elke dag weer voor verrassingen.

Dag 644: donderdag 8 december (Vang Vieng)
Vang Vieng ligt al jaren op het pad van vele backpackers die door Zuid Oost Azië reizen. Vang Vieng is een plaats waar mensen van plan zijn twee of drie dagen door te brengen en dan ineens tot de ontdekking komen dat ze er al ruim twee weken zitten. Vang Vieng, een dorp waar veel mensen de meest vreemde verhalen over kunnen vertellen. Regelmatig ziet men hier roze olifanten, gele schapen en andere vreeemde wezens. Het zal wel aan de happy shakes, de happy pancakes en de happy lassi, liggen. Vang Vieng, van kayaken, tuben tot caving, er is voor iedereen wat wils. Maar Vang Vieng is bovenal een plaats om te relaxen. Het dorp is een lange, stoffige straat met bars en restaurants, waar je kunt liggen, de hele dag. Letterlijk, want de meeste restaurants hebben geen stoelen of tafels maar ligkussens. Net buiten die ene straat ligt de rivier, met daarachter een fantastisch mooi uitzicht op het karstgebergte. Wij sluiten ons graag aan bij het relaxen in Vang Vieng. We wandelen even naar de rivier, kijken de hele middag Friends (geloof dat we nu alle afleveringen wel gezien hebben) en slaan de ene naar de andere fruitshake achterover. De happy shakes laten we maar voor wat ze zijn. Vijf jaar gevangenisstraf of 500 dollar boete vinden we een beetje te gortig als je betrapt wordt door de politie.

Dag 645: vrijdag 9 december (Vang Vieng)
We huren een brommertje en crossen wat rond over de ‘snelweg’. Laos is geweldig mooi, groen en de mensen zijn echt een verademing. Lachen, zwaaien, altijd vrolijk en uitermate vriendelijk! We gaan bij een grot met boedha’s kijken, drinken onderweg nog iets en na een late lunch begeven we ons over de rivier. Beetje jammer, want dit is eigenlijk het mooiste stuk rondom Vang Vieng. Onverharde wegen, piepkleine dorpjes met maar een paar huisjes en dan op de achtergrond dat prachtige karstgebergte. We moeten een paar keer een rivier oversteken en daarom hebben ze van bamboo bruggen gebouwd. Bij sommige bruggen moet je een dollar ‘entrée’ betalen (twee personen plus motorbike, fiets of te voet is goedkoper). Dit geld wordt dan gebruikt voor onderhoud aan de brug en het geld komt ten goede aan het dorp. Grappig zijn die bruggen wel, soms zijn het zo’n wankele bouwvallen dat ze aan materiaal niet eens een dollar waard zijn.

Brommer per dag: 60.000 kip

Dag 646: zaterdag 10 december (Vang Vieng)
In Vang Vieng is het ook voor ons vooral heel veel relaxen. We slapen lekker uit, gaan een filmpje kijken en eten ons buikje vol met allerlei heerlijk eten (van pizza tot biefstuk tot het lokaal voedsel). Anouk wil vandaag ook nog iets actiefs gaan doen dus besluiten we naar het Vang Vieng Resort te wandelen waar ook een grot is. Helaas, als wij de grot binnen willen komt er net een hele buslading Chinese toeristen binnen gevallen (ze doen het expres). In een grot met Chinezen zien we nog niet zitten, ons bezoekje aan het Stone Forest in Kunming staat ons nog vers in het geheugen. We draaien maar om en keren terug naar Vang Vieng.

Dag 647: zondag 11 december (Vang Vieng)
We zijn nu al een paar dagen in Vang Vieng dus wordt het tijd dat we maar eens gaan tuben. Voor degene die niet bekend zijn met het begrip tuben, volgt hieronder een korte uitleg. Je krijgt een grote binnenband van een tractor, wordt met een tuck tuck drie kilometer verderop afgezet en dan is het de bedoeling dat je langzaam aan weer richting Vang Vieng drijft. Onderweg zijn de nodige bars waar je kunt stoppen als je dorst hebt, kunt slingeren als een aap, of gewoon, kunt relaxen (wat gebruiken we dit woord toch vaak in Vang Vieng). Met een groep van acht zeer dorstige mensen drijven we langzaam richting Vang Vieng. Dat betekent dat we bij de eerste bar al moeten stoppen. Meteen iedereen ook maar even met het kabelbaantje naar beneden. Als het Anouks beurt is zien we iets bewegen in het water. Uhhh, wat is daar tien meter lager in de rivier. Ohh, dat is een slang. EEN WAT? Gelukkig weten een van de Laotianen die bij de bar werkt de slang te verjagen maar het is onnodig om te vermelden dat Anouk niet zo blij meer was met haar sprong in het diepen (nog nooit iemand zo snel naar de kant zien zwemmen overigens). Om 15.00 uur komen we er achter dat het toch eigenlijk nog wel ruim twee uur tuben is naar Vang Vieng en we zijn pas bij de derde bar en ongeveer 100 meter opgeschoten. We besluiten dus een beetje vaart te maken. Dat houdt in dat we nu nergens meer stoppen maar gewoon in onze tube blijven zitten en onderweg bier kopen. Uiteindelijk belanden pas tegen zevenen in Vang Vieng, als het al donker is, we de rest van de groep helemaal kwijt zijn en we de laatsten zijn die onze tube vandaag inleveren. Overigens heeft Marcel weinig van dit alles meegekregen, die is het laatste stuk van de rivier op zijn tube in slaap gevallen. Laten we maar zeggen dat hij genoeg slaapmutsjes op had.

Tubing: 35.000 kip pp (incl. ritje naar de rivier)

Dag 648: maandag 12 december (Vang Vieng)
Marcel heeft het helemaal ontdekt en is een grote tubefan geworden. Hij wil vandaag weer gaan tuben. Dit keer nemen we de fotocamera mee, zodat het thuisfront straks ook kan lachen. Halverwege komen we bij een van de bars bekenden tegen uit het noorden van Laos. We blijven echter niet te lang hangen, maken minder stops dan gisteren en …….. zijn weer als een van de laatsten binnen. Het is alweer donker! We zullen wel gewoon langzame tubers zijn of misschien moeten we ons handen meer gebruiken. We zullen in ieder geval nooit wereldkampioen Tubing worden met ons tempo, beetje te relaxt. ‘s Avonds gaan we met zijn allen drinken bij een van de vele bars aan de rivier. Het wordt een beetje laat maar wel gezellig!

Dag 649: dinsdag 13 december (Vang Vieng)
Doordat het gisteren dus laat is geworden valt ons plan om vandaag te vertrekken naar Vientiane een beetje in het water. Nog maar een dagje relaxen dus. We zijn laat uit bed, kijken ergens film en besluiten nog even geld te wisselen bij de bank. Maar als we daar aankomen is de bank gesloten?! Blijken we dus een kwartier te laat te zijn! Gelukkig zijn die mensen hier nogal makkelijk uitgevallen en mogen we als nog geld wisselen. Wij hebben het niet alleen, die lokalen zijn hier ook erg relaxt in Vang Vieng.

Dag 650: woensdag 14 december (Vientiane)
We maken het ons dit keer gemakkelijk, we pakken een toeristenbus naar Vientiane. We kopen via het hotel een ticket voor een VIP-bus. Dit is wel een hele aparte VIP-bus. We krijgen namelijk gratis en voor niks honderden muggen cadeau in de bus. Waar ze die vandaan gehaald hebben weten we niet, maar als echte Hollanders zijn wij gek op alles wat gratis is dus mogen we niet klagen. Doordat deze bus alleen voor toeristen is en er dus nergens onderweg gestopt wordt zijn we drie uur later al in Vientiane. Mogen we eerlijk zeggen dat het lokaal vervoer leuker is. We geven toch de voorkeur aan kippen en balen rijst in de bus, dan reizigers die klagen over te weinig beenruimte en de lange rit?! Niks gewend, zullen we maar zeggen!

VIP-bus Vang Vieng – Vientiane: 45.000 kip]\

Dag 651: donderdag 15 december (Vientiane)
Gisteren zijn we in een guesthouse belandt waar we eigenlijk al meteen niet blij mee waren. Maar voor vijf dollar per nacht met hete douche, en dat in de hoofdstad, mogen we niet klagen. De muren zijn van karton en als we de badkamer in willen stappen moeten een halve meter omhoog klimmen (hoe kunnen ze het bedenken). We dachten het hier wel vol te kunnen houden maar toen onze buren vannacht begonnen te praten en het leek alsof ze in onze oren zaten te schreeuwen, was de beslissing snel genomen. We gaan verkassen! We wandelen een uur lang met al onze bagage door de stad om uiteindelijk bij de buren te belanden. Het kost een dollar meer per nacht maar daarvoor hebben we wel heel wat meer nachtrust. Tijd om het volgende probleem op te lossen, ons visum loopt over 13 dagen af en we willen nog door Zuid Laos reizen. We hebben dus een paar dagen meer nodig. Gelukkig is dat geen probleem, we gaan naar het Immigration office en voor 2 US$ per dag plus 4.000 kip (voor het formulier moet je ook betalen namelijk?!) mogen we langer blijven. Ze hebben wel een dag nodig om ons paspoort te bestuderen dus morgen mogen we weer terug om het op te halen. We wandelen naar Patuxai, Vientiane’s eigen Arc de triomphe. Eind jaren ’60 hebben de Amerikanen beton gedoneerd om een weg aan te leggen, maar de Laotianen besloten er een triomfboog van te maken. En tegenwoordig is het een mooie toeristenattractie. Je kunt naar boven klimmen en dan heb je een verbazingwekkend uitzicht over de hoofdstad. Nou ja, hoofdstad. Hier geen wolkenkrabbers en file’s, maar vooral veel groen. We slenteren nog even over de morning market waar ze van alles verkopen tot illigale DVD’s, koelkasten, Rolexen, plastic teiltjes, t/m kleding in alle soorten en maten. Als we ‘s avonds na het eten terugwandelen naar ons guesthouse zien we een bekend gezicht: Loes (www.loesinazie.punt.nl). Regelmatig contact mee gehad via het internet en nu loopt Loes dus zomaar los rond in Vientiane. Samen met Loes en Rob (de huidige reisgenoot van Loes) gaan we nog wat drinken en bijkletsen.

Guesthouse TT: 6 US$

Dag 652: vrijdag 16 december (Vientiane)
Wie denkt dat wij op vakantie zijn heeft het mis. Reizen is soms hard werken en veel regelen. Vandaag ook weer zo’n regeldag en omdat we van hot naar her moeten, huren we een brommertje. Hadden we al gezegd dat de mensen in Laos erg relaxt zijn? Nou, soms zijn ze iets te relaxt. Het begint al goed bij het ophalen van ons paspoort. Het kantoor is tussen 12.00 en 13.00 gesloten voor lunchpauze. Als wij om tien over half twaalf arriveren, zijn ze echter allemaal al met lunchpauze!? Anouk probeert het nog met: ‘Jullie zijn nog niet gesloten, pas om 12.00 uur’ maar het mag niet bate. De official die verantwoordelijk is voor de paspoorten is gevlogen. Dan maar naar het postkantoor, de winkel waar ze enveloppe verkopen wil net dicht (vijf voor twaalf, dus nog geen lunchpauze volgens ons Westers horloge). Ditmaal zijn we ze te slim af, we gaan via de achterdeur naar binnen, pakken vier enveloppe uit het rek en lopen naar de kassa. Het postkantoor kent geen lunchpauze en we kunnen onze CD-ROM’s met foto’s naar huis versturen. Vervolgens moeten we op zoek naar het busstation omdat we morgen met de lokale bus naar Savannakhet willen. Volgens onze LP vertrekt de bus vanaf de Noorden busterminal, dat is dus fout, we moeten naar de zuid terminal. Op weg daar naar toe pikken we ons paspoort op. Het is tien over een en ze zijn al terug van lunchpauze! De busterminal ligt een eindje buiten de stad maar we gelukkig hebben we die snel gevonden en na wat informatie ingewonnen te hebben over bustijden is het tijd om wat leuks te gaan doen. Alle regeldingen (inclusief geld wisselen en nog wat boodschappen halen) zijn inmiddels afgehandeld. We rijden naar Pha Tat Luang, de belangrijkste pagode in Laos. Een schitterend gouden pagode met daaromheen allerlei gebouwen in boedhistische stijl. Leuk om even rond te kijken. ‘s Avonds gaan we met Loes en Rob eten. Waarschijnlijk lopen we ze de komende dagen weer ergens tegen het lijf want zij gaan net als wij Zuid Laos in. De reiswereld is nu eenmaal klein.

Brommer: 5 US$ per dag

Dag 653: zaterdag 17 december (Savannakhet)
Op dit moment is het winter in Laos. Dat houdt in dat het overdag in Vientiane zo’n 28 graden is en dat het ‘s nachts af kan koelen tot 15 graden. Overdag een t-shirt met korte broek, ‘s avonds een trui aan. Maar als we ‘s ochtends in de bus stappen kijken we toch even vreemd op, die Laotianen zijn uitgedost alsof ze op wintersportvakantie zijn. Muts, sjaal, handschoenen. En het is toch echt niet koud, misschien een beetje fris maar om nu helemaal ingepakt rond te gaan lopen?! De busrit naar Savannakhet valt reuze mee. Er is maar een persoon met huisdier (een haan onder zijn arm) en eentje bespeelt een muziekinstrument (een stuk bamboo van 1,5 bij 1 meter). Verder geen vreemde voorwerpen in de bus. Het gangpad wordt weer volgezet met plastic krukjes en als we twee meter buiten het busstation zijn stappen er nog allerlei mensen in (waarom lopen die mensen nooit gewoon twee meter verder?!). Na 7,5 uur bussen (viel reuze mee) door niet al te spectaculair landschap zijn we dan in Savannakhet. In Savannakhet vind je nog veel overblijfselen van de Franse koloniale tijd. Prachtige Franse gebouwen. We wandelen naar de Mekong Rivier waar we aan de overkant modern en rijk Thailand zien liggen. Het verschil met Laos is duidelijk. Er is van alles aan de hand in het dorp. Dragonbootraces, olympische spelen van Laos en een kermis annex huishoudbeurs. Op die kermis kun je allerlei spelletjes doen. Met darts ballonnen kapot gooien. Je wint overigens nooit want twee van de drie pijltjes hebben een botte punt. Met een teiltje gooien en als het lukt om de teil over een voorwerp te gooien, heb je dat voorwerp gewonnen. Je kunt een fles cola winnen, of een fles bier of net als Marcel een sixpack sinasappelsap (tot leedvermaak van Anouk uiteraard). Er staat ook een stand met Lao koffie en een stand waar je Lao Beer kunt proeven. Bij die laatste stand willen ze graag Engels oefenen en wij gratis bier proeven. We krijgen ook nog een Lao bierglas, een aansteker, pennen, onderzetters, een foldertje over de Beer Lao Company, en nog meer spullen mee, voor thuis. Als of die rijke Westerlingen nog niet omkomen in de spullen! Maar volgens Marcel mag je niks weigeren, vandaar dat hij vanmiddag ook al een glas Lao Lao achter zijn kiezen heeft bij de rivier!

Guesthouse Savanbanhao: 45.000 – 60.0000 kip

Dag 654: zondag 18 december (Savannakhet)
Het plan voor vandaag valt een beetje in duigen. Het provinciaal museum waar we naar toe willen, is op zondag gesloten. Het dinosaurus museum (?!) is ook dicht. We wandelen wat door de stad, die net als Luang Prabang veel Franse invloeden heeft. Alleen is hier nergens echt onderhoud gepleegd en dat heeft ook zijn charme. Dat zal wel veranderen als Savannakhet ooit op de lijst van Unesco komt. Er zijn nog meer verschillen met Luang Prabang. Het is veel minder toeristisch. Hier geen groepsreizen of nachtmarkt met alleen maar souveniers. We belanden zelfs in een restaurant waar ze geen Engelse menukaart hebben. Gelukkig hebben die slimmeriken daar wat op bedacht., ze hebben plaatjes uit tijdschriften geknipt en daarop kun je een gerecht aanwijzen!

Dag 655: maandag 19 december (Pakse)
Savannakhet is niet zo heel groot en na een dagje houden we het voor gezien en reizen we door naar Pakse. Weer met de lokale bus en dan blijkt dat we niet de enige zijn die naar Pakse willen. Er zijn 50 zitplaatsen in de bus maar als we even snel koppen tellen blijken er 80 mensen in de bus te zitten! Plastic krukjes in het gangpad, mensen zitten op stoelleuningen of hangen in de deuropening (die dus niet meer dicht kan). Boven op het dak liggen balen rijst en een motor. Dat we niet omkantelen is ons een raadsel. Uiteraard is de topsnelheid maar vijftig kilometer per uur want optrekken met zo'n volgeladen bus is al heel moeilijk! Het eerste uur rijden we rondjes door Savannakhet waar we overal mensen ophalen. Na tienen gaan we eindelijk richting Pakse waar we na ruim vijf uur rijden arriveren. In Pakse vinden we al snel een hotel. Er is keuze genoeg omdat Pakse een knooppunt is op de weg Vietnam - Thailand. Pakse is voor Laotiaanse begrippen een verrassing. Geasfalteerde straten, veel moderne gebouwen en nog wat invloeden van de Franse kolonisatie. We wandelen even door de stad om onze benen te strekken na een te krappe busrit!

Bus Pakse: 30.000 kip
Hotel Souksamlane: 55.000 kip

Dag 656: dinsdag 20 december (Pakse)
Een brommer huren is in Pakse best prijzig ten opzichte van andere plaatsen in Laos. Bij het Lankham hotel vinden we uiteindelijk voor 8 dollar per dag een brommertje. Bij Nazim verhuren ze ook brommers maar als we zeggen dat we naar Champasak willen komt zijn tuk tuk vriendje ineens om de hoek kijken en kunnen we voor 25 US$ met de tuk tuk mee. De Indiase meneer heeft plotseling geen brommer meer te huur!? Nog in geen 25 jaar betalen we zo veel geld voor een tuk tuk om 40 kilometer verderop te komen. Uiteindelijk vinden we een brommer en rijden we naar Champasak. Een van de grootste toeristentrekpleisters in deze regio is Wat Phu Champasak, maar dat betekent niet dat er vanaf Pakse ergens bewegwijzering staat. Gelukkig weten alle lokalen de weg en met wat rondvragen en wijzen belanden we uiteindelijk aan de oever van de Mekong rivier. Daar pakken we de ferrie naar het dorp Champasak. Nou ja, ferrie, het is meer een drijvend vlot met een dieselmotor. We halen de overkant zonder te zinken (wonder boven wonder), want de 'ferrie' is volgeladen met tuk tuks, auto's, brommers en een complete schoolklas. In Champasak rijden we verder naar Wat Phu over een geasfalteerde weg. Een aangename verrassing. Wat Phu is een van de belangrijkste historische plaatsen in Laos omdat het een erfenis is van de Khmer beschaving. Lang voordat er sprake was Angkor Wat. Op een paar honderd meter vind je een paleis, een bibliotheek en een tempel. Tenminste, wat er nog van over is van de gebouwen want het dateert al uit de negende en twaalfde eeuw. De gebouwen zijn in de loop der tijd verbrokkelt maar de afbeeldingen lijken nauwelijks door de tijd aangetast te zijn. Er wordt gewerkt aan de restauratie van Wat Phu maar dat gaat heel erg langzaam. Toch heeft het zijn charme, een enorme vijver en daarachter een wandelpad omzoomt door bomen die naar het paleis leiden. En als je naar boven klimt heb je een fantastisch uitzicht over het dal beneden. We dalen weer af en rijden terug naar Pakse. Weer met de ferrie mee (dat alleen maakt de trip naar Champasak de moeite waard).

Brommer: 8 US$ per dag
Entree Wat Phu: 30.000 kip

Dag 657: woensdag 21 december (Pakse)
We huren weer een brommer vandaag en gaan bij het Bolaven Plateau rondcrossen. Het zal normaal gesproken best mooi zijn maar vandaag is het vooral erg koud en bewolkt. En dan is motorrijden geen pretje! We rijden eerst naar Tad Lo, 85 kilometer buiten Pakse. Bij Tad Lo is een waterval van zo'n tien meter breed waar je normaal heerlijk kunt zwemmen maar waar het vandaag gewoon te koud voor is. Tot aan Tad Lo en Bon Beng is het een geasfalteerde weg, daarna krijgen we een stukje ongeasfalteerd. Mar wat een mooi stukje van het Bolaven Plateau. Houten huizen, zwaaienden kinderen (die bijna allemaal halfnaakt rondlopen en schijnbaar geen last van de kou hebben). Inmiddels is het wolkendek helemaal dichtgetrokken en begint het te regenen. Rondom Paksong zijn nog twee watervallen maar het is een grote open vlakte waar het ontzettend waait. We besluiten snel terug te rijden naar Pakse waar we wat gaan eten bij een van de vele restaurants aan de Mekong rivier.

Dag 658: donderdag 22 december (Don Det)
Met de toeristenbus op weg naar de 4.000 eilanden (iemand moet zich ooit heel erg verveeld hebben en ze allemaal zijn gaan tellen). De chauffeur rijdt eerst naar Don Khong waar niemand uit wil stappen. Had hij dit misschien vooraf kunnen vragen in Pakse? Het blijft grappig om die Laotinanen vooral niet-efficient bezig te zien. Met zijn allen rijden we naar Don Det waar we overstappen op een hele gammele boot en dat we niet zinken is ons een raadsel. In Don Det gaan we op zoek naar een bungalow maar alles zit al aardig vol. We besluiten terug te lopen naar de eerste bungalow die we hebben gezien en dat blijkt een goede keus. Het zijn een van de mooiste bungalows op het eiland en het uitzicht op de Mekong is geweldig.

Toeristenbus: 6 US$
Sunset bungalows: 2 US$
Vanaf de bootlanding volg je het zandpad richting de rastabar (linksaf dus vanaf de bootlanding). Vervolgens neem je het pad rechts en loop je een kleine 100 meter met de bocht mee, hier vind je Sunset bungalows. Er zijn er namelijk meer met dezelfde naam of een dergelijke naam.

Dag 659: vrijdag 23 december (Don Det)
Marcel is om 11.00 uur nog steeds het Braziliaanse oerwoud aan het omzagen en Anouk besluit er alleen op uit te gaan. Ik huur een fiets en fiets naar Don Khon, een eiland verderop. Daar is een waterval waar ik even rondkijk, zover dat mogelijk is want tegelijk met mij is er een hele groep Aziaten gearriveerd. Ze maken van elke hoek van de waterval een foto en dat duurt altijd een eeuwigheid bij die mensen! Daarna naar het strand gefietst waar je dolfijnen kunt spotten. Helaas ben ik te vroeg, het is nog geen zonsondergang. Via de spoorwegbrug (die de Fransen ooit gebouwd hebben maar nooit afgemaakt hebben) fiets ik terug naar Don Det. Ik verwacht eigenlijk Marcel aan te treffen in de hangmat bij onze bungalow maar tot mijn stomme verbazing kom ik hem al voor Don Det tegen!? Op een fiets notabene! Ik val van schrik bijna van mijn eigen fiets, Marcel is actief geworden! Marcel heeft vandaag besloten iets sportiefs te gaan doen (ook voor het eerst) en gaat ook fietsen?! Ik besluit maar niet opnieuw naar Don Khon te fietsen en belandt met een biertje en een net gearriveerde Engelsman op het terras bij onze bungalow. Het lijkt vandaag een beetje de omgekeerde wereld!

Fiets: 8.000 kip (zo'n knalrode Chinese fiets met een knus mandje voorop).

Dag 660: zaterdag 24 december (Don Det)
Don Det is een beetje een vreemd eiland. Toerisme staat hier nog in de kinderschoenen. Overal bungalows (allemaal dezelfde voor dezelfde prijs, meestal een dollar per nacht) en overal restaurants (met overal dezelfde menukaart). Erg grappig om te zien, ze onderscheiden zich nergens in en als er eentje een goed idee heeft wordt dat meteen gekopieerd. De eigenaar van ons guesthouse heeft de laatste jaren best goede zaken gedaan. Logisch, een mooi plekje, mooie bungalows en het zit er bijna altijd vol. De familie verdient goed en dat is te merken. In de achtertuin staat het vol met koeien en kippen. Mensen zetten hier namelijk geen spaargeld op de bank maar investeren hun geld in vee, dat is hun bankrekening. De eerste dag dat we hier kwamen was er sprake van rente, er was namelijk een nieuw kalf geboren. Als je over het eiland fietst of wandelt moet je goed oppassen voor overstekend wild. Eenden met een hele rij kleintjes er achter, varkens aan een veel te kort touw (dan lopen ze minder en zijn ze sneller vet). En zelfs bij sommige guesthouses aapjes die vastgebonden zitten aan een touw (erg zielig). Het is vandaag kerstavond maar daar is weinig van te merken. Afgezien van een paar reizigers met een kerstmuts dan. Geen kerstboom en zelfs Wham met Last Christmas, hebben we dit jaar niet 1x gehoord (wel zo rustig, normaal ben je dit nummer begin oktober al beu op de radio).

Dag 661: zondag 25 december (Don Det)
Eerste kerstdag is voor ons een heerlijke rustdag, het is gewoon te relaxt hier. Er wordt in het dorp een kerstdiner georganiseerd maar omdat wij de laatste dagen aan onze hangmatten vast geplakt lijken te zitten, waren we te laat met het inschrijven daarvoor. We besluiten dus maar ons eigen kerstdiner te organiseren en nemen onze Engelse buurman mee op sleeptouw naar een restaurant. Daar lopen we Yvonne, Lara en Karina (ook uit Nederland) tegen en die besluiten ook spontaan deel te nemen aan ons kerstdiner. Als we dan in het restaurant ook nog Rob en Loes aan een tafel zien zitten schuiven we snel aan en wordt het toch nog een beetje een Nederlandse kerst met een klein Engels tintje. Na het eten verplaatsen we ons naar het strand waar een aantal mensen een feestje hebben georganiseerd voor de kerst. Kampvuur en een krakende stereotoren (och, je kunt niet alles hebben in Laos). Ergens halverwege de nacht houdt Anouk het voor gezien en wandelt terug naar de bungalow om daar wel tot een hele vreemde ontdekking te komen. De eerste nacht hadden we namelijk een haan met keelpijn onder onze bungalow, een hoop schor gekraai midden in de nacht. De tweede nacht stond er een kat te miauwen omdat hij naar binnen wilden. Gelukkig heeft Marcel kans gezien die kat te verjagen. Nu komt Anouk thuis en verwacht eigenlijk een van de koeien op het balkon aan te treffen maar nee hoor, dit keer ligt de buurvrouw onder de bungalow! Beetje te veel gedronken en het trapje gemist (en het trapje is toch echt breed genoeg hoor). Een uurtje later is ook Marcel thuis en ligt de buurvrouw inmiddels in haar eigen bedje maar nog komt er van slapen niet veel. Anouk was namelijk zo vriendelijk geweest om de tas van de buurman twee deuren verder mee terug te nemen naar de bungalow. Naast zijn geld en paspoort zat daar dus ook de sleutel van de bungalow in. Het is ook eigenlijk geen wonder dat we overdag de hangmat op moeten zoeken want 's nachts komt er van slapen niks terecht op Don Det.

Dag 662: maandag 26 december (Don Det)
Vandaag is het precies een jaar geleden dat we in Sri Lanka aan de tsunami ontsnapten. En terwijl wij er in ons hoofd wel mee bezig zijn lijkt het op dit moment toch ver van ons af te staan. Laos is niet getroffen door de tsunami, hier dus geen herdenkingsdiensten en geen artikelen in tijdschriften en kranten zoals in Thailand. Er is geen televisie op dit eiland en internet is duur, we hebben geen toegang tot de media die op dit moment ook volop bezig zijn met de herdenkingen wereldwijd. We zijn er minder mee bezig dan je zou verwachten. We hebben ook gemerkt dat we veel meer aan die dag terugdenken als we bijvoorbeeld aan het strand liggen en de zee is wat ruig, of toen we langs een snelstromend riviertje sliepen in Nepal. Op dat soort momenten zijn wij er voor ons gevoel veel meer mee bezig dan op een dag als vandaag.

Dag 663: dinsdag 27 december (op weg naar Thailand)
Vandaag dan eindelijk weg uit Don Det. We moeten wel, want ons visum loopt morgen af, maar we hadden het hier nog wel een week vol kunnen houden. Te relaxt hier! We hebben geen ticket gekocht en proberen op eigen houtje terug te keren naar Pakse. Eerst weer in een gammele boot naar het vaste land en vervolgens in een overvolle tuk tuk terug naar Pakse. Daar aangekomen op het busstation worden onze tassen van de ene tuk tuk op de andere geladen, zonder even te vragen waar we naar toe willen. Mooi niet dus, we bepalen zelf wel waar we met wie naar toe gaan. We stappen dus lekker eigenwijs met een heel stel mensen in een andere tuk tuk, waardoor deze overvol zit en het brutale tuk tuk mannetje met drie klantjes mag gaan rijden. We rijden naar het centrum van Pakse waar we weer overstappen in een andere tuk tuk die ons naar de grens met Thailand brengt. En daar begint de ellende. We zijn met zijn vieren en alleen Xavier heeft een departure card. Wij en Yvonne zijn vanuit China de grens overgestoken en hebben deze kaart niet ontvangen. We kunnen een kaart kopen voor 1 $ per stuk! We worden duidelijk een oor aangenaaid. Daar betalen we dus mooi niet voor, ze stoppen het geld toch maar in hun eigen zak en als we die kaart nu verloren hadden was het misschien nog goed geweest, maar we hebben die kaart nooit gehad. Die eikel van een douanebeambte zit veilig achter zijn raampje maar Anouk wandelt doodleuk het kantoor binnen maakt hem even duidelijk dat dit niet de normale gang van zaken is, wij spekken zijn zakken niet. Dan wijst hij naar een formulier op het raam, 5.000 kip voor een departure card! Nu staan we helemaal op ploffen, eerst ons af willen en nu volgens de regeltjes gaan spelen. We schoppen een scene en het einde van het liedje is dat we niks hoeven te betalen. De grensovergang naar Thailand gaat gelukkig een stuk beter en we zijn snel door de douane. Vanaf Chong Mek vertrekt er om zes uur een bus naar Bangkok en we nemen meteen de VIP-bus. Marcel is al die gammele bussen in Laos zo beu. Lekker veel beenruimte en een Thaise komedie op de televisie (ok, eerlijk toegeven, dat was wat minder).

Boot + bus Pakse: 40.000 kip
Je kunt ook vooraf een ticket organiseren maar dan betaal je iets minder en belandt je in dezelfde propvolle tuk tuk, lekker zelf doen dus!
Bus Cheng Mok – Bangkok: 450 Bath

Laos in het kort!