69 Peso is een Euro. De genoemde prijzen van hotels zijn in het laagseizoen, in het hoogseizoen mag je soms het dubbelen betalen.

Dag 551: dinsdag 6 september (Tarsierpark & Chocolate Hills)
Na het ontbijt vertrekken we uit het hotel, op zoek naar een huurmotor om naar het Tarsierpark en de Chocolate Hills te rijden. We vragen ons af waar we hier een motor kunnen huren maar als we tien meter gelopen hebben staan er al twee mannetjes te roepen. Ze vragen in eerste instantie 500 peso (de gangbare prijs in de Filippijnen) en wij bieden 400 peso. Daar zeggen ze zo snel ja op dat we het misschien nog wel goedkoper hadden kunnen krijgen. Nou ja, dat weten we dan weer voor de volgende keer. We rijden eerst naar het Tarsierpark. We moeten even zoeken want overal staan bordjes langs de kant van de weg maar dit is dus geen bewegwijzering. Gelukkig spreekt iedereen Engels en weten ze ook de weg (in India spreken ze ook Engels maar daar sturen ze je regelmatig de verkeerde kant op). De Tarsier is zo groot als een mensenhand en lijkt een beetje op een aapje, al behoort de Tarsier niet tot de familie van de aap. Ze hebben enorme ogen die alle kanten op bewegen en kunnen hun kop 180 graden draaien. Het lijken wel Star Trek figuren. Superleuk gezicht die kleine beestjes, vooral de manier waarop ze zich aan de boom vastklampen. Overdag doen ze niet veel, voornamelijk slapen, pas ‘s avonds worden ze actief. Hmmm, die instelling zien we bij de lokale bevolking ook, komt ons dus bekend voor! Vanuit het Tarsierpark rijden we naar de Chocolat Hills. Dit zijn 168 heuvels van hetzelfde formaat. Een vreemd gezicht. Vanwege het regenseizoen zijn de heuvels nu groen in plaats van chocoladebruin, maar het blijft een mooi uitzicht. Al vinden sommige toeristen andere dingen interessanter want als we met zijn tweetje op de motor bij het viewpoint aankomen staat er een hele bus Japanse toeristen (met hun rug naar de Chocolat Hills) foto’s te maken van ons op de motor. We rijden terug naar Tagbilaran waar we nog even wat boodschappen willen gaan halen maar in plaats van bij de supermarkt belanden we bij de garage, met een lekke band. Een land met zo veel motorbikes heeft natuurlijk regelmatig last van lekke banden en dus veel ervaring met bandenplakken. Binnen tien minuten is onze band weer geplakt en rijden we terug naar Alona Beach. Tagbilaran komt in ons rijtje, meest smerige steden ter wereld. Gadverdamme, wat een smog. Maar wat wil je ook, met 5.000 tricycle of meer. De straten zitten constant verstopt met verkeer van de jeepneys. Nee, niet onze favoriete stad in Azië.

Tip:
Ben je niet zo van het duiken dat is er nog een resort genaamd Nut Huts, twintig minuten rijden vanaf Tagbilaran, gelegen aan de rivier. We zijn er zelf niet geweest maar hebben er veel enthousiaste verhalen over gehoord. Prijs is 400 – 500 ps per kamer.

Dag 552: woensdag 7 september (Alona Beach)
Anouk is vandaag jarig en om dat te vieren gaan we duiken. Opnieuw hebben we van Eric en Merel een tip gekregen, Baywatch Divers. De duikschool wordt gerund door een Filipino en de spullen zijn een beetje verouderd, maar het duiken is erg goedkoop hier en ze zijn erg enthousiast. We gaan naar het eiland Balicasag. Supermooi duiken, het koraal is hartstikke mooi (en nog volledig intact, ook niet onbelangrijk in Zuid Oost Azië). Bij de tweede duik komen we zelfs een schildpad tegen. ‘s Avonds gaan we gewoon bij Trudi Place eten en bestellen we maar een flesje wijn bij het eten om toch nog een beetje Anouks verjaardag te vieren. We gaan nog wat drinken bij de Oops bar een stukje verderop maar beiden vallen we om van de slaap, doodmoe van het duiken. We gaan dus opnieuw duiken, maar dan is ons bed, in plaats van het water!

Baywatch Divers: 30 US$ voor twee duiken.

Dag 553 en 554: donderdag 8 september en vrijdag 9 september (Alona Beach)
Het duiken is zo goed bevallen dat we nog een paar duiken maken vanaf Alona Beach. We gaan naar BBC, een pas ontdekte divesite. Het koraal is niet echt mooi maar er zijn enorm veel vissen, alsof je in het aquarium van de plaatselijke Chinees zwemt. Marcel kan het niet laten en steekt zijn vinger uit naar een klein Nemo visje. Nemo kan dit niet echt waarderen en bijt Marcel in zijn vinger. Terug op de boot zit een vent van 1 meter 80 zielig naar zijn vinger te kijken waar hij gebeten is door een lullig vijf centimeter groot visje. Wat zijn mannen toch zielig als ze wat mankeren! We zien nog een zeeslang van bijna twee meter, gevaarlijker dan een cobra maar ze bijten gelukkig niet zo snel. Hier houdt Marcel overigens zijn vingers wel vanaf. We komen ook nog een Manta garnaal tegen, ook al zo’n lief beestje. Deze garnaal kan met zijn tentakels de lens van een camera kapot slaan. Als we terugkeren naar de boot komen we een zeer ongename vis tegen, een kwal met enorme tentakels. En die hangt in Anouks BCD (voor de niet-duikers onder ons, dat is het vest wat je aan hebt tijdens het duiken en waarop je tank gemonteerd wordt). We hebben geluk en komen weg met een paar krassen van zijn tentakels maar ons divemaster zit helemaal onder. Zelfs die paar krassen die wij oplopen zijn al erg pijnlijk maar ‘s avonds wordt de pijn gelukkig wat minder. Marcel gaat ook nog duiken bij het Housereef maar dat is niet zo bijzonder. 

Dag 555: zaterdag 10 september (Cebu City)
Omdat de ferrie vanaf Tagbilaran naar Cebu City nogal prijzig is (500 peso) leek het Marcel een goed idee om de ferrie vanuit Tubigan (Noord Bohol) naar Cebu City te pakken (120 peso). Onder het motto ‘Meer tijd dan geld’ pakken we vanaf Alona Beach een jeepney naar de busterminal in Tagbilaran. Daar staat al een overvolle bus klaar maar ze weten nog twee plaatsen vrij te maken voor ons. Er zitten geen glas in de raamkozijnen van de bus en als het begint te regenen worden er houten schotten voor het raam geplaatst. Na twee uur rijden zijn we in Tubigon. Helaas kunnen we niet vertellen hoe het uitzicht was, de ramen in de bus zaten te laag of wij zijn te lang. Tubigon is een vissersdorp, een plaats waar je als toerist weinig te zoeken hebt. Het is ook geen prettige plaats. Als we uit de bus stappen regent het keihard en schuilen we bij de overdekte markt. Marcel moet even naar de wc en Anouk wacht bij de tassen. Terwijl Anouk op Marcel staat te wachten (wat hebben die kerels altijd lang werk) komt er een zatlap naar Anouk toe die geld wil hebben voor bier. Hij begint erg vervelend te worden maar dan is Marcel (eindelijk!!!) terug. We pakken een tricycle naar de haven. De dame naast Anouk in de bus had gezegd dat we vanaf de busterminal een tricycle moesten pakken naar de haven. En wij natuurlijk braaf luisteren. We stappen dus in de tricycle en worden 300 meter (?!) verderop afgezet. We hadden het kunnen weten, voor het kleinste stukje lopen pakken ze hier een tricycle of jeepney. Als de chauffeur ook nog weg wil rijden met ons wisselgeld hebben we het even helemaal gehad, in wat voor dorp zijn we beland? We stappen snel op de boot en twee uur later zijn we in Cebu City. De haven ligt in Downtown Cebu, het armere gedeelte van Cebu City. Zwervers, golfplatenhuizen en mensen die eten koken op straat. Het regent nog steeds en dat maakt de aanblik van downtown Cebu alleen maar treuriger. Na even zoeken en twee taxi’s later vinden we een redelijk betaalbaar hotel. We douchen even, trekken schone kleren aan en begeven ons naar SM city om nog even wat boodschappen te halen. De shopping mall is dus weer het tegenovergestelde van downtown, luxe en alles is te koop. Het is er weer stampvol met Filipino’s. En wij vragen ons af: Wonen jullie soms in de shopping malls?

Pension Verbena: 500 ps (airco)

Dag 556: zondag 11 september (Cebu City)
Vandaag willen we eigenlijk Cebu City gaan verkennen maar Marcel heeft gisteren zijn voet bezeerd en ziet het dus niet zitten om de hele dag door de stad te gaan slenteren. Bovendien regent het weer eens. We besluiten dus naar de shopping mall te gaan, ja, we beginnen verdacht veel op die lokalen mensen te lijken hier. Wij hebben ook al een verslaving voor de shopping mall!! Marcel wordt in de bioscoop geparkeerd met zijn pijnlijk pootje en Anouk gaat winkelen. Drie uur later ontmoeten we elkaar weer voor de bioscoop en is Anouk welgeteld een t-shirtje rijker!!! Anouk heeft een leuke middag gehad al is dat voor Marcel onbegrijpelijk. Drie uur winkelen voor een t-shirtje!

Dag 557: maandag 12 september (Malapascua)
Normaal gesproken maken we een korte samenvatting van gebeurtenissen als we ergens wat langer blijven hangen, zoals bijvoorbeeld Alona Beach. Maar omdat Malapascua een geval apart is hebben we toch maar besloten een dag tot dag verslag te maken. Op dit eiland, wat maar twee kilometer breed is, was elke dag zoveel te beleven en hebben we zo veel gekke dingen meegemaakt en heel veel mensen ontmoet, dat Malapascua het wel verdient om een nadere toelichting te krijgen. 

Op maandag vertrokken we dus naar Malapascua, een eiland ten noorden van Cebu. Het eiland is bekend bij duikers, want het is een van de weinige plaatsen in de wereld waar je kunt duiken met de treshersharks. Het was de bedoeling dat we twee of drie dagen naar Malapascua zouden gaan, uiteindelijk zijn we ruim een week gebleven. Om op Malapascua te komen hebben we weer verschillende vormen van transport nodig. We beginnen met een taxi om bij de busterminal te komen. De taxichauffeur wil ons wel naar Maya brengen voor 40 dollar, want volgens hem vertrekt de bus pas een uur later. Als we op het busstation in de bus stappen rijden we meteen weg. Praatjesmaker! Vier uur en de nodige stops later (waarom moeten die mensen altijd eten?) zijn we in Maya. In Maya stappen we op een gammele schuit die ons in 45 minuten naar Malapascua brengt. Wuivende palmbomen, mooi strand en …… koud bier! We vinden een kamer bij Cocobana Resort. Marcel valt vooral voor de charme van de Filipijnse dames bij Cocobana die elke keer als ze Marcel zien staan te giechelen. In het Cocobana restaurant lopen we kapitein Jeff tegen het lijf. Kapitein Jeff is eigenlijk geen kapitein en hij heeft ook geen boot, maar iedereen noemt hem kapitein Jeff. Afkomstig uit Engeland en al twee jaar woont hij op Malapascua. Iedereen kent hem, en Kapitein Jeff kent iedereen. Hij heeft een hele vreemde gewoonte, de hele dag zegt ie: ochh, ochh. Als er iets fout gaat, of als groet, of als hij bier wil bestellen. Als we met Kapitein Jeff over het eiland lopen horen we alle lokalen ‘ochh, ochh’ roepen. De kapitein brengt ons naar de midgetgolf?! Op wat voor raar eiland zijn we nu weer belandt? Wij denken dat we voor de gek worden gehouden maar er blijkt echt een midgetgolfbaan te zijn.  De eigenaar is Duits en woont hier met zijn Filippijnse vrouw. Er waren al een aantal restaurants en hotels op het eiland, dus hij had bedacht dat een midgetgolf wel iets zou zijn. Het uitleggen aan de Filippijnse aannemer wat een midgetgolf is heeft hem bloed, zweet en tranen gekost. En twee aannemers!! De Crazy Golf heeft ook een bar waar we dankbaar gebruik van maken en dan is het alweer veel te laat en we moeten nog eten. Samen met Kapitein Jeff gaan we wat eten bij Isla Bonita en tijdens het eten lopen we Giovanni tegen het lijf. Giovanni, 19 jaar, werkt op een van de boten die dagelijks tussen Maya en Malapascua varen. Hij spreekt ons als volgt aan: 
Giovanni: You, Maya, tomorrow, 700 peso.
Wij: Nee, dank je.
Giovanni: You, Maya, tomorrow, 700 peso.
Wij: Nee, dank je.
Giovanni: You, Maya, tomorrow, 700 peso.
Wij: Luister Giovanni, wij zijn hier net aangekomen en willen nog niet weg.
Giovanni: Yes, Maya, tomorrow, 700 peso.
Wij: Giovanni, als je ons niet leuk vindt moet je dat gewoon zeggen, dan vertrekken we wel weer. Maar we zijn hier net een paar uur geleden aangekomen en willen graag een paar dagen blijven.
Giovanni: Yes, Maya, tomorrow, 700 peso.
De tranen rollen inmiddels over onze wangen als het langzaam tot ons door begint te dringen dat Giovanni eigenlijk maar vier woorden Engels spreekt. We besluiten de ober erbij te roepen. Hij spreekt gelukkig goed Engels en kan het een en ander vertalen voor ons. Meneer de ober, wil jij aub aan Giovanni uitleggen dat we net aangekomen zijn en dat we nog echt niet weg willen! En als hij ons niet leuk vindt moet hij dat gewoon zeggen. De ober vertaalt het gesprek naar Cebuan dialect voor Giovanni en dan is het Giovanni’s beurt om dubbel te liggen van het lachen als hij zijn fout inziet. Maar Giovanni is niet snel uit het veld geslagen. You, tomorrow, tomorrow, tomorrow, boat to Maya, 700 peso. Anouk heeft Giovanni inmiddels in haar hart gesloten. We delen ons eten met Giovanni en sleuren hem mee naar de karoakebar voor een biertje. Voor Anouk is Giovanni natuurlijk het ideale slachtoffer, Anouk kan heel de avond tegen hem kletsen in een mengeling van Engels, Tagalog en Spaans en het enige wat Giovanni terug zegt is Yes, boat to Maya. Heeft Marcel ook een rustige avond! Aan het eind van de avond brengt Giovanni ons terug naar ons hotel (klinkt vreemd maar op dit eiland verdwaal je heel makkelijk) en slaapt op het balkon!? Kan iemand ons nu vertellen waar die verborgen camera hangt? Wat een vreemd eiland. 

Bus Cebu – Maya: 85 ps
Boot Maya – Malapascua: 40 ps (maar bij Giovanni kun je dus een boot charteren voor 700 ps)
Cocobana Resort: 300 ps (laagseizoenprijs)

Dag 558: dinsdag 13 september (Malapascua)
Er blijkt ook nog een zwembad te zijn op dit eiland. We kijken nergens meer van op, dus gaan op onderzoek uit vandaag. We vinden inderdaad bij hotel Kuanba een zwembad en blijven de rest van de dag hier luieren. Daarna gaan we nog een spelletje midgetgolf doen maar dit valt een beetje in het water, doordat het weer eens regent. Aan toeschouwers overigens geen gebrek, de lokale hangen allemaal op de schutting, wat dit hebben ze nog nooit gezien! ‘s Avonds willen we naar Red Skies, de karaokebar maar die gaat net dicht als we daar arriveren. We volgen de dames naar de andere kant van het eiland want er blijkt weer eens een festival aan de gang te zijn. Die Filipino’s vinden altijd een reden om te feesten. De reden van dit festival is ons ook volslagen onduidelijk, maar gezellig is het wel. Er is een soort arena met een dansvloer en daaromheen staan allerlei bierkramen. We blijven een tijdje hangen en bier drinken en besluiten om 01.00 uur terug te wandelen naar het hotel. Samen met Sandro, de Zwitser die we gisteren hebben ontmoet, verdwalen we hopeloos. Het eiland heeft geen verharde wegen en overal zijn zandpaden maar voor ons lijkt elke palmboom op elkaar. Omdat iedereen op het festival is kunnen we ook niemand de weg vragen. We zijn bijna een uur aan het spoorzoeken.

Dag 559: woensdag 14 september (Malapascua)
Marcel is vroeg uit bed om te gaan duiken maar na een uur is hij alweer terug. De zee is te ruw om te gaan duiken en de twee duiken die voor vandaag gepland stonden worden afgelast. We gaan ‘s middags maar weer terug naar het festival samen met Sandro. Onderdeel van veel festivals hier in de Filippijnen zijn de hanengevechten. Die staan dus voor vanmiddag op het programma. De haan krijgt een soort scheermesje op zijn poot gebonden en de eerste haan die dood neervalt of zwaargewond is, heeft verloren. Er worden flinke weddenschappen afgesloten want de Filipino’s houden nu eenmaal van gokken. Het is een macaber gezicht en na een wedstrijd houdt Anouk het al voor gezien. Marcel en Sandro blijven de hele middag kijken (en bier drinken) en willen zelf ook een gokje wagen maar het is onduidelijk hoe het systeem werkt. Vlak voor de wedstrijd komen de eigenaren de ring binnen met de haan in hun hand. Vervolgens gaan er heel veel mannetje rondrennen en wordt er geschreeuwd en vingergebaren gemaakt. Zie daar maar eens wijs uit te worden. ‘s Avonds maar weer naar de karaokebar waar de Filipino’s weer allerlei treurig liefdesliedjes zingen. Het zijn zo’n vrolijke mensen dat het voor ons een raadsel is waarom ze altijd van die treurige liedjes zingen. ‘s Nachts slapen we heerlijk, minder hanen betekent minder gekraai tot diep in de nacht.

Dag 560: donderdag 15 september (Malapascua)
Marcel gaat vandaag duiken bij Gato Island. Vinc vinc, de divemaster van Treshersharks is een van de beste van het eiland. Hij ziet echt alles onder water. Het koraal is prachtig, veel bijzondere vissen maar door het overvissen en dynamietvissen rondom Malapascua zijn er weinig scholen vissen zoals in Alona Beach. ‘s Avonds geen karaoken, we duiken vroeg ons bed in want morgen gaan we duiken met de Treshersharks. Hiervoor moeten we om 05.00 uur ons bed uit.

Duiken Treshershark Duikschool: 25 US$ per duik + 100 ps voor het Nationale park/overheid.

Dag 561: vrijdag 16 september (Malapascua)
Vandaag is het dan eindelijk zo ver, de reden waarom we naar dit eiland zijn gekomen: duiken met de Treshersharks. We moeten vroeg op want de duikboot vertrekt om half zes. De haaien verzamelen zich ‘s ochtends vroeg bij een zogenaamd cleaning station. Hier komen allerlei kleine visjes de haaien schooneten. Vergelijk het maar met een autowasserette. Het is belangrijk dat we er op tijd zijn, want het cleaning station is alleen ‘s ochtends vroeg in gebruik, daarna gaan de haaien naar diepergelegen gebieden. Maar we hebben weer eens pech, de boot krijgt stukken!! Gelukkig krijgen de vier (?!) bootmannen de boot na tien minuten weer aan de gang en kunnen we verder varen. Bij het cleaning station liggen al drie boten in het water en wij zijn er als laatsten in. We dalen naar 24 meter diepte en daar is het wachten op de haaien. In de omgeving is niet veel te zien, een zandbodem en slecht zicht (maar drie meter doordat het de laatste dagen slecht weer is geweest en de tijd van het jaar is ook niet echt goed voor de visibility). Het wordt dus vooral een kwestie van wachten. Na tien minuten komt er een devilray (soort mantaray) langs. Prachtig gezicht zoals dat beest met enorme flappen als vinnen op je afkomt. Na 20 minuten wordt ons geduld beloont en zien we de treshershark voorbij komen. Wat een prachtig gezicht! Dit is een kleintje, maar vier meter lang. Inclusief vin worden ze ongeveer 5,5 meter. Maar zelfs naast een kleine haai van maar vier meter voel je jezelf nog nietig en klein. Voor een haai zien ze er best schattig uit, niet echt angstaanjagend zoals die haaien in Spielberg films. Ze hebben een lijf van twee, drie meter lang en een enorme vin die als het ware achter het lijft hangt in plaats van bovenop. En de kop van de treshershark lijkt een beetje op Dombo, het Disney olifantje. Na 30 minuten moeten we helaas weer naar boven omdat we de maximale tijd op deze diepte gebruikt hebben. We keren terug naar het hotel waar we nog even lekker een dutje doen. Marcel gaat aan het eind van de middag nog een keer duiken, dit keer een nachtduik om de mandarinvis te zien. Normaal zijn die rond deze tijd van de dag (zonsondergang) aan het paren maar als Marcel langs komt zijn ze aan het boksen (?!). ‘s Middags maken we weer het bekende rondje Crazy Golf, eten bij Ging Gings en daarna door naar Red Skies. Het is vrijdagavond en dat betekent Disco. Lachen met die Filipino’s want het is net als karaoke, ze gaan maar door en door en door! Ze weten gewoon niet van ophouden. En hoe gekker, hoe liever! Anouk zet een aantal mannen in een rijtje en loopt polonaise rondom de biljarttafel. Een kip nadoen op de dansvloer, geen probleem! De Filipino’s vinden het geweldig en ze vragen of we morgen weer terug komen!

Dag 562: zaterdag 17 september (Malapascua)
Voor het eerst schijnt vandaag de zon en is het droog. We lassen een rustdag in en gaan een dagje op het strand liggen. Beetje boekje lezen en bijkleuren. Op die manier kunnen we mooi alle verbouwingen en constructiewerk op en rond het strand in de gaten houden. Tegenover onze bungalow wordt een nieuwe bungalow gebouwd. Wij hebben al lang in de gaten dat dit een meerjaren project wordt. Zo zijn ze bijvoorbeeld met vier man aan het schilderen. Nee, niet het hele huis, maar een klein stukje muur met vier man! Eentje schildert een muur van een bij twee meter. Daarvoor gebruikt hij een kwast waarmee wij kozijnen schilderen. Hij doet ruim twee dagen over dit stukje muur! Zijn collega is de trap aan het schilderen terwijl iemand anders aan het vegen is. Stofvrij verven kennen ze hier niet, of misschien is dit Filippijnse anti-slip. En de vierde persoon? Die staat erbij te kijken. Een stukje verderop op het strand zijn ze een gebouw aan het afbreken. Met tien Filipijntjes met allemaal een heel klein hamertje wordt centimeter voor centimeter het gebouw afgebroken. Totdat het begint te regenen, dan zijn het net mieren. Twee druppels water en vliegensvlug ergens schuilen. Uiteraard zien je nergens veiligheidshelmen of schoenen met stale neuzen, alles gaat op slippers. Ook moet er voldoende tijd ingepland worden voor de lunchpauze, want die is zo mogelijk nog heiliger dan de kerk hier. Ze eten 3x per dag, ontbijt/lunch/avondeten en daarbij bestaat de maaltijd voornamelijk uit rijst. Tussendoor wordt er ook nog gesnackt, belangrijk in de Filippijnse cultuur. En dat is dus de reden dat een busrit van drie uur altijd langer duurt, omdat we tijdig moeten stoppen voor de snack! Een snack kan fruit zijn, een zakje chips of een kippenpoot (niet de vleugel maar echt de poot) van de barbecue. Onze Amerikaanse buurman kan zich groen en geel ergeren aan de lokalen. Het enige wat hij doet is klagen over de manier waarop ze werken. Na een tijdje zijn we het gezeik toch wel beu en vragen we aan onze buurman: ‘Ooit een Filipino gezien met stress of burnout?’. Uhhh, nee, waarom vraag je dat. Nou, ons standpunt mag duidelijk zijn!

Dag 563: zondag 18 september (Malapascua)
Vandaag gaan we op een snorkeltripje met Kapitein Jeff (zie verslag van 12 september). Volgens de kapitein wordt het vandaag een bijzondere dag. We zullen dinosaurussen zien, pinguïns en er is zelfs een kans dat we Elvis Presley tegenkomen. Snorkelen is natuurlijk nooit het hoofddoel van dit soort tripjes en daarom gaan om 10.00 uur ‘s ochtends de eerste flessen bier al open. De eilanden waar we naar toe gaan vallen een beetje tegen. De stranden zijn erg vuil doordat het de laatste dagen zo slecht weer is geweest. Al het vuil is hierdoor aangespoeld op het strand. Kapitein Jeff heeft nergens last van, die drinkt bier op de boot en op elk eiland valt ie in slaap. Mede doordat we Kapitein Jeff nog wakker moeten maken vertrekken we wat aan de late kant en belanden we bijna in een storm . Al is dat nog niks vergeleken bij wat ons te wachten staat in Malapascua, daar breekt de hel pas goed los. Zodra de boot aanlegt op het strand komt er een vrouw op ons afgestormd. Waar komen jullie vandaan en wie heeft dit georganiseerd? Uhh, Kapitein Jeff! Zonder verder iets te zeggen stormt ze de boot op en roept Kapitein Jeff (die inmiddels behoorlijk in de olie is). Kapitein Jeff blijkt geen visum te hebben en ook geen werkvergunning. Hij wordt ter plekke gearresteerd en morgenvroeg wordt hij opgehaald door een agent om hem naar Maya te brengen. Het is de happening van het eiland want als Anouk even later naar de duikschool loopt om voor de snorkeltrip te gaan betalen staat het strand vol met mensen omdat Kapitein Jeff in discussie is met de politie en de dame van het toeristenburo die wij al op het strand gezien hadden. Maar de dag had nog een dieptepunt vandaag want tijdens de snorkeltrip is Marcels camera in het water gevallen. Terwijl Marcel de boot op liep valt zijn camera uit de tas. Marcel is er meteen achteraan gedoken en de camera is niet zeiknat maar de batterijen zijn wel nat. De SD-kaart kunnen we nog redden en de foto’s hebben we dus nog. Maar of de camera het redt is nog even de vraag. De komende dagen goed laten drogen en hopelijk kunnen we de camera nog redden. Na het avondeten duikt Anouk vroeg haar bed in en Marcel gaat nog even naar Kuanba, foto’s en films kijken van de treshersharks. Simon is namelijk een marinebioloog en doet hier onderzoek naar de treshersharks.

Snorkeltrip: 600 ps incl. lunch

Dag 564: maandag 19 september (Malapascua)
We zijn inmiddels een week op dit eiland en vinden het fantastisch, maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Maar niet vandaag, want als we naar het strand lopen zien we het al, het weer is helemaal omgeslagen. Enorme golven die niet recht op het strand rollen maar door de wind wijken ze naar links af. De kustwacht houdt alle boten vast en geplande duiken worden afgelast bij alle duikscholen op het eiland. We gaan ontbijten en het begint meteen enorm te regenen. De lokalen hebben het over een tyfoon (maar dat zeggen ze al snel als het een beetje waait). Er blijkt gewoon een enorm regenfront boven Zuid Oost Azië, van Singapore tot aan Australië,  te hangen. Als het zo hard regent is er verder niks te doen op het eiland. We gaan dus maar om 13.00 uur naar de Crazy Golf waar het tot drie uur Happy Hour is. Voordat we naar het Happy Hour gaan, lopen we eerst even langs de duikschool om voor onze duiken te betalen. En daar komen we een bekende tegen! Capitan Jeff! Hij ligt in een hangmat zijn roes uit te slapen. De agent was vanochtend Kapitein Jeff op komen halen maar moest eerst gaan ontbijten. En na het ontbijt is de agent niet meer op komen dagen. Typisch Filipijns. Bij Crazy Golf is het gezellig en druk aan de bar omdat alle toeristen een beetje vastzitten op dit eiland en er verder weinig vermaak is. Wij vermaken ons prima met Tyron (bijnaam Tyfoon), het zoontje van Ann Ann, de eigenaresse. Tyron is vier jaar oud en een echte wildebras. Na tien minuten met Marcel te hebben gespeeld ziet hij zo zwart als de kachel. Ann Ann stopt Tyron in bad en trekt hem schone kleren aan. Die Filippijnen hebben soms echt een obsessie met schoon. Vervolgens gaat moeder Ann Ann een boodschapje halen en laat Tyron/Tyfoon een kwartier alleen. Lang genoeg voor Marcel om het jong weer vies te krijgen!

Dag 565: dinsdag 20 september (Cebu City)
Anouk staat ‘s ochtends al om 08.00 uur op het strand maar de situatie is hopeloos. Er zullen vandaag wederom geen boten vertrekken. Het is gisteren nogal laat geworden in de karoakebar dus Anouk duikt nog even terug in bed om een paar uurtjes slaap in te halen. Om half elf gaan we ontbijten en dan horen we van onze buurvrouw dat er inmiddels twee boten vertrokken zijn, rond tien uur. We besluiten onze tassen in te pakken en te vertrekken. We kunnen nog wel een dag wachten maar het weer kan in een paar uur omslaan en dan gaan er weer geen boten. We pakken de boot van half een. Kost even moeite om een ticket te kopen want als Anouk bij het loket staat gaat de mobiele telefoon van de ticketdame af. Klant is koning, maar de mobiel is keizer in de Filippijnen! De telefoon wordt dus beantwoord en Anouk kan mooi op haar beurt wachten. Als we weg varen staat er een afscheidscomité op het strand, het Zwitserse stel, onze buurvrouw, de dames van Cocobana en ….. Capitan Jeff. Ja, hij was vanochtend weer gearresteerd maar omdat de zee te ruw was is hij vandaag niet naar Maya gebracht. De zee is nog steeds  behoorlijk ruw maar gelukkig hebben we na een uurtje varen weer vaste grond onder onze voeten. Samen met Sandro krijgen we een lift aangeboden van een Amerikaan die ons tot vlak aan Cebu brengt. Hij gooit ons af bij een busstation waar volgens hem de bus naar Cebu City stopt. We wachten ruim een half uur en er passeren tien bussen, maar niemand stopt! Eindelijk zien we kans een bus aan te houden maar die stopt binnen twee minuten bij een andere busstop. We stonden dus bij de verkeerd busstop! Tegen zessen zijn we in Cebu waar we na even zoeken weer in Verbena Pension House belanden. Sandro vind een kamer tegenover ons hotel. We gaan even internetten, eten en een biertje drinken. Rond middernacht besluiten we terug te lopen naar ons hotel, want we vallen alle drie om van de slaap. Op straat hebben veel mensen hun bed al uitgerold (een stuk karton) en liggen te slapen. En bij Fast Food restaurant Jollibee zijn nog vollop mensen aan het eten. Cebu is wat dat betreft een harde stad, net als Manila. Arm en rijk leest naast elkaar!

Dag 566: woensdag 21 september (Cebu City)
Hieronder volgt een verslag van hoe wij op zoek gingen naar vliegtickets, waaronder een ticket Manila – Hong Kong en hoe we uiteindelijk via Singapore en Macau in Hong Kong/China terecht zullen komen. Op 9 oktober a.s. verloopt ons visum voor de Filippijnen en onze volgende stop wordt China. We moeten dus een ticket naar Hong Kong regelen en ook een ticket Cebu – Manila kopen voor volgende week, omdat we Noord Luzon nog willen bezoeken. Het is goedkoper om een ticket via een reisbureau te kopen dan op het vliegveld, dus we begeven ons weer eens naar de shopping mall. Eerst een taxi zoeken, dat valt nog niet mee, want voor ons hotel staat altijd een hele rij taxi’s klaar maar de chauffeurs zijn altijd zoek! Of ze zijn aan het gokken, of bezig met een partijtje schaken of ze zitten te dammen (met dopjes van een waterfles). Kortom, het duurt altijd even voordat ze door hebben dat er klanten staan. In de shopping mall zitten vaak volop reisbureaus dus het is een goede plek om op zoek te gaan naar een vliegticket. Eerst naar Air Philipinnes. Ze hebben geen goedkope tickets naar Manila. We besluiten informatie in te winnen bij een reisbureau. Zij hebben tickets Manila – Hong Kong voor 220 US$ met Cebu Pacific. Cebu Pacific heeft ook binnenlandse vluchten naar Manila voor 2.000 peso. Er is echter een probleem, het reisbureau geeft geen tickets uit voor de binnenlandse vluchten van Cebu Pacific. Dit ticket moeten we regelen bij het verkoopkantoor van Cebu Pacific, op de begane grond. Ze kan wel het ticket naar Hong Kong regelen?! Laat maar zitten, denken wij, we gaan zelf wel alles regelen bij Cebu Pacific en regelen daar beide tickets wel. Dus niet, want bij het kantoor van Cebu Pacific hebben ze niet eens de prijslijst voor vliegtickets naar Hong Kong. We moeten voor een vliegticket naar Hong Kong maar naar Robinson Shopping Mall gaan, daar zit een Cebu Pacific kantoor dat de internationale tickets doet. Het kantoor waar we nu zijn doet alleen binnenlandse vluchten, ze kunnen geen internationale tickets verkopen. We kopen een ticket Cebu – Manila voor a.s. maandag en gaan weer terug naar het reisbureau. Daar konden ze immers wel een ticket Manila – Hong Kong uitschrijven. Maar als we terug gaan naar het reisbureau is er wat overleg met de baas en 3x raden: Ze schrijven geen internationale tickets uit voor Cebu Pacific! Daarvoor moeten we naar het kantoor van Cebu Pacific op de begane grond! Zucht …… Loop eens naar het kastje, en naar de muur, en naar het kastje, en weer terug naar de muur. Na vier uur zoeken en welgeteld een ticket rijker geven we de moed maar op en gaan we op zoek naar een taxi. Bij de taxistandplaats komen we de twee Ierse meiden tegen die we hebben leren kennen in Malapascua. Ze zijn net terug uit Malapascua. Captain Jeff gaat morgen weer een snorkeltrip ondernemen, die zit dus morgenavond weer vast (mist de agent ontbeten heeft en de zee niet te ruw is). Zij vertellen ons ook dat Tiger Airways vluchten Manila – Macau heeft via het internet. Tiger Airways is een budgetmaatschappij zoals AirAsia, Easyjet en Ryanair. Onze volgende stop is dus het internetcafe. Alleen blijkt nu dat de vluchten Manila – Macau pas vanaf eind oktober in het schema van Tiger Airways opgenomen worden. We moeten dus via Singapore vliegen. We vinden een vlucht op 8 oktober naar Singapore en dan vliegen we 11 oktober door naar Macau. En het is de helft goedkoper dan het ticket Cebu Pacific. ‘s Avonds gaan Marcel en Sandro op stap in een van de Girlie bars in Cebu City. Marcel vindt namelijk dat hij alle onderdelen van de plaatselijke cultuur moet inspecteren! Al verliezen de dames snel interesse als de heren geen drankjes voor ze kopen. Ze hebben nog wel van die mooie namen, zoals Devine. Zal vast haar doopnaam niet zijn!

Dag 567: donderdag 22 september (Moalboal)
Aanstaande maandag vliegen we naar Manila en omdat we niet vier dagen in Cebu City willen blijven hangen besluiten we naar Moalboal te gaan. Deze plaats ligt ten zuidwesten van Cebu City. Drie uurtjes rijden vanaf Cebu City. Eerst met de taxi naar de busterminal, waarbij we niet eens tegen de chauffeur hoeven te zeggen dat hij de meter aan moet zetten, dat doen ze hier al automatisch. Wat een heerlijk land is dit toch! Onze buschauffeur is er weer eentje met Schumacher-neigingen, al rijdt hij geen formule 1 auto maar een lompe grote bus over bochtige wegen. In een kleine 2,5 uur zijn we in Moalboal. We stappen over in een tricycle en dit mannetje wil ons wel heel erg graag naar het hotel van zijn keuze brengen. Hij blijft ook maar vragen of we gaan duiken. We hebben weer eens een commissiemannetje (die zijn overigens zeldzaam in de Filippijnen) aan ons broek hangen. We besluiten een kamer te nemen in het Sunshine Pensionhouse omdat er hier geen strand is en ze hebben een lekker zwembad. Nadeel is dat het door Zwitsers wordt gerund en het stikt van de Duitsers hier. Deutsche Gemütlichkeit ten top! Wij vinden Moalboal een gat! De meeste mensen komen hier voor het duiken en het dorp ademt weinig sfeer uit. Er is niet eens een karaokebar!!

Sunshine Pensionhouse: 500 ps

Dag 568: vrijdag 23 september (Moalboal)
Marcel is vroeg uit bed omdat hij gaat duiken. Anouk slaapt lekker uit en brengt de dag bij het zwembad door om een beetje bij te kleuren. Voor degene die Anouks bleke huidskleurtje kennen, al ligt ze er tot kerstmis, dan nog wordt Anouk niet bruin. De eerste duik van Marcel was niet bijzonder, de tweede duik was een stuk beter met maar liefst vier schildpadden. Iedereen roept over Moalboal als divesite maar Malapascua heeft betere divesites. We kopen een flesje rum en gaan ons lekker bezatten voor onze bungalow. Hoeven we tenminste niet al dat Duitse geleuter aan te horen. Of die Duitser met zijn Filippijnse vriendin te zien. Hij propt haar vol met Zwitserse/Duitse gerechten omdat ze binnenkort met hem mee naar Duitsland gaat. Zelf eet hij wel rijst! En ze moet ook Duits van hem leren, maar bij hem horen we geen woord Filipijns over zijn lippen komen! Ons inziens heeft dit huwelijk weinig kans van slagen, maar de toekomst zal het uitwijzen!

Duiken: 20 US$ per duik

Dag 569: zaterdag 24 september (Moalboal)
Omdat het duiken gisteren niet echt bijzonder was heeft Marcel vandaag dus een rustdag. Dat betekent dat Anouk geen moment rust meer heeft! Het enige wat we vandaag doen is strandbedje verplaatsen, zon schaduw, zon, schaduw. Verder boekje lezen en vakantie houden.

Dag 570: zondag 25 september (Cebu city)
Om 08.00 uur staan we al naast ons bedje en pakken we onze spullen weer in. We hebben genoeg van Moalboal en willen snel terug naar Cebu City. We vragen in het hotel wat een tricycle naar het busstation kost en horen van hen dat de lokalen 30 peso betalen. Maar het mannetje van de tricycle wil graag 50 peso van ons vangen! Weet je zeker dat het 50 peso kost? Uhhh, doe dan maar 40 peso, is het antwoord. 30 peso ook goed! Nou, vooruit, het mannetje gaat akkoord. Dat is zo mooi van die Filipino's, ze kunnen niet onderhandelen of hebben er het lef niet voor. Ze zijn (nog) niet zo gehaaid als de mensen in Thailand, Indonesie of India. We vinden al snel een bus naar Cebu City en twee uur later zijn we weer op vertrouwd terrein. Het is droog en zonnig als we Cebu binnenrijden maar als we gedoucht hebben en tien minuten later naar buiten lopen, regent het enorm. Dit is al de 3x dat we in Cebu zijn en elke keer regent het. We hebben nog steeds geen kans gezien iets van Cebu te bekijken omdat het zo regent! We schuilen maar in het internetcafe en als we daar klaar zijn rollen we het restaurant aan de overkant binnen. En wij niet alleen, als we net zitten komen we de drie Zwitsers van Malapascua tegen en even later komen ook Tom en Jennifer voorbij gelopen. We hoeven alleen maar ohh, ohh (zoals Captain Jeff) te zeggen om hun aandacht te trekken. We gaan met de hele groep wat drinken bij de Grill room waarna Jennifer en Anouk terug naar het hotel worden gestuurd en de mannen nog even de girliebars onveilig maken.

Dag 571: maandag 26 september (Baguio)
Om 11.00 uur vertrekt het vliegtuig naar Manila, dus om 09.00 uur zitten we in een taxi om 40 minuten later bij het vliegveld te arriveren. Zoals gewoonlijk zit het verkeer weer muurvast in Cebu en is het weer filerijden. Vliegen in de Filipijnen is al net als de bus, mensen sjouwen van alles mee in dozen. We zien zelfs een koelbox met vis voorbij komen?! Om half elf moeten we in het vliegtuig stappen maar dat wordt ruim een kwartier later. De Filipino's zijn inmiddels weer massaal in slaap gevallen. Nog nooit hebben we zoveel mensen zien slapen als in de Filipijnen. Overal vallen ze in slaap, soms in de meest vreemde houdingen. Soms moeten we zelfs de ober in het restaurant wakker maken omdat we de rekening willen betalen. Er zijn uitzonderingen hoor, ze slapen niet altijd: in de karaokebar, in de disco of tijdens het eten, dan zijn ze klaarwakker! Ov
Misschien overbodig om te vertellen maar ook het vliegtuig vertrekt niet op de geplande tijd! Precies hetzelfde als al het andere vervoer in de Filipijnen. Na een klein uurtje vliegen landen we in Manila. We willen eigenlijk door naar Vigan maar dat is voor vandaag te ver reizen. Het lijkt Marcel wel een goed idee om in Baguio te overnachten, een stad halverwege Manila en Vigan. Het wordt een vervelende rit naar Baguio. We zijn gewoon niet meer gewend om zo lang stil te zitten en zeven uur zitten is nu echt lang voor ons. Normaal hebben we in de Filipijnen ook wel lange reisdagen gehad maar dan moesten we soms 4x overstappen. Het is ook nog eens een non-stop bus en we stoppen alleen 2x tien minuten voor de toilet. Omdat die lokalen onderweg toch moeten eten, stoppen we wel regelmatig om snackverkopers in en uit te laten stappen! Wij missen hierin een beetje de logica, maar dat zal wel aan ons Westerlingen liggen. De buren zitten smakelijk te eten en Anouk is weer zo nieuwsgierig om te vragen wat ze eten. Ze geven haar een stukje. Mmm, dat smaakt goed. Wat is het eigenlijk? Gebakken varkenshuid! Het mogen duidelijk zijn dat het ineens een stuk minder smaakt. Om 21.00 uur mogen we eindelijk de bus uit, we zijn in Baguio. Baguio is een zomerresidentie voor rijke mensen uit Manila, zij komen hier naar toe omdat Baguio in de bergen ligt en dus een stuk koeler is. Er zijn dus niet echt goedkope hotels in Baguio en uiteindelijk belanden we in Benguet Pine Tourist Inn. Tegenover het hotel staat een grote verlichte taart op een berg. We vragen onze taxichauffeur wat het is en het blijkt (hoe kan het ook anders) weer een shoppingmall te zijn. Als we nog eens goed op de kaart kijken blijkt Baguio eigenlijk helemaal een verkeerde keus te zijn om vanuit hier nog naar Vigan te gaan. We besluiten dus morgen naar Sagada te gaan in plaats van Vigan. Niks zo veranderlijk als het schema van een wereldreiziger!

Bus Manila - Baguio: 370 ps
Benguet Pine Tourist Inn: 700 ps
Dit is inclusief ontbijt en hete douche.

Dag 572: dinsdag 27 september (Sagada)
We zijn nog moe als we 's ochtends wakker worden, vannacht maar liefst vier karaokenbars in de buurt van het hotel gehoord. En ze zongen nooit alle vier hetzelfde nummer. We pakken de bus naar Sagada. Dit is een van de mooiste busritten in de Filipijnen en het uitzicht is echt adembenemend. Het is een bochtige weg, door een enorm groen landschap. Hier geen palmbomen en witte stranden maar heuvels (na Nepal zijn dit geen bergen) en naaldbomen. De weg van Baguio naar Sagada noemen ze hier een 'highway' maar meer dan een tweebaansweg is het niet. Presidente Gloria Macapagal Arroyo heeft deze weg een van haar prioriteiten gemaakt en om de vijf kilometer zie je wegwerkers bezig. Dat deze wegwerkers andere prioriteiten hebben dan Gloria is ons al snel duidelijk, meestal zitten ze op hun gat! De busrit duurt weer zeven uur maar door het fantastische uitzicht lijkt het minder lang te duren dan gisteren! In de namiddag arriveren we in Sagada waar we na even zoeken een redelijk betaalbare kamer vinden met warme douche. We schrijven ons in in het gastenboek en zien dat de laatste twee gasten hier waren op 17 september, ruim een week geleden. Het is echt laagseizoen! We gaan wat eten en duiken 's avonds vroeg ons bed in. Het is ijskoud, voor ons gevoel dan, want de thermometer geeft 20 graden aan. De laatste keer dat we het zo koud hebben gehad was in Bromo, Java in juni. Thuis zullen ze hier wel om lachen maar wij zijn inmiddels temperaturen gewend van 30 graden. We nemen ook bijna nooit aircokamers en dan in een keer tien graden verschil is koud, erg koud. De lokalen mensen lopen hier nog allemaal in t-shirts terwijl wij een trui aan hebben. Sagada zelf is een rustig dorpje, niet al te groot. En een verademing na steden als Cebu, Manila en Baguio. Je kunt hier gewoon over straat lopen zonder omver te worden gereden door tricycles of jeepneys. Er is nauwelijks verkeer op de weg. Ze hebben geen karaokebar maar wel hanen. Een van die hanen woont recht onder onze kamer. We slapen 's nachts dus weer slecht omdat die haan op de meest onmogelijke tijden kraait. In plaats van kraaien tijdens zonsopgang (zoals Nederlandse hanen doen), gaan deze hanen hier vaak de hele nacht door.

Bus Baguio - Sagada: 220 ps
Met studentenkaart is het goedkoper, 180 ps.
Hotel Sagada Inn: 500 ps (wel even om laagseizoenkorting vragen).

Dag 573: woensdag 28 september (Sagada)
Sagada staat voornamelijk bekend om zijn hangende grafkisten maar in de omgeving is nog meer te zien en je kunt er prachtige wandelingen maken. We gaan 's ochtends eerst naar de echo valley waar de kisten hangen. In onze reisgids staat een beschrijving hoe je er moet komen en volgens Marcel kunnen we er zelf wel naar toe lopen zonder gids. Maar wat moet je met een beschrijving als 'A lone pine tree on the edge of the rockface'. Kortom, na een half uurtje wandelen zijn we al verdwaald. Gelukkig komen we weer een PGFje tegen, dit keer een boer die zijn koeien laat grazen in de vallei. Hij brengt ons naar het viewpoint en de kisten in de vallei. Het is een raar gezicht, grafkisten die tegen een rotswand aanhangen. Het lijkt ons makkelijker om een kuil te graven want de afdaling naar de vallei is ook niet echt makkelijk, zeker niet als je dan ook nog met een grafkist moet zeulen. De boer wil ons nog meer laten zien van de vallei maar we haken af. Anouk heeft al sinds Cebu nekpijn en rugklachten, het wandelen gaat haar dus niet zo makkelijk af. We besluiten terug te gaan naar de stad waar we even wat rusten en drinken voordat we weer gaan wandelen. We wandelen naar Kiltepan Tower, waarvan je een panoramisch uitzicht hebt over Sagada en de omgeving. Volgens een van de Filipina's die we hierover spraken is het een makkelijke wandeling naar de toren. Dat moet dus lukken met Anouks rug. We wandelen naar de Kiltepan Tower en (surprise, surprise) we verdwalen weer. We lopen twee Filipijnse kinderen van een jaar of vijf tegen het lijf die maar blijven roepen tegen ons: hier, hier. Waardoor we uiteindelijk helemaal verdwalen. Maar hoe leg je twee Filipijnse kinderen nu uit dat we niet speciaal naar Sagada zijn gekomen om hun boomhut te bewonderen. We besluiten terug te gaan naar Sagada omdat Anouk inmiddels geen rug meer over heeft. De kinderen willen ons wel terug brengen, waarbij we eerst in iemands moestuin belanden, voordat we de weg naar huis vinden. We kopen onderweg nog een reep chocolade voor de kinderen om ze te bedanken voor hun hulp en keren terug naar Sagada.

Dag 574: donderdag 29 september (Banaue)
We vertrekken vandaag naar Banaue, plaats van het achtste wereldwonder, de rijstterrassen. We moeten eerst met een jeepney naar Bontoc, deze plaats ligt een uurtje rijden vanaf Sagada. Uiteraard wordt de jeepney weer volgepropt met passagiers, balen rijst en wat die mensen allemaal nog meer vervoeren. Over een heel slecht wegdek hobbelen we naar Bontoc. Daar blijkt de bus naar Banaue al weg te zijn dus stappen we weer in een jeepney. Deze zit gelukkig niet propvol en we kunnen zelfs onze tassen binnen in de jeepney leggen. Dit wegdek is zo mogelijk nog slechter dan de weg van Sagada naar Bontoc. Er wordt geen asfalt gebruikt maar kiezelstenen. Dit gedeelte van de Filipijnen wordt regelmatig getroffen door tyfonen en soms zelfs een aardbeving, dan kun je wel begrijpen dat hier een weg bouwen een gevecht tussen mens en natuur is. Waarbij de laatste altijd wint! De weg slingert zich door groen berglandschap, langs rijstterrassen en watervallen, richting Banaue. Tussen Bontoc en Banaue wonen nauwelijks mensen en het is maar een rit van twee uur. Je zou dus verwachten dat we non-stop doorrijden. Mooi niet dus! Zoiets als non-stop vervoer bestaat niet in de Filipijnen. Onze jeepney heeft namelijk een probleem met de motor. Om het half uur moeten we stoppen bij een waterval of andere waterbron om de watertank op het dak bij te vullen om zo de motor af te laten koelen. Het wordt een lange rit voor Anouk, vooral Anouk nog steeds rugklachten heeft en niet meer weet hoe ze moet gaan zitten. Rond 15.00 uur zijn we eindelijk in Banaue en nemen ons intrek in People's Guesthouse. Leuk hotel maar wij vallen vooral voor het uitzicht vanaf onze kamer. We zien de rijstterrassen in volle glorie en je kunt toch niet elke dag zeggen dat je een achtste wereldwonder in je tuin hebt. Anouks rug wordt er ondertussen niet beter op, dus wordt het tijd voor een massage. Dat werkt heel makkelijk hier, in elk hotel hangt wel een briefje van mensen die massage aanbieden. De receptie belt dan even en een half uur later staat er iemand voor de deur. De massage helpt om de klachten een beetje te verminderen, maar helemaal verdwijnen doet het niet. Dat zal nog wel een paar dagen duren. 's Nachts slapen we voor het eerst sinds een aantal dagen redelijk, geen karaokebar in de buurt van ons hotel en geen haan onder het raam die midden in de nacht gaat kraaien!

People's Guesthouse: 400 ps (wederom korting vragen)

Dag 575: vrijdag 30 september (Banaue)
Rondom Banaue kun je prachtige wandelingen maken door de rijstvelden, maar dat sinds er vandaag niet in voor Anouk. We pakken dus maar een tricycle naar het viewpoint, zo'n vijf kilometer buiten de stad. Vanaf het viewpoint heb je een mooi uitzicht over de 2000 jaar oude rijstterrassen. Met zo veel rijst in je achtertuin zou je denken dat ze genoeg te eten hebben in Banaue maar dat is niet het geval. Ze hebben slechts een oogst per jaar en zijn afhankelijk van rijstimport uit andere gebieden. Heel vreemd, want Banaue is niet zo heel erg groot dorp en het zijn echt enorme rijstvelden. We kopen nog wat souveniers om de plaatselijke economie ook een beetje te steunen. Wij zijn op dit moment de enige buitenlanders in Banaue. Vanuit Banaue willen we morgen naar Vigan vertrekken, hemelsbreed ligt dit niet zo ver uit elkaar maar er zijn geen wegen tussen deze plaatsen. We moeten dus eerst naar het zuiden reizen en dan langs de kust weer naar het noorden rijden. We reserveren stoelen voor de bus naar Baguio en zullen morgen halverwege uit de bus stappen om over te stappen op een bus naar Vigan. Daarna wordt het tijd voor een hapje eten bij restaurant Las Vegas en wat blijkt: Elvis is niet dood maar woont in Banaue. De eigenaar pakt zijn gitaar en zingt allerlei Elvis nummers! Geweldig leuk.

Tricycle viewpoint: 150 ps

Dag 576: zaterdag 1 oktober (Vigan)
Om 06.00 uur staan we naast ons bedje, het wordt een lange reisdag vandaag. Eerst om zeven uur met de bus richting Baguio. Hiervoor pakken we de 'snelweg'. Nou ja, de Filipino's noemen het een snelweg, in onze ogen is het niet meer dan een tweebaansplattelandsweggetje! We passeren enorme rijstvelden die allemaal aan het oogsten zijn. Nu moet die rijst ook gedroogd worden en wat kun je daarvoor beter gebruiken dan die verharde, stofvrije, geasfalteerde 'snelweg' die langs jouw rijstveld loopt. Het wordt dus een ritje met hindernissen, zwalkend van de ene naar de andere rijbaan. Misschien moeten wij dat straks ook gaan doen als we thuis zijn, onze was te drogen hangen langs de A2 bijvoorbeeld. Vlak voor Rosario worden we uit de bus gezet, volgens de buschauffeur stoppen hier regelmatig bussen naar Vigan. We informeren bij de busterminal: geen bussen naar Vigan! De busstop aan de overkant verwijst ons naar een restaurant 100 meter verderop. Hier is ook een busterminal en inderdaad stoppen hier bussen naar Vigan. Oefff! Na een half uur stopt er een bus die naar Candon gaat, een plaats 60 kilometer onder Vigan. We stappen in, dan komen we in ieder geval in de richting van Vigan. We hebben weinig hoop dat we vandaag ook daadwerkelijk in Vigan aankomen, maar we zullen zien hoe ver we komen. We hebben inmiddels ervaring in de Filipijnen. Tegen zessen zijn we in Candon waar al een bus klaar staat om naar Vigan te rijden. We hebben inmiddels stevige honger en Marcel rent even snel naar Jollibee's om wat eten te halen. De hele bus wacht geduldig tot Marcel terug is. Wij lachen er vaak om dat mensen voor de deur afgezet worden of dat we stoppen omdat iemand moet plassen. In Nederland zou dat dus niet kunnen en zou iedereen gaan klagen, maar hier blijft iedereen er vrij relaxt onder. Anderhalf uur later, na 13 uur bussen, zijn we in Vigan. We pakken een kamer bij Grandpa's Inn en slenteren 's avonds even door de stad. Blij dat we onze benen kunnen strekken!

Bus Banaue - Vigan: 460 ps (2x overstappen)
Grandpa's Inn: 700 ps (incl. ontbijt)

Dag 577: zondag 2 oktober (Vigan)
Wat een leuke stad is Vigan! We wandelen door het Mestizo district, wat bekend staat om zijn mengeling van Mexicaanse, Filipijnse en Chinese architectuur. Op ons komt het vooral Spaans over. Kleine straatjes met kinderkopjes en voor de sfeer rijden hier nog paard en wagen rond. Verder rijdt er nauwelijks verkeer, lekker rustig dus.
We slenteren een paar uur door de straatjes, Mestizo district is niet zo groot, en ploffen met een biertje in ons hotel neer. 's Avonds gaan we weer karaoken, Vigan is na negen uur 's avonds uitgestorven en er is geen echt nachtleven, dus maar weer naar de karaokebar, waar Anouk weer diverse nummers blert en Marcel van schrik onder de tafel gaat zitten.

Dag 578: maandag 3 oktober (Vigan)
Omdat we zoveel gebust hebben de laatste dagen, besluiten we nog een dag in Vigan te blijven om tot rust te komen. We doen niet veel, beetje internetten, eten, wat door de straatjes wandelen en karaoken. Marcel zingt een keer een nummer en haalt meteen de hoogste score (iets wat Anouk nooit lukt). Even later horen we een Filippijnse mannenstem een liedje zingen maar als we omdraaien zit er toch echt een vrouw te zingen. Even later gaat Anouk naar de toilet als 'zij' er net uitkomt. De bril staat nog omhoog! Je kunt nog zo veel vrouw zijn, sommige gewoontes leer je nooit af! Dat blijkt maar weer.

Dag 579: dinsdag 4 oktober (Manilla)
Nooit geweten dat je zeeziek kunt worden in een bus? Nou, het kan echt, in de Filippijnen. Vanuit Vigan gaan er regelmatig bussen naar Manilla en we besluiten de bus om 09.00 uur 's ochtends te pakken. Het is maar acht uur rijden en dan zijn we voor het donker wordt in Manilla. Mooi niet dus! Als de bus de terminal binnen rijdt komt er rook van de banden. Er wordt water overheen gegooid maar wij zien al dat de remschijven een beetje aangebrand zijn. Met passagiers en al wordt de bus op een brug gereden maar na een half uur is het probleem nog niet opgelost en moeten we overstappen in een andere bus. Hier staat de airco zo koud dat onze tenen bijna bevriezen en we moeten zelfs een trui aantrekken. We zijn klaar voor vertrek en de race naar Manila kan beginnen. Onze chauffeur heeft namelijk de neiging regelmatig en abrupt van rijbaan te verwisselen. We worden dus alle kanten opgeschud. Waarschijnlijk heeft deze chauffeur een vaarbewijs in plaats van een rijbewijs. Na deze tien uur misselijkmakende busrit zijn we eindelijk in Manila maar nog lang niet bij de busterminal. De eerste de beste stop stappen we uit en pakken een taxi naar Malate, we hebben nog last van zeebenen. Friendly's Guesthouse zit vol, dus pakken we een kamer in Malate Pension. De kamers zijn erg netjes maar het personeel zien we niet een keer glimlachen! Na een snelle douche gaan we naar Juri's (www.juris.ph), een Nederlands restaurant in hartje Manilla. Als we daar binnenstappen is het net of je een bruine kroeg in Amsterdam binnenwandelt en heb je helemaal niet het idee dat je aan de andere kant van de wereld zit. De belangrijkste reden dat we hier naar toe gaan is om een frikandel te eten. Daar hebben we al maanden zin in. En als we straks thuis zijn hebben we weer zin in Chicken Masala uit India of Satay Ayam uit Indonesië. Waarom willen wij altijd iets dat niet voorhanden is??

Bus Vigan - Manila: 540 ps
Malate Pension: 600 ps

Dag 580: woensdag 5 oktober (Manilla)
's Ochtends verkassen we eerst van hotel, we gaan naar Friendly's Guesthouse. Stukken beter als Malate Pension en ze hebben een eigen keuken, dus we kunnen zelf koken. Voor het eerst sinds acht maanden koken we zelf, boontjes met gekookte aardappels en biefstuk. Heerlijk, je eigen potje eten! Marcel gaat 's avonds nog stappen en zelfs om vier uur 's nachts in het nog druk op straat. Deze mensen lijken nooit te slapen.

Friendly's Guesthouse: 450 ps
Het goedkoopste hostel in heel Manila, superleuke eigenaar en je eigen keuken voorhanden. Wel vooraf boeken, ze hebben maar een paar kamers. Een dormbed kost 250 ps per persoon per nacht.

www.friendlysguesthouse.com
friendlysguesthouse@yahoo.com

Dag 581: donderdag 6 oktober (Manilla)
We gaan naar Ayala Shopping Mall voor nog wat laatste boodschapjes. Dit is de grootste shopping mall van Azie maar het is niet leuk meer, we verdwalen constant. We halen boodschappen en pakken een taxi terug naar het hotel. Taxichauffeurs in Manila zijn een hel, ze weigeren pertinent de meter aan te zetten. En alles heeft een fixed price! Meter aan vriend, anders stappen we uit! De taxichauffeur die ons terug brengt naar het hotel maakt het helemaal klaar. Hij zet de meter wel aan maar wil daarbovenop 30 ps extra hebben. We hebben geen zin meer om met deze mensen te liggen vechten, dus als we uitstappen bij het hotel betalen we braaf het bedrag op de meter en dat over die 30 ps horen we niet. Wij zijn soms ook Oostindisch doof!

Dag 582: vrijdag 7 oktober (Angeles)
We vliegen morgen om 11.00 uur naar Singapore vanuit Clark, we vertrekken dus vandaag al naar Angeles om daar te overnachten. We wisselen onze laatste peso's om, pakken onze spullen in en om drie uur stappen we op ons gemak in de bus naar Angeles. Clark is de oude luchtmachtbasis van de Amerikanen en Angeles is het dorp naast Clark. Uit de tijd van de Amerikanen vindt je hier nog allerlei girliebars en tegenwoordig trekt het een flink aantal toeristen op zoek naar sex. We vinden een kamertje bij Hotel Vistillana. Wij zijn niet de enige gasten, naast ons zijn er ook drie Amerikaanse gasten die alle dames van de bars in Angeles kennen en die worden een voor een besproken. Vaste klanten hier in Angeles dus!

Hotel Vestilla: 400 ps

Dag 583: zaterdag 8 oktober (Singapore)
Er zijn geen taxi's in Angeles. Je moet met een jeepney naar de hoofdingang van Clark Airport rijden en daar overstappen in een taxi. Onze jeepneychauffeur wil ons wel naar het vliegveld brengen, wij zijn toch de laatste twee klanten in de jeepney en hij kan voor ons wel een mooi prijsje maken. En dat is meteen een waardig afscheid van de Filipijnen, met een jeepney naar het vliegveld gebracht worden.