Dag 1: vrijdag 27 februari 2004 (Vertrek naar Brazilië)

Vandaag is het zover, wij vertrekken op wereldreis! Dit blijkt allemaal nog niet zo eenvoudig te zijn. Na maandenlange voorbereiding zat het ook nog eens behoorlijk tegen de laatste weken. Eerst was daar natuurlijk mijn ziekenhuisopname en ook het leeghalen van Marcel’s appartement liep niet zo vlot als verwacht. Maar het is allemaal gelukt en vandaag kunnen we vertrekken.
Maar opnieuw een tegenvaller. Het is ineens hartje winter in Nederland en België (we vliegen vanuit Brussel naar Brazilië met een aantal tussenstops). In België is 20 cm sneeuw gevallen en er staat honderdduizend kilometer file volgens de Belgische radio. Het lukt ons via binnendoorwegen Brussel te bereiken in ongeveer drie uur. Bij aankomst op de luchthaven blijkt onze eerste vlucht al 1,5 uur vertraging opgelopen te hebben. In plaats van 15.30 uur vertrekken we nu pas om 17.00 uur. 
Na afscheid te hebben genomen van de familie en ingestapt te zijn in het vliegtuig blijken we nog meer vertraging te hebben en vertrekken we uiteindelijk pas om 18.00 uur. Onze vlucht in Rome naar Sao Paulo heeft ook vertraging dus dat is dan weer een geluk op zo´n dag dat alles tegen zit. We vertrekken bijna twee uur later naar Sao Paulo. Door al het gedoe van de laatste week hebben wij beide niet het gevoel dat we nu echt op wereldreis zijn.

Dag 2: zaterdag 28 februari (Aankomst in Brazilië)

Inmiddels is het in Nederland 13.00 uur en zijn wij al meer dan 24 uur aan het reizen en nog steeds niet op onze eindbestemming. Aangekomen in Sao Paulo blijken we nog maar tien minuten overstaptijd te hebben voor onze vlucht naar Rio de Janeiro. Erg efficiënt werken ze hier ook niet want we moeten in meterslange rijen wachten voor de paspoortcontrole terwijl we al 3x ons ticket hebben laten zien en verteld hebben dat we echt onze vlucht moeten halen. We melden ons bij de Varig balie en het is voor ons een raadsel of onze vlucht naar Rio nou vertraging heeft of dat we op een ander vlucht gezet zijn maar we vliegen in ieder geval om 09.30 uur (plaatselijke tijd) naar Rio.
In Rio staat ons weer een verrassing te wachten, onze bagage is niet aangekomen. Na dit gemeld te hebben bij de balie besluiten we met de bus naar het centrum van Rio (6 Rl p/p) te vertrekken. We nemen een kamer in hotel Rio Lisboa in de wijk Catette (kamer met douche 50 Rl per nacht, incl. ontbijt). Een leuk hotel in een hele leuke wijk. Weinig toeristen, voornamelijk Brazilianen die hier zijn blijven plakken na het carnaval. Na een verkwikkende douche, wat echt een traktatie is na in totaal 30 uur te hebben gereisd. Marcel gaat met een Zuid-Afrikaanse die we hier hebben leren kennen de wijk verkennen en komt lachend terug. Het bier kost hier maar 2 Rl en daarvoor krijg je ook nog eens 0,6 liter.
Het is zonnig weer in Rio en ongeveer 27 graden, heel wat anders dan die Nederlandse temperaturen. 
We eten wat bij een restaurant waar je per kilogram kunt eten. Dit houdt in dat je 2 Rl betaald per 100 gram eten dat je opschept. Ze hebben ontzettend veel keus, van een saladebar tot sushi tot biefstuk en zalm. Voor 10 Rl kun je je buik behoorlijk vol eten.
Terug in het hotel hebben we nog eens gebeld voor de bagage maar helaas zonder succes. Er wordt zelfs niet meer opgenomen en we besluiten tot morgen te wachten, misschien weten ze morgen meer.

Dag 3: zondag 29 februari (Rio de Janeiro)

Vanochtend vroeg wakker geworden en een ontbijt gehad in het hotel, dit zit namelijk bij de kamerprijs inbegrepen. Het ontbijt is een beetje karig met sinasappelsap, koffie (wel hele lekkere Braziliaanse koffie) en een droog broodje zonder beleg. 
Na het ontbijt bellen we nog eens met de luchthaven en ze hebben onze bagage gevonden. Om 11.00 uur wordt deze keurig afgegeven bij het hotel. Eindelijk kunnen we ons spijkerbroek verruilen voor een korte broek.
Opnieuw rond gaan wandelen in de wijk en in een plaatselijke bar gegeten voor 5 Rl per persoon. We krijgen aardappels met rundvlees (touwtjesvlees zoals wij dat thuis noemen) en bruine bonen. Ook nog even op het strand gaan kijken. Het is zondag, dus erg druk maar wel heel gezellig. De locals barbecuen op het strand en dansen de samba. De Brazilianen zijn over het algemeen hele vriendelijke en behulpzame mensen al spreken ze geen woord Engels, ze proberen je toch overal mee te helpen.
Vandaag ook ons dagbudget voor Brazilië vastgesteld. We gaan uit van een budget van 100 Rl per persoon. Dit is ongeveer 31 Euro. Op een normale dag zullen we ongeveer 50 Rl uitgeven aan eten, drinken en overnachten en de extra Reals zijn voor het vervoer en excursies. 

Dag 4: maandag 1 maart (Rio de Janeiro)

We zijn pas vier dagen weg maar het lijkt al een eeuwigheid geleden dat we afscheid namen van iedereen en vertrokken. Vandaag een relax dagje gehad. We zijn naar het strand geweest (Flamengo) en hebben daar de hele dag ons ogen uitgekeken. We hadden twee strandstoelen en een parasol gehuurd voor 8 Rl maar het uitzicht was gratis. Wat die Brazilianen toch allemaal doen op het strand!! Ten eerste, niet onbelangrijk: paraderen in string, bikini, met tattoo, met spierbundels, maakt niet uit, als ze maar gezien worden. Daarnaast is persoonlijke verzorging niet iets wat je thuis doet maar gewoon op het strand, bijvoorbeeld je benen ontharen. En verder hebben ze nog een hobby, bier drinken, zoveel mogelijk bier drinken. Er zitten twee vrouwen naast ons die hebben wel een halve tree bier op met zijn tweetjes. Maar ja, wat wil je, het is hier inmiddels bijna veertig graden en we moeten echt onder onze parasol blijven willen we niet levend verbranden hier.
Er zijn ook volop verkopers aanwezig met frisdrank, garnalen, chips, zonnebrillen, etc. Wat opvalt is dat ze niet zo opdringerig zijn als in Azië, ze lopen wel rond en roepen wat maar komen die constant bij je strandlaken staan te zeuren of je iets wil kopen. 
´s Avonds wat gegeten bij een lokaal eettentje. Ze hebben een toeristenmenu (wat ook in het Engels op de kaart staat) voor 7 Rl. O.a. spaghetti en kip met friet. Om 21.00 uur zijn we beide doodop en duiken we ons bed in.

Dag 5: dinsdag 2 maart (Rio de Janeiro)

Omdat het ontbijt nogal karig is heeft Marcel vanochtend wat boodschappen gehaald bij de lokale supermarkt. Voor fruit, beleg, water, broodjes en yoghurt moest hij 10 Rl afrekenen, dat zijn nog eens andere prijzen dan bij Albert Heijn. 
Na het ontbijt besluiten we ons op te splitsen. Marcel gaat met de bus de stad verkennen en Anouk houdt zich rustig in en om het hotel (op doktersvoorschrift). 
Marcel wil de stad gaan verkennen maar komt niet verder dan Copacabana. Hij pakt de eerste bus naar Copacabana (6 Rl) en daar aangekomen wordt hij meteen uitgenodigd om op het strand te komen zitten. De ober gaat een pilsje voor hem halen en Marcel vraagt voor de zekerheid de prijs. 3 Rl but pay later! is het antwoord. Inmiddels is er een lieftallige jonge Braziliaanse dame bij Marcel aangeschoven. Ze spreekt vloeiend Engels, Duits en zelf Italiaans. Maar bij Marcel gaan nog geen alarmbellen rinkelen. Zij besteld nog wat drinken en na een paar drankjes vind Marcel het tijd worden om de rekening te vragen. Maar voordat hij de rekening zou krijgen, kreeg Marcel nog een drankje aangeboden van het huis. Vooruit dan maar dacht Marcel, laten we dat dan ook nog maar pakken. Uiteindelijk komt de rekening, 200 Rl!! Marcel geeft aan dat hij nooit zoveel gedronken kan hebben maar de ober legt hem fijntjes uit dat hij ook voor de Braziliaanse dame moet betalen. Hij is dus in een hoerenkast beland! 
Hoe redt hij zich nu hier uit! Hij zegt tegen de ober dat hij naar de wc moet. Aangekomen bij de wc blijkt er geen raam te zijn waar hij uit kan klimmen, dus maar de grote wisseltruc gedaan. Marcel trekt zijn hemdje uit en een t-shirt (wat nog in zijn tas zat) aan, zet zijn zonnebril af en zet een pet op. Na even gewacht te hebben sluipt hij de bar uit en gaat bij een naastgelegen hotel in de lobby zitten. Na daar nog eens een kwartier gewacht te hebben sprint hij naar buiten en springt op de eerste de beste bus die hij tegenkomt. Oeff, veilig weggekomen bij die vrouw, de torenhoge drankrekening en die klerenkast van een uitsmijter daar!

Dag 6: woensdag 3 maart (Rio de Janeiro)

Vandaag naar het lokale ziekenhuis geweest voor onze gele koorts prik. Dit was nog niet zo eenvoudig. Tegenover ons hotel zit een zogenaamd gezondheidscentrum maar daar spraken ze geen Engels. Anouk is daar gisteren al geweest en met handen en voeten kon zij die man uitleggen wat ze nodig had. Hij nam Anouk mee naar een lingeriewinkel (vrij normaal hoor, doet de huisarts in Nederland ook). Toen ze daar aankwamen had Anouk pas door wat de bedoeling was, de verkoopster sprak een beetje Engels. Het gezondheidscentrum verwijst ons naar het plaatselijke ziekenhuis, dus daar zijn we vanochtend geweest.
In het ´Posto de Saude´ hebben we onze gratis gele koorts prik gehaald. We zijn er naar toe gelopen, hebben ons Nederlands vaccinatiepaspoort laten zien en proberen uit te leggen wat we wilden. Gelukkig begrepen ze ons en was het binnen een paar minuten gepiept. Ze hadden zelf schone naalden, rechtstreeks uit de verpakking. Dit was allemaal erg goed geregeld.
Vanmiddag gaan we met de bus naar Corcovado. Dit is de berg met daarop het beeld van Christus (Cristo), datgene wat je altijd op tv ziet als het over Rio de Janeiro gaat. Het liep echter niet helemaal soepeltjes. We hadden van iemand gehoord dat je bus 434 nodig had om bij Cristo te komen maar toen we in de bus zaten bleek deze helemaal niet naar Cristo te gaan. We besluiten bij de volgende bushalte uit te stappen, we blijken namelijk de andere kant op te moeten. Omdat het eenrichtingsverkeer is in deze straat lopen we eerst richting het strand om vervolgens daar een bus te pakken naar Cristo. Ook de buschauffeurs spreken geen Engels dus we gaan maar met ons armen wijd staan (net als dat beeld) en vragen naar Cristo. Dit begrijpen ze allemaal! Na een busrit van 20 minuten komen we bij de berg Corcovado. Onderaan de berg kun je met een treintje omhoog naar het Cristo beeld (30 Rl per persoon). Boven aangekomen ga je eerst nog met een lift drie verdiepingen omhoog en vervolgens nog met twee roltrappen omhoog. Dit is overigens allemaal pas in 2003 aangelegd dus vrij nieuw, vroeger moest je behoorlijk wat trappen lopen om boven te komen. Als je op tv beelden ziet van het Cristo beeld lijkt het heel erg groot, maar als je er vlakbij staat valt dat reuze mee. Het uitzicht is wel ontzettend mooi, je kunt over heel Rio uitkijken. Beneden was het weer heel erg goed, onbewolkt, maar als je boven op de Corcovado staat is het toch wat bewolkt. Na een half uur te hebben rondgewandeld besluiten we op een terras te gaan zitten. Je merkt meteen dat hier meer toeristen komen dan in de wijk waar wij verblijven. Hier zijn volop souvenirshops en een colaatje is ineens 2x zo duur. We besluiten terug te gaan naar ons hotel en we hebben in 1x de goede bus! We beginnen het te leren. Bij het uitstappen hadden we een probleem. Marcel was al buiten de bus maar Anouk was niet zo vlug en de deuren ging al dicht. Dat zijn de momenten dat het toch lastig is dat je geen Portugees spreekt. Gelukkig heeft de halve bus het in de gaten en beginnen zijn allemaal naar de chauffeur te roepen die de deur weer netjes open doet.

Dag 7: donderdag 4 maart (Rio de Janeiro)

Omdat we morgen richting Porto Seguro willen vertrekken gaan we vandaag kaartjes kopen bij het busstation Novo Rio. We lezen dat het daar niet zo veilig is dus we nemen alleen onze reisgids en het geld voor het buskaartje mee. Het geld dragen we veilig op ons lijf. Tot overmaat van ramp zet de buschauffeur ons 300 meter voor het busstation af en moeten we nog 500 meter lopen naar het busstation door een niet zo frisse wijk. We komen veilig bij het busstation aan en daar blijkt maar een busmaatschappij kaartjes naar Porto Seguro te verkopen dus we kunnen geen prijzen vergelijken en de goedkoopste nemen. We kopen een buskaartje bij São Geraldo (www.saogeraldoonline.com.br) naar Porto Seguro. Dit kost ons 126 Rl per persoon maar daar voor zit je wel ruim 18 uur in de bus. We vertrekken vrijdag 5 maart naar Porto Seguro. Op de terugweg rijden we door Centro, het centrum van Rio de Janeiro. Het is tevens de plaats waar het zakencentrum van Rio gevestigd is. Echt bijzonder of mooi is het niet, er staan wat mooie oude gebouwen tussen maar voor de rest zijn het alleen kantoorpanden. Plotseling zien we hoe een toerist vlakbij de bus berooft wordt van zijn tas. Het gaat heel snel en de toerist gaat nog achter de dief aan maar wij betwijfelen of hij hem nog kan inhalen. De politie stopt ook maar eer die eens gedraaid zijn op de eenrichtingsweg en uit de auto gestapt zijn zit de dief al lang en breed met een biertje in zijn hand op het strand van Copacabana. ´s Middags niet veel meer gedaan, Anouk moet het nog steeds rustig aan doen van de dokter. Marcel besluit maar eens een bezoek te brengen aan de kapper. Voor 13 Rl heeft hij nu weer een lekker kort kopje.

Dag 8: vrijdag 5 maart (Rio de Janeiro)

Vandaag vertrekken we naar Porto Seguro. We hebben een busrit van 18 uur voor de boeg en we vertrekken pas om 20.15 uur. Dit betekent dus afscheid nemen van Rio en afscheid nemen van ´Bromby Bear´. De eigenaar van het hotel was zo´n chagrijn dat we hem deze bijnaam hebben gegeven. Bij vertrek uit het hotel komen we Lucy tegen, de Zuid-Afrikaanse waar Marcel afgelopen dagen een paar keer mee naar de bar is geweest. Ze is al om 09.00 uur begonnen met drinken en zit nu al behoorlijk in de olie. Wij gaan even internetten en sluiten bij haar en nog een aantal mensen op het terras aan. Het is 15.00 uur en we moeten nog wat tijd overbruggen totdat onze bus vertrekt. Aan het tafeltje naast ons zitten twee Braziliaanse jongens. Anouk ziet dat ze elkaar een paar keer aanstoten en naar Lucy kijken maar heeft niks in de gaten. Marcel en iemand anders ruiken roken en kijken richting de keuken, maar daar is niks te zien. Dan staat Lucy plotseling op en zien wij wat de oorzaak van de brandlucht is, ze heeft met haar zatte hoofd een gat ter grote van een tennisbal in haar shirt gebrand en had niks in de gaten. Gelukkig regent het buiten inmiddels hard en kan ze mooi haar shirt daar blussen. Om 17.30 uur springen we op de bus richting Novo Rio. Het regent nog steeds behoorlijk en het verkeer zit muurvast. De Brazilianen in de bus kijken hun ogen uit als Marcel de tassen vastlegt met kettingen aan de stoelpoot. We komen veilig aan op het busstation en hebben nog een uur voor vertrek. Anouk probeert collect call naar huis te bellen maar dit werkt niet helemaal. Ze vraagt het aan een Braziliaan en binnen de kortste keren staan er drie te helpen door het informatienummer te bellen en alles uit te zoeken. Helaas weten zij ook niet hoe het werkt dus Anouk belt maar met de gewone telefoonkaart. Dit is een duur grapje. Een telefoonkaart met 40 credits (4,50 Rl) is er binnen een minuut doorheen. Binnenkort toch maar eens uitzoeken hoe collect call werkt. Om 20.00 uur lopen we naar het perron maar kunnen onze bus niet vinden, opnieuw is er een Braziliaan zo vriendelijk en geduldig om met ons mee te lopen. Om 20.30 uur vertrekt de bus maar het duurt ruim een uur voordat we Rio uit zijn. Het is een grote stad en door de regen zit het verkeer muurvast. De bus is super-de-luxe met ijskoude airco (neem een trui mee als je in Brazilië op de bus stapt), televisie en je krijgt een zak met snacks. Om de paar uur stopt de bus om het toilet schoon te maken en het gangpad te vegen.

Dag 9: zaterdag 6 maart (Porto Seguro)

Het is inmiddels zaterdag en we zijn nog steeds op weg naar Porto Seguro. Het is een rit van bijna 1200 kilometer en de bus doet er 19 uur over. De chauffeurs rijden als gekken, inhalen in bochten en op een meter afstand van hun voorganger rijden. Onderweg bij een stopplaats wat gegeten en gedronken. De prijs ligt iets hoger dan in de stad maar valt nog mee. Om 15.30 uur zijn we in Porto Seguro. Op het busstation worden we aangesproken door een Braziliaan die een luxe drie-sterren hotel (Hotel Quinta do Sol) kent voor 55 Rl. Dit is bijna dezelfde prijs als Rio dus we gaan daar even kijken. Het is inderdaad een zeer goed hotel en nemen een kamer. Het ligt echter 1 km buiten het centrum dus ´s avonds pakken we de bus naar het centrum. Daar hebben we wat gegeten bij een lokaal restaurant. Voor 6,50 Rl per persoon krijgen we een tafel vol met eten met friet, rijst, biefstuk, gebakken ei, salade en natuurlijk: bruine bonen.  Na het eten ploffen we neer op een terras waar we Caprivodka (wordt ook wel Capriroska genoemd) drinken. Het is wodka met ijs, schijfjes limoen en suiker. Na drie glazen sta je op je kop. Opnieuw is er gelazer met de rekening. Voor zeven drankjes van 3,50 Rl per stuk en een flesje bier (2,50 Rl) moeten we 40 Rl betalen. We kunnen echter niet ontdekken hoe ze het hebben gedaan dus laten het hier maar bij. We pakken een bus terug naar het hotel (2 Rl = nachttarief). Navraag in het dorp leert ons dat het hotel toch best prijzig is. Hetzelfde hotel kost in het dorp 40 Rl en wij vinden zelfs iets (wel minder luxe) voor 25 Rl. Het is dan ook laagseizoen op dit moment want de straten zijn uitgestorven.

Dag 10: zondag 7 maart (Porto Seguro)

Dag 11: maandag 8 maart (Porto Seguro)

Vandaag de halve stad doorgewandeld op zoek naar het reisbureau dat buskaartjes verkocht voor Salvador. Marcel wist een kortere route. Het reisbureau zat 150 meter van ons hotel verwijderd maar we hebben bijna een halve kilometer gelopen. Ergens is er dus iets fout gegaan. Onderweg gestopt voor een ijsje maar dat was ook geen succes. We kozen beide voor een waterijsje en toen Marcel wilde afrekenen bleek de diepvries kapot te zijn en de ijsjes die hij in zijn hand had waren alleen nog maar water en geen ijs. Bij het reisbureau aangekomen blijken meer mensen hetzelfde idee te hebben als wij, ze hangen met de benen buiten. Marcel gaat buskaartjes bij het busstation halen (110 Rl per persoon) en Anouk gaat terug naar het hotel (nog steeds rusten op doktersvoorschrift). Om 13.00 uur checken we uit en houden ons de rest van de middag zoet in het internetcafé en op het terras. Op het terras komen we Sonja en Mariat tegen. Deze twee Braziliaanse dames hebben we leren kennen in de bus vanuit Rio. Ze geven ons wat tips voor Natal en Fortaleza, wij vinden Porto Seguro namelijk niet echt leuk. Je moet overal met de bus naar toe als je naar het strand wilt en wij willen gewoon strand voor de deur. Het is inmiddels 17.00 uur en om 19.00 uur vertrekt onze bus naar Salvador en wij moeten nog eten, onze bagage ophalen en naar het busstation gaan. De dames nemen ons mee naar een plaatselijk restaurant ´Tempero Baiano´. Perfect eten voor een redelijke prijs. Een hoofdgerecht voor twee personen kost 20 Rl. Wij raden vooral de Moqueca de Peixe aan. We weten niet precies wat het is maar het lijkt op een Thaise Curry. Erg lekker!!! Inmiddels is het bijna 19.00 uur en we moeten hollen naar het hotel om onze bagage op te halen. We nemen een taxi naar het busstation (10 Rl) en zijn net op tijd bij de bus.

Dag 12: dinsdag 9 maart (Salvador)

Om 06.30 uur stoppen we. Wij denken dat dit onze eerste echte officiële stop is want we zijn sinds gisterenavond 19.30 uur niet meer gestopt. Alle locals stappen uit en een handjevol toeristen blijft zitten wachten totdat de chauffeur komt vertellen hoe laat we terug moeten zijn bij de bus. Uiteindelijk stapt de chauffeur weer in de bus, kijkt ons vreemd aan en zegt dat we in Salvador zijn. Al die toeristen stomverbaasd. In plaats van aankomst 11.00 uur zoals verteld bij het busstation hadden we een reistijd van 11 uur. Beetje miscommunicatie, blijft lastig dat Portugees. Buiten de bus worden we meteen aangesproken door een Braziliaan die een goed hotel weet in Centro, zo´n twee kilometer buiten het historisch centrum. Het kost maar 50 Rl terwijl een hotel in het historisch centrum al gauw 70 tot 80 Rl kost. We kopen op het busstation een kaartje voor een taxi (18 Rl). Marcel heeft het namelijk in zijn rug gekregen van al dat gesjouw met twee tassen van 18 en 21 kilo. Onderweg kom je er altijd pas achter dat je echt te veel bij hebt. De Braziliaan gaat ook mee in de taxi, die moet natuurlijk zijn commissie ophalen. Aangekomen bij hotel Sao Jose hoeven we zelfs maar 45 Rl voor de kamer te betalen. Dit is met badkamer en inclusief ontbijt. De kamer op zich is niet veel bijzonders maar het is een leuke buurt met veel Brazilianen en weinig toeristen. De eigenaar is een Spanjaard en dat is duidelijk te zien aan de inrichting bij de receptie (ansichtkaarten uit Spanje en posters van stierenvechters). Na een douche en wat slaap (siesta) bekijken we het historisch centrum. Het is bloedheet en we duiken de Brasilic Brasil in. Een gids leidt ons rond en geeft heel veel goede informatie. De rondleiding kost 5 Rl en duurt bijna een uur. Hij spreekt goed Engels, en dat is ook voor het eerst! Hij heeft ook een of andere toer in de aanbieding, een boottocht naar twee eilanden waarbij je een fort gaat bekijken. Marcel wil dit graag zien dus we boeken meteen (25 Rl per persoon). Omdat Anouk moe begint te worden van het geslenter besluiten we niet in het historisch centrum te eten (wat overigens ook 2x zo duur is als elders) maar terug te gaan naar het hotel en daar vanavond wat te eten. Maar goed ook want als we terug komen bij het hotel blijken er overal kraampjes te staan met barbecuevlees en broodjes Gostaram. Dit zijn de broodjes die we op hebben in Porto Seguro en die heerlijk smaken. We zitten tot 22.00 uur op het terras Capriroska te drinken. Als enige toeristen zijn wij hier de attractie in plaats van andersom. 

Dag 13: woendag 10 maart (Salvador)

Vandaag staat er een boottocht op het programma. Om 08.15 uur ontmoeten we onze gids in het historisch centrum. Daar blijkt al snel dat deze toer niet is wat het lijkt. We worden op een boot gedropt met 50 andere toeristen. Anouk heeft gisteren nog duidelijk gevraagd hoeveel mensen ermee gingen op deze boottocht en toen was het antwoord twee. Ergens is er iets mis gegaan! We krijgen een andere gids en deze weigert om Engels te spreken dus na een half uur op de boot snappen wij er al geen hol meer van. We gaan eerst naar Ilha das Frades. Hier zaten vroeger 15 Jezuïeten, nu zitten er alleen maar verkopers op toeristen te wachten. We moeten ook nog 0,30 Rl entree betalen voor dit eiland. En er is niks te zien, alleen strand. Na hier twee uur te hebben gezeten vertrekken we naar Itaparica waar we een buffet krijgen voor 17,5 Rl per persoon. We kunnen naar het fort voor nog eens 7 Rl per persoon. Omdat Marcel dit fort wil zien besluiten we mee te gaan. Weer een nieuwe gids en ook deze schijnt te vergeten dat hij af en toe Engels moet praten. In het Portugees, Frans en Spaans heeft hij een heel verhaal en in het Engels twee woorden om iets uit te leggen. Toch een makkelijke taal dat Engels of........verteld hij ons niet alles. Het fort en de rest stelt niks voor. In een half uur worden we over het eiland rondgeleid en wij worden er gewoon melig van. We stoppen bij een huis waar de gids een heel verhaal afsteekt in allerlei talen en in het Engels alleen film zegt. Wij denken dus het geheime buitenhuis van Brad Pitt te hebben ontdekt in Brazilië of misschien heeft Claudia Schiffer hier wel samengewoond met George Clooney. In totaal zijn we deze dag 30 Euro armer en er was geen zak aan. Weer een les geleerd en een absolute afrader. Deze toer komt binnen in onze persoonlijke top drie:

1. Mexico – zwemmen met haaien en dolfijnen (zie vorige reizen)

2. Itaparica – Brazilië

3. Mekong Delta – Vietnam (veel bus, weinig boot bij vorige reizen)

Dag 14: donderdag 11 maart (Salvador)

We willen naar het historisch centrum maar het regent keihard, we wachten een uurtje totdat het droog is. Even op internet gekeken wat hier spotgoedkoop is, 2,5 Rl voor een heel uur! We wandelen wat door de straten wat niet meevalt wat alles loopt hier schuin en er zijn geen echte stoepen. We brengen een bezoek aan de Igreja de Sao Francisco. Weer zo´n overdadig gevulde katholieke kerk met goud en tierelantijntjes, gebouwd door de Afrikaanse slaven. We hebben Salvador wel gezien. Bovendien is het erg toeristisch. Overal klampen verkopers je aan of willen dames in traditionele klederdracht met je op de foto, voor geld natuurlijk! Ook de Capoeira dansers doen hun kunstje niet voor niks, zij willen ook geld zien. Ze worden zelfs kwaad als je ze maar 1 Rl geeft, kunnen wij toch niks aan doen dat die dikke Amerikaan voor ons ze 10 Rl geeft en wij gewoon wat minder te besteden hebben. Marcel gaat ´s middags kaartjes kopen voor de bus naar Recife. Deze kosten 95 Rl per persoon (First Class) bij het busstation en 85 Rl voor Second Class. In het centrum vragen ze bij het toeristenbureau 125 Rl per persoon. De afzetters!! ´s Avonds willen we Bahia food gaan eten maar er is in Centro ´s avonds geen restaurant wat dit serveert, daarvoor moet je naar het centrum maar daar betaal je toeristenprijzen. We bestellen Carne de Sol, ook een plaatselijke specialiteit en krijgen hetzelfde vlees las van de barbecue. Ook een afrader dus!

Dag 15: vrijdag 12 maart (Salvador)

Vandaag een rustig dagje. We checken om 12.00 uur uit en gaan op een terras wachten totdat onze bus vertrekt naar Recife. We ontmoeten een Braziliaan die vijf jaar in de VS heeft gewerkt en dus perfect Engels spreekt. Een eindje verder op het terras zitten er een paar vrouwen te zwaaien. Ze zoeken contact en zwaaien ook naar Marcel terwijl Anouk er gewoon naast zit. Om 17.00 uur verlaten we het terras en gaan met de stadsbus naar het busstation. Omdat het spits is en we weer eens de verkeerde bus hebben komen we pas om 18.30 uur aan en onze bus vertrekt om 19.00 uur. De bus zit niet helemaal vol dus we kunnen ieder twee stoelen in beslag nemen. Voor het eerst slapen we beide echt goed in de bus. De bus stopt overigens nergens, zelfs niet voor een rookpauze.

Dag 16: zaterdag 13 maart (Olinda)

Om 07.30 uur zijn we al in Recife. Vanuit daar moeten we met de stadsbus naar Olinda. Dit is nog niet zo eenvoudig. We belanden in het centrum van Recife met de bus (2 Rl per persoon). Daar moeten we de bus naar Olinda nemen maar ook daar speelt ons de gebrekkige kennis van de taal ons weer parten. Een Peruaan die een beetje Engels spreekt helpt ons op weg, we moeten om de hoek op de bus wachten. Er staat ook geen Olinda op de bus maar Rio Duce. Eindelijk hebben we de goede bus maar in Olinda stappen we te laat uit. Dus maar weer een taxi gepakt om een hotel te zoeken (10 Rl). We vinden een kamer bij Pousade d´Olinda in de wijk Varadouro (60 Rl incl. ontbijt en eigen badkamer).  Dit is niet hetzelfde hotel als in de Lonely Planet maar wel een stuk beter en even duur. Wat door het centrum gewandeld maar het is rustig. We eten een soort loempia (pastei noemen ze dat hier) bij een straatkarretje. Omdat er verder niet veel te doen is besluiten we vroeg te gaan slapen.

Dag 17: zondag 14 maart (Olinda)

Vandaag gaan we naar het strand, maar ook dat is niet eenvoudig in Olinda. We nemen de bus naar Pau Amarelo (dat hebben ze ons gezegd in het hotel) maar weten niet waar we uit moeten stappen en blijven dus maar zitten totdat de chauffeur ons zegt dat dit toch echt de eindhalte is (na een uur rijden). Het motto van de busmaatschappij is trouwens: Er kan nog meer bij. Wij hebben nog nooit zoveel mensen in een bus zien zitten. Om 13.00 uur zijn we eindelijk op het strand, met nog duizenden andere mensen. Het is zondag en dan zijn de meeste Brazilianen vrij. We vinden nog twee strandstoeltjes maar echt comfortabel zijn deze niet. Om 15.00 uur is het bijna leeg op het strand. Om onverklaarbare reden gaan al die Brazilianen dan al op huis aan. Wij gaan om 16.00 uur, we moeten nog een uur met de bus naar Olinda. ´s Avonds lopen we de stad in en daar blijkt het feest te zijn. Er staan allerlei bierkramen langs de kant van de weg en er staat een bandje te spelen. Mensen dansen gewoon midden op straat. De straat is niet eens afgezet, af en toe moet de dansende menigte wijken voor een passerende auto. Dat kan hier allemaal.

Dag 18: maandag 15 maart (Olinda)

Met de bus naar de stad geweest om geld te pinnen. Er staat wel een pinautomaat hier bij de benzinepomp maar om daar te pinnen moet je extra betalen en de koers lijkt waardeloos. In de stad gaan we drie banken af voordat we een bank vinden waar we kunnen pinnen (HSBC bank). Tijdens de lunch eten we bij het selfservice restaurant van het hotel. Een perfecte lunch voor 15 Rl. Olinda is niet echt spectaculair en we besluiten dan ook morgen weer te vertrekken. ´s Avonds eten we wat bij een barbecuetentje en dan gaat het fout...........

Dag 19: dinsdag 16 maart (Olinda)

Om 00.30 uur wordt Anouk wakker met hevige diarree. Niet veel later hangt Anouk boven de toilet: voedselvergiftiging. Net twee weken op reis en Anouk is al ziek. Marcel heeft nergens last van behalve dat Anouk hem heel de nacht wakker houd. Dat wordt vandaag dus niet vertrekken naar Natal. Vandaag is Anouk dus maar in bed gebleven en heeft Marcel zich vermaakt bij het zwembad van het hotel.

Dag 20: woensdag 17 maart (Natal)

Vandaag gaat het een stuk beter met Anouk en we besluiten te vertrekken naar Natal. We pakken een taxi naar het busstation van Recife (30 Rl). Het busticket naar Natal kost 35 Rl per persoon. Bij het toeristenbureau vroegen ze 53 Rl, het blijven afzetters!! Om 13.00 uur vertrekt de bus en om 17.00 uur zijn we in Natal. Opnieuw een taxi gepakt (18 Rl). We vinden een kamer in Pousada Ondes do Mar (40 Rl met badkamer en ventilator en ontbijt).

Dag 21: donderdag 18 maart (Natal)

Vandaag een dagje strand gedaan in Natal. Eindelijk kunnen we eens gewoon vanuit het hotel naar het strand lopen zonder eerst de bus te moeten pakken. Er zijn veel surfers en zwemmen in zee lukt niet echt want de stroming is erg sterk. Maar het weer is heerlijk en het wordt tijd dat we eens een beetje bijkleuren. Aan het tafeltje naast ons zitten twee Braziliaanse mannen. Een van hen zit Anouk te versieren en wil zelfs mee naar Nederland. En dan zeggen ze iets van de Braziliaanse vrouwen, maar die mannen kunnen er ook wat van.

Dag 22: vrijdag 19 maart (Natal)

We hebben in Nederland veel te veel spullen in onze tas gedaan dus we besluiten wat spullen naar huis te sturen. We pakken de bus naar het postkantoor en voor 45 Rl per pakket zijn we ieder 1,5 kilo lichter. Weer in de bus gestapt en naar het busstation gereden om een kaartje te kopen voor Fortaleza. Aangekomen bij het busstation blijken er ook bussen te rijden naar Belem. Dit stond niet in de Lonely Planet maar scheelt ons weer een paar dagen reizen. Het is een duur buskaartje (175 Rl) maar daarvoor mogen we wel bijna twee dagen in de bus zitten. `s Avonds wat gegeten in een restaurant langs de boulevard. Terwijl we zitten te eten komen er duizenden mensen voorbij. Het blijkt een of andere demonstratie te zijn voor de gezondheidszorg. Een aantal mensen zijn verkleed en er lopen zelfs steltlopers bij. Het lijkt wel carnaval, zo druk is het op straat.

Dag 23-24: zaterdag 20 & zondag 21 maart (bus Natal - Belem)

We pakken een taxi naar het busstation (18 Rl) en zijn ruimschoots op tijd aanwezig. De bus vertrekt om 09.00 uur maar om 09.00 uur geen bus. Om 09.30 uur komt de bus binnen en kunnen we instappen. We hebben een rit van 36 uur voor de boeg en voor het eerst geen luxe bus. Dat was wel gezegd toen wij het ticket kochten maar een stoel die maar tien cm achterover kan leunen noem ik geen Royal Class. De buschauffeur stopt overdag nergens en pas ´s avonds stopt hij een paar keer achter elkaar. Om 21.00 uur haalt de bus een heleboel mensen op en om 21.30 stopt hij voor het avondeten. Vervolgens stopt hij om 22.30 uur in de volgende plaats en laat al die mensen er weer uit. Wij snappen er helemaal niks meer van! De volgende dag stopt de bus overal waardoor we niet om 18.00 uur in Belem zijn maar om 21.00 uur. We pakken een kamer in hotel Violonho´s. Met een prijs van 65 Rl een beetje boven budget maar Anouk weet het met een paar woorden Portugees voor 55 Rl te krijgen. We hadden hotel Fortaleza uit de Lonely Planet gehaald maar verschillende mensen in de bus en ook de taxichauffeur vertelden ons dat dit in een hele slechte buurt lag. 

Dag 25: maandag 22 maart (Belem)

We gaan op zoek naar een bootticket naar Manaus. Bij het toeristenbureau vragen ze 170 Rl dus we besluiten naar de haven te gaan. De ervaring leert ons dat ze bij het toeristenbureau vraag veel meer vragen omdat zij er natuurlijk ook aan moeten verdienen. Tot onze stomme verbazing vragen ze bij de haven 220 Rl. Wij dus weer terug naar het toeristenbureau en daar ons ticket gekocht. We vertrekken morgen om 18.00 uur met de boot naar Manaus. We kopen nog twee ´bedden´.We slapen namelijk de komende dagen in een hangmat. De hangmatten (katoen) kosten 45 Rl voor twee. We gaan op zoek naar malariapillen maar dat is hier niet zo eenvoudig. We besluiten te wachten tot Manaus. De boot vaart toch constant en dan heb je geen last van malariamuggen. 

Dag 26 - 31: dinsdag 23 t/m zondag 28 maart (boot Belem - Manaus)

We gaan vandaag echt de Amazone in. Belem ligt aan de mond van de Amazone. Vanuit Belem gaan we met de boot naar Manaus, wat midden in de Amazone ligt. Manaus is gebouwd door de Portugezen vanwege de rubberindustrie maar tegenwoordig is het een tax free zone waardoor veel bedrijven zich daar vestigen. Tevens is Manaus de startplaats voor veel jungletochten. Je kunt Manaus maar op twee manieren bereiken, per boot of per vliegtuig. Er zijn namelijk geen wegen naar Manaus. 
Als je in een van de reisgidsen leest over dit soort boottochten schrijven ze dat je op moet passen voor je spullen, je vijf dagen hetzelfde eten krijgt en dat een hangmat niet echt comfortabel ligt. Wat ze er vaak niet bij vertellen dat dit een van de ´once in a life-time experience´ is. Het eten viel best mee, maar vijf dagen bruine bonen, rijst, spaghetti en vlees is inderdaad een beetje te veel van het goede. Maar we hadden zelf nog wat eten meegebracht en op het bovendek verkochten ze tosti´s. Een hangmat is een geval apart. Je moet even je draai vinden en er een beetje dwars in gaan liggen. Voor ons was het een van de beste slaapplaatsen die we in Brazilië hebben gehad. Voor onze bagage hadden we kabelsloten meegenomen. Het probleem is dat de boot regelmatig stopt onderweg om mensen op te halen of vracht te lossen. Tijdens een stop komen er vaak verkopers en kinderen aan boord en die moet je gewoon in de gaten houden. Op dit soort momenten ging een van ons bij de bagage zitten. Wel een raar gezicht hoor. De boot legt ergens aan en iedereen staat te kijken maar zodra die loopplank uitgelegd wordt en de verkopers aan boord komen stormt iedereen (ook de Brazilianen) naar de bagage. Als wij besloten om even de stad te gaan verkennen vroegen een van onze buren of ze op de bagage wilden letten en wij hebben dus ook absoluut geen problemen gehad. Wat de reisgidsen vaak niet vertellen is de leuke sfeer die er op zo´n boot hangt. Je zit vijf dagen met bijna 200 mensen op een schip zonder enige privacy. Er ontstaat een band met die mensen. Brazilianen zijn heel sociaal en hulpvaardig en ook hier zie je dat weer terug. We waren met 17 toeristen op de boot. Als een van ons lag te kuchen in zijn hangmat stond er al een Braziliaan met aspirines te zwaaien. Was het tijd om te eten dan kwamen ze ons halen. Iedereen helpt elkaar met hangmatten ophangen, hangmatten verschuiven, bagage verschuiven, enz. Wij speelden domino op het bovendek met de Brazilianen, speelden met de kinderen, laten foto´s van Nederland zien en adopteren zelfs een oma op het schip. Onze oma´s zitten in Nederland en oma naast ons past zo goed op ons en moet altijd zo lachen om ons dat we haar maar adopteren. Zelfs als Marcel zijn leesboek uit de hangmat laat vallen raapt oma het op en stopt ze het in haar tas om later terug te geven. Dat Marcel vervolgens zijn boek uit haar tas pakt zonder iets te vragen en wij met vijf mensen (inclusief oma) de hele boot uitkammen om het boek weer terug te vinden terwijl Marcel doodleuk onder de douche staat is dan maar bijzaak. 
Het uitzicht is niet echt spectaculair. De eerste twee dagen tot aan Santarem is het uitzicht nog wel leuk omdat de rivieren hier smal zijn. Maar na twee dagen kom je op de Rio Amazones aan en die is zo breed dat je de overkant bijna niet kunt zien. Maar dat mag de pret niet drukken. Onderweg haken kleine roeiboten aan om spullen te verkopen en dat is een leuk gezicht. Onze boot gaat namelijk iets sneller dus ze moeten enorm hard roeien. En in sommige stopplaatsen wordt er vers vlees aan boord gebracht. In Santarem brachten ze bijvoorbeeld een geslachte koe aan boord. Die lag op een kar in de haven op ons te wachten en wij betwijfelen of ze hier wel weten wat koeltransport is. Langs de rivier wonen mensen, dus je kunt heel de dag hutjes kijken. Verwacht niet dat je echt beesten ziet want op het bovendek draaien ze zo hard Braziliaanse muziek dat je zelfs de vliegen hiermee weg kunt jagen. Op 28 maart komen we rond 22.00 uur aan in Manaus. We mogen op de boot blijven slapen maar we besluiten met de groep toeristen (2 Fransen, 1 Noor, 2 Duitsers, 1 Mexicaanse en voor de rest Israëliërs) die we hier ontmoet hebben een hotel te nemen. We trekken met zijn alle in hotel De Julho (40 Rl). Het hotel is niet echt bijzonder maar we zijn allemaal blij weer een eigen badkamer te hebben.

Dag 32: maandag 29 maart (Manaus)

We eten gezamenlijk het ontbijt in het hotel en dan blijkt dat alle toeristen diarree hebben. Waarschijnlijk van het eten op de boot. Het mag de pret niet drukken, het was gezellig op de boot en ook met zijn allen in een hotel is leuk. Wij hebben besloten geen jungletocht te doen in Manaus. We hebben er niet zo´n goede verhalen over gehoord onderweg. Het is te commercieel en er valt weinig te zien. Veel mensen raden ons aan om dit in Bolivia te doen. Daar kost het 12 dollar per dag, hier maar liefst 50 dollar per dag. Bovendien moet Anouk het nog steeds rustig aan doen en daar is een jungletocht ook niet echt geschikt voor. We hebben besloten naar Tabatinga (grens Brazilië - Peru) te vliegen. Een ticket kost 450 Rl en het is twee uur vliegen. Met de boot duurt het nog eens zes dagen. Vandaag hebben we ons voornamelijk bezig gehouden met eten, internet en de was. De huishoudelijke taken van een backpacker. Normaal doen we zelf de was maar we vonden een wasserette die voor 14 Rl onze kleren wel wilden wassen dus we hebben het maar een keer uitbesteed. 
Omdat vijf dagen bonen, rijst en spaghetti ons niet echt goed is bevallen gaan we ´s avonds naar de Mac Donalds. Normaal doen we dit nooit maar we hadden nu zo´n zin in vet eten dat we dit maar eens gingen proberen. De Mac Donalds is nog niet eens in de buurt maar we hebben het er zelfs voor over om hiervoor een kwartier in de bus te zitten. En het smaakt heerlijk!! ´s Avonds willen we naar een bar maar de enige bar in de buurt van het hotel is een karaoke bar. Maar we zijn flexibel en gaan met 17 mensen op het terras zitten. Een van de Brazilianen zingt speciaal voor ons vijf nummers van de Beatles. Wij besluiten ook maar mee te doen en om 02.00 uur rollen we terug naar het hotel. 

Dag 33: dinsdag 30 maart (Manaus)

We gaan naar de bank om geld te pinnen maar daar hebben een probleem. We krijgen eerst een foutmelding dat de automaat niet werkt en vervolgens krijgen we een foutmelding dat Marcel zijn saldo heeft overschreden. Uiteindelijk lukt het Anouk om geld te pinnen. Er zijn vandaag nog meer problemen want ons ticket blijkt niet te kloppen. We willen 31 maart vertrekken maar op ons ticket staat op 7 april. Mr Wilson in het hotel zal het wel even in orde maken voor ons en aan het eind van de dag krijgen we een ticket voor donderdag 1 april. Het was niet meer gelukt om een ticket te vinden voor morgen. Weer een les geleerd want nu moeten we een dag langer in zijn hotel blijven en zo verdient hij weer aan ons. We kopen dus geen tickets meer bij het hotel zelf. ´s Avonds gaan we met zijn vijven naar de film in het shopping center van Manaus. De film (Confidence) kost 9 Rl en is ondertiteld dus goed te volgen. Wel een aardige film maar niet echt bijzonder. We zijn blij dat we uit de bioscoop zijn want het was ijskoud binnen vanwege de airco.

Dag 34: woensdag 31 maart (Manaus)

We gaan naar het Museum of Natural Science en pakken bus nummer 600 maar komen bij een heel ander museum uit. Als we onderweg vragen naar het museum blijkt niemand het museum te kennen. We beginnen al te vermoeden dat dit museum niks bijzonders is. We pakken uiteindelijk voor 10 Rl een taxi en komen ergens in de Middle of Nowhere uit. Het museum (entree 10 Rl) is echt niks. Allemaal opgezette beesten uit de amazone. Voornamelijk spinnen, vissen en vlinders en een krokodil. Ze hebben wel een aantal aquariums met Amazone vissen maar wat zijn dat lelijke beesten. W hopen niet dat we ooit in de Amazone vallen en zo´n beest tegen te komen. We pakken een taxi terug naar het hotel (15 Rl) en de taxi chauffeur kan ons morgen naar het vliegveld brengen voor 30 Rl. Anouk zegt dat ze nog zal bellen omdat we met zijn drieën naar het vliegveld gaan en de Israëliër zou een taxi regelen. In Manaus malariapillen gekocht. We hebben malariapillen (Doxicicline) gekocht hier. Malarone en Larium is hier niet aan te komen maar deze zijn ook goed. Terug in het hotel gaan we naar het internetcafé en daar blijkt dat de bank toch 600 Rl van Marcels rekening heeft gehaald terwijl Marcel dit geld niet uit de automaat heeft gekregen. Nog twee toeristen in ons hotel hebben hetzelfde probleem en we schrijven gezamenlijk een klachtenbrief. Ook sturen we een mailtje naar de Rabobank om te kijken of zij het probleem voor ons op kunnen lossen. We gaan op tijd naar bed want ons vliegtuig vertrekt morgen om 07.30 uur.

Dag 35: donderdag 1 april (Manaus - Tabatinga)